Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

ττττττ

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

27 Ιουν 2012

Κατσιφάρας: Μπορεί να δώσει πνοή στο έργο η επαναδημοπράτηση…

27 Ιουνίου 2012 
Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδαςμπορεί να δώσει πνοή στο έργο η επαναδημοπράτηση…
«Ήταν μια δύσκολη απόφαση που μπορεί, όμως, να δώσει πνοή στο έργο», ανέφερε ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας Απόστολος Κατσιφάρας απαντώντας σήμερα το πρωί σε δημοσιογραφικές ερωτήσεις για την απόφαση της ΕΡΓΟΣΕ να κηρύξει έκπτωτες δύο εργολαβίες στη σιδηροδρομική γραμμή και στο τμήμα Κιάτου-Ροδοδάφνης.
Ο Περιφερειάρχης σημείωσε ότι πρόκειται για δύο εργολαβίες που είχαν ξεκινήσει το 2006, που θα έπρεπε να έχουν παραδοθεί το 2010 και που τα τελευταία δύο χρόνια παρέμεναν ανενεργές.
Επί πλέον ο Απόστολος Κατσιφάρας ανέφερε ότι πρόσφατα ολοκληρώθηκε επαναδιαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τα σιδηροδρομικά έργα στη χώρα με θέμα αφενός τη μείωση της εθνικής συμμετοχής και αφετέρου την ολοκλήρωσή τους.
Στο πλαίσιο αυτά ελήφθη η απόφαση της έκπτωσης και της επαναδημοπράτησης προκειμένου να ολοκληρωθεί το υπολειπόμενο αντικείμενο του έργου.
Ταυτόχρονα ο Περιφερειάρχης υπογράμμισε ότι το νέο σιδηροδρομικό δίκτυο σε όλη τη γραμμή Αθήνα-Κιάτο-Ροδοδάφνη-Ρίο-Πάτρα-Πύργος αποτελεί αμετακίνητη αναπτυξιακή προτεραιότητα για τη Δυτική Ελλάδα ενώ, επίσης, ανέφερε ότι «αυτήν τη στιγμή το δίκτυο βρίσκεται στο χειρότερο δυνατό σημείο γεγονός που υποχρεώνει την Περιφέρεια σε ανάληψη πρωτοβουλίας σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο προκειμένου να επαναπροσδιοριστούν οι στόχοι και τα χρονοδιαγράμματα της πολιτικής για το σιδηρόδρομο στη Δυτική Ελλάδα».

27-6-2012: Προωθείται, το αποχετευτικό από Ερινεό μέχρι Αιγείρα

Σειρά αποφάσεων για την προώθηση έργων που βρίσκονται σε εξέλιξη έλαβε στην τελευταία της συνεδρίαση η Οικονομική Επιτροπή της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συνήλθε υπό την προεδρία του Αντιπεριφερειάρχη Οικονομικών και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Γιώργου Γεωργιόπουλου.

26 Ιουν 2012

ΕΡΓΟΣΕ: Επαναδημοπράτηση «σκούπα» Κιάτο - Ροδοδάφνη

26 Ιουνίου 2012 
Νέα επιβεβαίωση "Φ" σε, προ 14αμήνου, ρεπορτάζ για ΕΡΓΟλαβία "σκούπα"  Σε ρεπορτάζ στις 23 Μαΐου 2012 και αφορούσε το γνωστό θέμα της διάλυσης της εργολαβίας Εμφιετζόγλου στα ΕΡΓΑ ΟΣΕ Κιάτου Ροδοδάφνης, αναφέρονται επιπλέον και τα εξής:  «Η απόφαση της ΕΡΓΟΣΕ είναι να γίνει μία συνολική επαναδημοπράτηση «σκούπα» που θα περιλαμβάνει και τα υπολειπόμενα έργα των δύο έργων, όλες τις υπόλοιπες εκκρεμότητες από άλλες εργολαβίες, ενώ θα συμπεριληφθεί και η επιδομή σε όλο το τμήμα από το Κιάτο μέχρι τη Ροδοδάφνη.»   Ο «Φ», τον Μάιο του 2011, είχε αναφερθεί για  Ερ­γο­λα­βί­α «πα­κέ­το» σύμ­φω­να με α­πο­κλει­στι­κή πλη­ρο­φό­ρη­ση για την έ­ντο­νη κι­νη­τι­κό­τη­τα που υ­πήρ­ξε το πρω­ι­νό τής Πέ­μπτης 12 Μα­ΐ­ου2011, στην Α­να­το­λι­κή Αι­γιά­λεια…

21 Ιουν 2012

Οριστική διακοπή των εργασιών για τη ΜΗΧΑΝΙΚΗ

21 Ιουνίου 2012: 
Πλήρης επιβεβαίωση «Φ» για τα «εγκαταλειμμένα» ΕΡΓΑ ΟΣΕ…
Μόνο μερικές μέρες χρειάστηκαν για να επιβεβαιωθεί πλήρως τα άρθρο μας «περί Αβδηριτισμού», που, για μια ακόμη φορά, τεκμηρίωνε πλήρως την τελμάτωση και την ουσιαστική «ανυπαρξία» τής -από το 2007- εργολαβίας κατασκευής του σιδηροδρόμου στο τμήμα Κιάτο – Ροδοδάφνη Αιγίου. Ένα από τα κύρια ερωτήματά μας ήταν το, ποιος και πότε θα αναλάβει τη συνέχιση της εργολαβίας που «έπρεπε» να είχε παραδοθεί – ολοκληρωθεί πριν ένα χρόνο τουλάχιστον.
Συγκεκριμένα, στις 7 Ιουνίου 2012, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΓΟΣΕ ενέκρινε κατά πλειοψηφία, μειοψηφούντων  δύο  μελών  και  απέχοντος  της  ψηφοφορίας  ενός  μέλους, την  οριστική  διακοπή  των  εργασιών  κατασκευής  του έργου και τη διάλυση των δύο εργολαβιών που είχαν ανατεθεί στην εταιρεία «Μηχανική», αυτή δηλ. που τής είχε ανατεθεί το 2006 και αφορούσε τμήμα 7 χιλμ και τη σήραγγα Μελισσίου (περιοχή Ξυλοκάστρου), όσο και την επόμενη του 2007 που αφορούσε τμήματα 52 χιλμ. μέχρι τη Ροδοδάφνη.
Όσο αισιόδοξο, όμως, και αν ακούγεται αυτό, οι διαδικασίες νέας δημοπράτησης των ανεκτέλεστων εργασιών (12 και πλέον τεχνικά έργα μόνο μεταξύ Αιγείρας και Πλατάνου), θα είναι «ως είθισται» τυπικά χρονοβόρες, χωρίς να αποκλείονται και σοβαρές δικαστικές εμπλοκές με την αποβληθείσα εταιρεία, τόσο για καθυστέρηση πληρωμών (Πίνακας Απαιτήσεων  Μάρτιος 2011 Κιάτο‐Ροδοδάφνη: Σήραγγες  Δερβενίου ΜΗΧΑΝΙΚΗ Α.Ε. ΕΡΓΑ ΟΣΕ Α.Ε. 43.200.000, οφειλόμενα από εκτελεσμένες εργασίες), όσο και καθυστερήσεων λόγω αρχαιολογικών ευρημάτων - προσφυγών κατοίκων κοκ.
Με τις ποιο ευοίωνες προοπτικές (άνευ δικαστικών εμπλοκών), αντικαταστάτης εργολάβος ίσως να εγκατασταθεί μετά την παρέλευση 12αμήνου…
ΑΠΟΦΑΣΗ με αρ. 2826
 Το Διοικητικό Συμβούλιο, αφού έλαβε υπ’ όψιν του την υπ’αριθ.πρωτ.
215592/05-06-2012  Εισήγηση  του  Προέδρου  Διοικητικού  Συμβουλίου  και
Διευθύνοντος  Συμβούλου,  μετά  από  συζήτηση  του  ως  άνω  θέματος,  κατά
πλειοψηφία   των   παρισταμένων   και   αντιπροσωπευομένων μελών   του,
μειοψηφούντων  δύο  μελών  και  απέχοντος  της  ψηφοφορίας  ενός  μέλους,
α π ο φ α σ ί ζ ε ι : 
1.   Την  έγκριση  της  οριστικής  διακοπής  των  εργασιών  κατασκευής  του
έργου:  «Κατασκευή  Υποδομής  της  Νέας  Διπλής  Σιδηροδρομικής
Γραμμής στο Τμήμα Κιάτο – Ροδοδάφνη από χ.θ. 21+200 έως χ.θ.
28+000,  συμπεριλαμβανομένης  της  σήραγγας  Μελισσίου»  (Α.Σ.
510/2006)
2.   Εξουσιοδοτεί  τον  Πρόεδρο  Διοικητικού  Συμβουλίου  -  Διευθύνοντα
Σύμβουλο  της  «ΕΡΓΑ  Ο.Σ.Ε.  Α.Ε.»,  για  την  έκδοση  και  κοινοποίηση
στην  ανάδοχο  εταιρεία  «ΜΗΧΑΝΙΚΗ  Α.Ε.»,  της  διαταγής  για  οριστική
διακοπή των εργασιών, σύμφωνα με το άρθρο 62 §1 του ν.3669/2008.
 Το Διοικητικό Συμβούλιο επικυρώνει από τώρα το παρόν τμήμα του
Πρακτικού, που αφορά στο υπόψη θέμα.
ΑΠΟΦΑΣΗ με αρ. 2827  
Το Διοικητικό Συμβούλιο, αφού έλαβε υπ’ όψιν του την υπ’αριθ.πρωτ.
215593/05-06-2012  Εισήγηση  του  Προέδρου  Διοικητικού  Συμβουλίου  και
Διευθύνοντος  Συμβούλου,  μετά  από  συζήτηση  του  ως  άνω  θέματος,  κατά
πλειοψηφία   των   παρισταμένων   και   αντιπροσωπευομένων   μελών   του,
μειοψηφούντων  δύο  μελών  και  απέχοντος  της  ψηφοφορίας  ενός  μέλους,
α π ο φ α σ ί ζ ε ι : 
1.   Την  έγκριση  της  οριστικής  διακοπής  των  εργασιών  κατασκευής  του
έργου:  «Κατασκευή  Υποδομής  της  Νέας  Διπλής  Σιδηροδρομικής
Γραμμής στο τμήμα Κιάτο – Ροδοδάφνη από χ.θ. 28+000 έως χ.θ.
67+870  και  από  χ.θ.  79+000  έως  χ.θ.  91+500  (με  σήραγγες
Δερβενίου, εκτός σήραγγας Αιγίου» (Α.Σ. 511/2007)
2.   Εξουσιοδοτεί  τον  Πρόεδρο  Διοικητικού  Συμβουλίου  - Διευθύνοντα
Σύμβουλο  της  «ΕΡΓΑ  Ο.Σ.Ε.  Α.Ε.»,  για  την  έκδοση  και  κοινοποίηση
στην  ανάδοχο  εταιρεία  «ΜΗΧΑΝΙΚΗ  Α.Ε.»,  της  διαταγής  για  οριστική
διακοπή των εργασιών, σύμφωνα με το άρθρο 62 §1 του ν.3669/2008.
Το Διοικητικό Συμβούλιο επικυρώνει από τώρα το παρόν τμήμα του
Πρακτικού,  που αφορά στο υπόψη θέμα.
Αθήνα, 07/06/2012 ---Ακριβές Αντίγραφο εκ του βιβλίου Πρακτικών της ΕΡΓΟΣΕ

21-6-12 - 4,05 μμ: Κάηκε Νταλίκα στα Μαύρα Λιθάρια

Το Κυκλοφοριακό "έμφραγμα" στην Αιγείρα 3,5 ώρες μετά το ατύχημα...    Στο ύψος των Μαύρων Λιθαρίων στη Νέα Εθνική Οδό και στο ρεύμα προς Αθήνα, έπιασε φωτιά λίγο μετά τις 4 το απόγευμα νταλίκα που μετέφερε sray κατσαριδοκτόνου "ΤΕΖΖΑ"...

19 Ιουν 2012

Εξετάστηκαν οι λόγοι καθυστέρησης των αποχετευτικών αγωγών απ’ το Λαμπίρι έως την Αιγείρα

Μια γενική επισκόπηση των έργων που υλοποιεί η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας στον Δήμο Αιγιάλειας, με πόρους από το πρόγραμμα ΕΠΠΕΡΑ (Επιχειρησιακό Πρόγραμμα για το Περιβάλλον και την Αειφόρο Ανάπτυξη), έγινε, στις 19 Ιουνίου 2012, σε ευρεία σύσκεψη στην Περιφέρεια υπό την προεδρία του Περιφερειάρχη Απόστολου Κατσιφάρα.

6 Ιουν 2012

Σιγά.... η Αιγείρα ΚΟΙΜΑΤΑΙ !!!


Εύγε στους Κορίνθιους ! Κόκκινη κάρτα στους Αχαιούς
Το έχουμε τονίσει κατ' επανάληψη το τελευταίο διάστημα, ότι, στις προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος τής διάβρωσης των ακτών, η Κορινθία προηγείται “έτη φωτός” σε σύγκριση με την Αχαΐα.

5 Ιουν 2012

«Η κυρά-Παράδοση στην αυλή του 2ου δημοτικού σχολείου Ακράτας»

Η κυρά παράδοση επισκέφτηκε το 2ο δημοτικό σχολείο Ακράτας για να αποχαιρετίσει μαζί με τους μικρούς μαθητές και τους δασκάλους τη σχολική χρονιά. Στην ποδιά της είχε έθιμα, δημοτικά τραγούδια και δρώμενα του λαϊκού μας πολιτισμού. 

3 Ιουν 2012

Ιούν. 2012: Μήπως προσπαθούν να βάλουν την Αχαΐα στο κλαμπ τού …“Αβδηριτισμού” ;

 3 Ιουνίου 2012: Κατασκευάζονται σταθμοί χωρίς τρένα! 
Τα Ά­βδη­ρα, ή­ταν μια αρ­χαί­α πό­λη πλη­σί­ον στήν πε­ρι­βό­η­τη λί­μνη Βιστωνίδα, το ό­νο­μα των κα­τοί­κων της ο­ποί­ας συν­δέ­θη­κε α­πό τους αρ­χαί­ους συγ­γρα­φείς, με την α­νι­κα­νό­τη­τα στη δια­χεί­ρι­ση των δη­μο­σί­ων πραγ­μά­των, της α­φέ­λειας, της α­κρι­σί­ας κλπ. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ή­ταν και έ­να α­πό τα α­νέκ­δο­τα της αρ­χαί­ας ε­κεί­νης ε­πο­χής που σα­τί­ρι­ζαν τους Α­βδη­ρί­τες: Για να διο­χε­τεύ­σουν πό­σι­μο νε­ρό στην πό­λη τους, δεν φρό­ντι­σαν πρώ­τα να το α­να­ζη­τή­σουν και α­φού πει­στούν ό­τι ή­ταν αρ­κε­τό να το με­τα­φέ­ρουν, αλ­λά προ­κα­τα­σκεύ­α­σαν μια με­γα­λο­πρε­πή κρή­νη (βρύ­ση) ξο­δεύ­ο­ντας ό­λα τα χρή­μα­τα που εί­χαν συ­γκε­ντρώ­σει για την ύ­δρευ­ση της πό­λης τους και έ­τσι τους έ­μει­νε μό­νο η βρύ­ση για στό­λι­σμα, φυ­σι­κά χω­ρίς νε­ρό, κληροδοτώντας α­νά τους αιώ­νες τη λέ­ξη "Α­βδη­ρι­τι­σμός" με την α­νά­λο­γη εν­νοιο­λο­γι­κή ση­μα­σί­α.
Πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας, λοι­πόν, τους ε­ντα­τι­κούς ρυθ­μούς με τους ο­ποί­ους ξε­κί­νη­σε η νέ­α ερ­γο­λα­βί­α τού τρέ­νου υ­πο­γειο­ποί­η­σης μέ­σα στο Δια­κο­πτό και κα­τα­σκευ­ής σταθ­μών και στά­σε­ων α­πό Ξυ­λό­κα­στρο έ­ως Ρο­δο­δάφ­νη και φυ­σι­κά γνω­ρί­ζο­ντας κα­λά τα προ­βλή­μα­τα που έ­χουν ρί­ξει πολ­λά χρό­νια πί­σω την ο­λο­κλή­ρω­ση του ση­μα­ντι­κό­τα­του έρ­γου για την Α­χα­ΐ­α, δεν υ­πάρ­χρει αμ­φι­βο­λί­α ό­τι μπο­ρεί να πέ­σου­με στον πει­ρα­σμό τής σύ­γκρι­σης των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών σταθ­μών με την κρή­νη των αρ­χαί­ων Αβδη­ρι­τών…
Πράγ­μα­τι, τους τε­λευ­ταί­ους μή­νες με έ­ναν κα­ται­γι­σμό αι­σιό­δο­ξων α­να­κοι­νώ­σε­ων, γί­νε­ται προ­σπά­θεια να πει­σθεί η Αι­για­λεί­α (του­λά­χι­στον) ό­τι σε δύ­ο - τρί­α το πο­λύ τέσ­σε­ρα χρό­νια θα έ­χει σύγ­χρο­νο “ευ­ρω­πα­ϊ­κό” σι­δη­ρό­δρο­μο, α­φού μέ­χρι τέ­λους τού 2012 θα εί­ναι (σχε­δόν) έ­τοι­μοι οι σταθ­μοί.
Φυ­σι­κά και εί­ναι θε­τι­κό­τατη η ε­ξαγ­γε­λί­α ό­τι προ­χω­ρά το έρ­γο με νέ­ες ερ­γο­λα­βί­ες και στην πέ­ρα του Αι­γί­ου πε­ριο­χή. Κά­λιο αρ­γά πα­ρά πο­τέ, α­φού τα αρ­χι­κά χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα του έρ­γου έ­χουν “ξε­φύ­γει” κα­τά πο­λύ...
Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση, πάντως, κου­ρά­ζει α­φά­ντα­στα το γε­γο­νός, με­τά α­πό κά­θε ανακοίνωση χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος να θε­ω­ρεί­ται δε­δο­μέ­νο ό­τι θα α­κο­λου­θή­σει μια νέ­α ε­ξαγ­γε­λί­α που θα προ­σθέ­τει, χω­ρίς ε­παρ­κή αι­τιο­λο­γί­α, δυο-τρί­α χρό­νια του­λά­χι­στον στην πα­ρά­δο­ση του έρ­γου...! Ούτε θα πρέ­πει να ρί­χνε­ται η ευ­θύ­νη των κα­θυ­στε­ρή­σε­ων στις δι­κα­στι­κές “πε­ρι­πέ­τειες” των έρ­γων οι ο­ποί­ες κυ­ρί­ως ο­φεί­λο­νται στις δια­φο­ρε­τι­κές α­ντι­με­τω­πί­σεις το­πι­κών αι­τη­μά­των α­πό την Πο­λι­τεί­α, καλ­λιερ­γώ­ντας έ­τσι “τσου­νά­μι” προ­σφυ­γών α­πό τους μη “ει­σα­κου­σθέ­ντες”…
Ευ­τυ­χώς, ό­πως πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε, δεν φαί­νε­ται (προς το πα­ρόν) να ε­πι­μέ­νουν α­κό­μα σε μί­α ου­το­πι­κή (οι­κο­νο­μι­κά) υ­πο­γειο­ποί­η­ση ο­λό­κλη­ρου του θα­λάσ­σιου με­τώ­που τής Α­χα­ϊ­κής πρω­τεύ­ου­σας, που ε­κτός των άλ­λων στέλ­νει το μή­νυ­μα ό­τι ο “ι­σχυ­ρός” ΔΕΝ δι­καιώ­νε­ται πά­ντα…
Κα­νείς, ε­πί­σης, δεν α­πα­ντά στο ε­ρώ­τη­μα, πό­τε και α­πό ποιόν θα ο­λο­κλη­ρω­θεί η ερ­γο­λα­βί­α υ­πο­δο­μής και γε­φυ­ρών στο με­γα­λύ­τε­ρο τμή­μα με­τα­ξύ Ξυ­λο­κά­στρου και Ρο­δο­δάφ­νης και σε ποιούς χρε­ώ­νο­νται οι τε­ρά­στιες χρο­νι­κές κα­θυ­στε­ρή­σεις στην πα­ρά­δο­ση του έρ­γου, που εί­χε δη­μο­πρα­τη­θεί στις 13 Μαρ­τί­ου 2007 με συμ­βα­τι­κό χρό­νο πα­ρά­δο­σης 30 μή­νες...! Πέ­ντε χρό­νια α­πό τη δη­μο­πρά­τη­ση και με­τά τη με­γά­λη πλη­μύ­ρα τής Αι­γεί­ρας τον πε­ρα­σμέ­νο Φε­βρουά­ριο στο ση­μεί­ο κα­τα­σκευ­ής τής σι­δη­ρο­δρο­μι­κής γέ­φυ­ρας Θο­λο­πό­τα­μου, γί­νε­ται αντιληπ­τό ό­τι δεν “υ­φί­στα­ται” η συ­γκε­κρι­μέ­νη ερ­γο­λα­βί­α τής "Μηχανικής". Δώ­δε­κα και πλέ­ον με­γά­λα τε­χνι­κά έρ­γα (γέ­φυ­ρες - δια­βά­σεις κλπ) πα­ρα­μέ­νουν α­νε­κτέ­λε­στα στην Α­να­το­λι­κή Αι­για­λεί­α (με­τα­ξύ Αι­γεί­ρας και Πλα­τά­νου) και σί­γου­ρα δεν εί­ναι τα μό­να.
Κα­νείς, ε­πι­μέ­νου­με, κα­νείς δεν α­σχο­λή­θη­κε με την “πα­θο­λο­γί­α” ε­νός τό­σο πο­λύ­τι­μου έρ­γου, το ο­ποί­ο δυ­στυ­χώς α­πό τη γέν­νη­σή του δια­χει­ρί­στη­κε “πο­λι­τι­κά”. Για­τί, ά­ρα­γε, με­τά τη δια­κο­πή των δρο­μο­λο­γί­ων (Κιά­το - Δια­κο­πτό) τον Αύ­γου­στο τού 2009, που θε­ω­ρή­θη­κε α­πό πολ­λούς ως “κα­τα­στρα­τή­γη­ση” της σύμ­βα­σης κα­τα­σκευ­ής, δεν α­ντέ­δρα­σε κα­νέ­νας; Μή­πως, για­τί τό­τε εί­χε γί­νει και το μοί­ρα­σμα της “πί­τας” με τους αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μους Σου­φλιά και δεν υ­πήρ­χε εν­δια­φέ­ρον πλέ­ον για έ­να “μι­κρό” και σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση “α­ντα­γω­νι­στι­κό”, των νέ­ων αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μων, τρέ­νο;
Κα­νείς, ε­πι­μέ­νου­με, κα­νείς δε θέ­λη­σε να αι­τιο­λο­γή­σει κατά πόσο ή­ταν ε­πι­βε­βλη­μέ­νες και μέ­σα στα πλαί­σια των ευ­ρω­πα­ϊ­κών χρη­μα­το­δο­τι­κών δε­σμεύ­σε­ων, οι ουκ ο­λί­γες αλ­λα­γές στην υ­πάρ­χου­σα χά­ρα­ξη, οι ο­ποί­ες συ­νέ­βα­λαν τα μέ­γι­στα στο να πέ­σει έ­ξω το χρο­νο­διά­γραμ­μα και ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός τού έρ­γου. (Με­τα­φο­ρά του ά­ξο­να σε με­γά­λο τμή­μα της Κο­ριν­θί­ας, υ­πο­γειο­ποι­ή­σεις σε Δια­κο­πτό και Αί­γιο κλπ).
Συ­μπέ­ρα­σμα: Μέ­χρι να έχου­με α­πτές α­πο­δεί­ξεις για τη θε­τι­κή ε­ξέ­λι­ξη ό­λων των έρ­γων, ας κρα­τά­με μι­κρό κα­λά­θι, για να α­πο­φύ­γου­με να ε­πι­συ­νά­ψουν στους Α­χαιούς, το “σύν­δρο­μο” του Α­βδη­ρι­τι­σμού…

Κώστας Ρόζος

1 Ιουν 2012

Ενδιαφέρουσες ειδησούλες τού α εξαμήνου 2012


Πάτρα,  27  Ιουνίου 2012 - Εξαρθρώθηκε εγκληματική ομάδα που διακινούσε ναρκωτικά στην Αιγιάλεια και τα Καλάβρυτα.

Mόνο ο δρόμος προς Ζαρούχλα, πρόλαβε να αποκατασταθεί από το Μηχανικό τού Στρατού

ΝΕΑ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΗ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ 2013
5-6-2012: Αν όχι πρωτόγνωρη, ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή η κίνηση του Δήμου Αιγιαλείας, να ζητήσει - με παρέμβαση του τέως Υφυπουργού Εθνικής Αμύνης Κώστα Σπηλιώπουλου - την αρωγή της Μονάδας Μηχανικού τού Ελληνικού Στρατού, ώστε να αποκατασταθούν οι εκτεταμένες ζημιές στο επαρχιακό και τοπικό οδικό δίκτυο της Αιγιαλείας.