ττττττ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Αρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Αποχετευτικό
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Θολοπόταμος...
  • 17η Επαρχιακή οδός
  • Γυμνάσιο Αιγείρας
  • Δημοτικό Σχ. Αιγείρας
  • XYTA «Αίγειρας»...
  • Τι θα γινει, θα παρετε κανενα σκουπιδι στην Αιγειρα και από την Πατρα

    1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

    1 Ιαν 2001

    ΙΑΝ. 2001 “Μπάχαλο” ο παραλιακός της Αιγείρας

    Με τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις μπήκε το νέο έτος στην Αιγείρα. Ποτέ δεν θα θέλαμε να ξεκινήσουμε τις πρώτες φράσεις του 2002.Γεγονός είναι όμως ότι όσο και να προσπαθείς να το αποφύγεις δεν μπορείς. Όποιον δρόμο και να ακολουθήσεις θα σε βγάλει στην παραλία. Και το θέαμα είναι ανατριχιαστικό! Η γραφική παραλιακή οδός έγινε ‘‘μπάχαλο’’...
    Μια όμορφη μάζα από κομμάτια τσιμέντου, τεράστιους ογκόλιθους, επικίνδυνες τρύπες, είναι αυτό που απέμεινε από τον πάλαι ποτέ πολυσύχναστο αυτό δρόμο. Όλα αυτά πέντε μήνες πριν το καλοκαίρι και με δεδομένο ότι οι βοριάδες θα εξακολουθήσουν να καταστρέφουν τα λίγα μέτρα που ακόμα αντιστέκονται.
    Φυσικά δεν είναι κάτι που προέκυψε ξαφνικά. Το γνωρίζαμε όλοι, απλώς δεν διακινδυνεύαμε να βάλουμε την ακριβή ημερομηνία λήξεως του παραλιακού. Αρκετοί αναγνώστες μας θα θυμούνται την αρχική αναφορά του ‘‘Φ’’ πριν ακριβώς πέντε χρόνια, όταν ο τίτλος ‘‘ΛΙΜΑΝΙ Η ΑΙΓΕΙΡΑ;’’ προανήγγειλε το σημερινό κατάντημα του δρόμου, με αποκλειστική συνέντευξη του καθηγητή ακτομηχανικής του Πολυτεχνείου κ. Μουντζούρη. Ποιοι δεν θυμούνται άλλωστε το βούλιαγμα της πλατείας τον Μάρτιο του 1997 όταν τα ‘‘μποφόρ ολοκλήρωσαν την καταστροφή’’, καθώς και την προτροπή μας τον Ιούνιο του 1998 να ‘‘ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΚΥΜΑΤΑ’’ μήπως και διατηρηθεί η παραλία. Ήταν σίγουρα μια καλή ευχή που ‘‘έπιασε’’ για τρεισήμισι μόνο χρόνια...
    Τώρα πλέον οι ευχές, απ’ ότι αποδεικνύεται, δεν πιάνουν και το μόνο που χρειάζεται είναι ΕΡΓΟ. Έργο, πολύχρονο και πολυδάπανο. Έργο, που θα έπρεπε να είχα ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό ώστε να υπάρχει προοπτική ολοκλήρωσης του την επόμενη τριετία.
    Η δικαιολογία, ότι περιμένουμε την περιβόητη οριοθέτηση του αιγιαλού της Αιγείρας είναι μεν υπαρκτή αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να είναι το άλλοθι του διοικητικού μηχανισμού σταυρώνοντας τα χέρια στην επερχόμενη ολοκληρωτική τουριστική καταστροφή της περιοχής. Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες, η οριοθέτηση του Αιγιαλού προχωρά με γοργούς ρυθμούς και σύντομα το πρόβλημα αυτό θα έχει λήξει (Νέος Νόμος για τον Αιγιαλό και την παραλία κλπ). Από εκεί και πέρα όμως ξεκινούν τα πολύ δύσκολα. Το πώς δηλ. η Δημοτική Αρχή θα χειρισθεί το θέμα στο εξής.
    Έχει προσκαλέσει ο Δήμος το Νομαρχιακό Συμβούλιο και τους αρμόδιους των Υπουργείων για μια κατεπείγουσα επιτόπου πραγματογνωμοσύνη και εάν όχι, πότε θα γίνει αυτό;
    Έχει καταργηθεί σε όλο το μήκος της παραλίας ο αγωγός ύδρευσης που είναι διάτρητος και εγκυμονεί μεγάλο κίνδυνο στην υγεία των πολιτών εάν εισρεύσει στο δίκτυο θαλασσόνερο;
    Έχουν αντιληφθεί οι αρμόδιοι ότι πρέπει να ξεχάσουν τα μέχρι τώρα πρόχειρα μπαλώματα που είναι άκρως επικίνδυνα, αντιοικονομικά και πρωτίστως ΠΑΡΑΝΟΜΑ; Μπαίνουμε λοιπόν σε μια πολύ μεγάλη περιπέτεια που είναι αβέβαιο πότε και πώς θα τελειώσει. Μπορεί βέβαια να έχουμε σύντομα την απαραίτητη οριοθέτηση του αιγιαλού, δεν θα έχουμε όμως τις απαιτούμενες μελέτες για τη διάβρωση της ακτής, ούτε τις μελέτες κατασκευής του δρόμου. Και φυσικά ούτε λόγος γίνεται για την εξεύρεση των εκατοντάδων εκατομμυρίων που απαιτούνται για την ολοκληρωτική ανακατασκευή των 860 περίπου μέτρων της μισοκατεστραμένης οδού (μαζί με την πλατεία της οποίας μεγάλο τμήμα στέκεται στον αέρα!).
    Με λίγα λόγια το ερώτημα είναι, πόσος χρόνος απαιτείται στο εξής για τις μελέτες, πόσος για τη λήψη απόφασης χρηματοδότησης, πότε και αν θα βρεθούν τα χρήματα, πότε θα εκταμιευθούν, πότε και ποιος θα αναλάβει την εκτέλεσή του (Δήμος ή Νομαρχία) κλπ. Ο χρόνος που τρέχει είναι σε βάρος της διατήρησης του καλοκαιρινού τουρισμού και οι όποιες ενέργειες πρέπει να ξεκινήσουν ...ΧΘΕΣ. Φανταστείτε όταν σε μερικούς μήνες οι εναπομείναντες παραθεριστές της Αιγείρας, αλλά και εμείς οι ίδιοι, να αντικρίσουμε ένα ‘‘βομβαρδισμένο’’ δρόμο που πρέπει να τον εμπιστευόμαστε για τους ηλικιωμένους και τα μικρά παιδιά.
    Χαρακτηριστική είναι και η φράση κάποιου φίλου αθηναίου που είχε έρθει τα Χριστούγεννα: ‘‘Όμορφη η Αιγείρα, υπάρχουν όμως δεκάδες άλλες παραλίες χωρίς τρύπες...’’ Καταλάβαμε ότι μας αποχαιρέτησε οριστικά!
    Όλα τα παραπάνω είναι μια κραυγή αγωνίας όσων αγαπούν τον τόπο και ενδιαφέρονται για την ανάπτυξή του ή στη χειρότερη περίπτωση στην αποφυγή της παραπέρα υποβάθμισής του. Ο χαμένος χρόνος πρέπει να αναπληρωθεί ταχύτατα γιατί σε διαφορετική περίπτωση οι ευθύνες θα είναι τεράστιες.

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !