ττττττ

Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ

Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

2 Δεκ 2008

Δεκ. 2008: Η δια­χρο­νι­κό­τη­τα και το «τέ­λος;» του Α­με­ρι­κα­νι­κού ο­νεί­ρου


Η πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση έ­χει δώ­σει α­φορ­μή για α­τε­λεί­ω­τες και πολ­λά­κις αλ­λη­λο­συ­γκρουό­με­νες συ­ζη­τή­σεις, για τη θε­ω­ρί­α τού «Αμε­ρι­κα­νι­κού ο­νεί­ρου». Αν δηλ. βρι­σκό­μα­στε στο τέ­λος του οι­κο­νο­μι­κού η­γεμο­νι­σμού και της «ευ­δαι­μο­νί­ας» των Η­νω­μέ­νων Πο­λι­τειών τής Α­με­ρι­κής ή μια α­κό­μα κρί­ση ό­πως ε­κεί­νη του 1929 με το με­γά­λο «Κραχ», οι ε­πιπτώ­σεις του ο­ποί­ου για τις Η­ΠΑ ή­ταν: 12.000.000 άνερ­γοι. 12.000 έ­χα­ναν τη δου­λειά τους κά­θε μέ­ρα. 20.000 ε­πι­χει­ρή­σεις κή­ρυ­ξαν πτώ­χευ­ση. 1.616 τρά­πε­ζες πτώ­χευ­σαν. 1 στους 20 γε­ωρ­γούς ξε­σπι­τώ­θη­καν. 23.000 αυ­το­κτο­νίες ση­μειώ­θη­καν σ’ έ­να χρό­νο, α­ριθ­μός ρε­κόρ!  Στις γραμ­μές που α­κο­λου­θούν ε­πι­χει­ρεί­ται μί­α προ­σέγ­γι­ση τού «ο­νεί­ρου» κα­τά τα χρό­νια της μα­ζι­κής με­τα­νά­στευ­σης των αρχών τού 20ου αιώ­να ό­πως αυ­τή κα­τα­γρά­φε­ται στο βι­βλί­ο τού Κώ­στα Ρό­ζου «Αρ­με­νί­ζο­ντας προς το Α­με­ρι­κα­νι­κό ό­νει­ρο…»

Έ­να ό­νει­ρο βα­θιά ­ρι­ζω­μέ­νο...

1 Δεκ 2008

ΔΕΚ. 2008: Δεν αποδέχεται και δεν θα επιτρέψει έστω και την προσωρινή εναπόθεση απορριμμάτων της 3ης Διαχειριστικής Ενότητας στον ΧΥΤΑ Αιγείρας

 Α­πό­σπα­σμα της α­πό­φα­σης του Δ.Σ. Αι­γεί­ρας στις 10-10-2008 «πε­ρί του ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας σε σχέ­ση με τη 3η Δια­χει­ριστι­κή Ε­νό­τη­τα»
«… Ο Πρό­ε­δρος του Δ.Σ. εί­πε ό­τι: Το Δη­μο­τι­κό μας Συμ­βού­λιο ως το κο­ρυ­φαί­ο όργα­νο διοί­κη­σης του Δή­μου, διερ­μη­νεύ­ο­ντας και τη θέ­λη­ση ό­λων των πο­λι­τών έ­λα­βε δύ­ο ο­μό­φω­νες α­πο­φά­σεις (169/07 και 30/08) δια των ο­ποί­ων πέ­ραν των λε­πτο­με­ρέ­στα­των και τεκ­μη­ριω­μέ­νων ει­ση­γή­σε­ων α­πο­φά­σι­σε τη λει­τουρ­γί­α, δια­χεί­ρι­ση και διοί­κη­ση του ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας α­πο­κλει­στι­κά και μό­νον στα πλαί­σια της 4ης Δια­χει­ρι­στι­κής Ε­νό­τη­τας κε φο­ρέ­α Διαχεί­ρη­σης τον Δή­μο Αι­γεί­ρας ό­πως ο­ρί­σθη­κε με την 13/10-1-2007 α­πό­φα­ση Νο­μάρ­χη Α­χα­ΐας σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις της παρ. 2 του αρ­θρ. 12 του Ν.1650/1986.

1 Νοε 2008

ΝΟΕ. 2008: Προσωρινά στο “ψυγείο” ο Καποδίστριας Νο 2

Τον ερ­χό­με­νο Μάρ­τιο θα γνω­ρί­ζου­με αν η πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νη Διοι­κη­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση θα μπει ο­ρι­στι­κά στην «κα­τά­ψυ­ξη», α­φού το προ­σω­ρι­νό πά­γω­μά της εί­ναι πλέ­ον γε­γο­νός δια στό­μα­τος του πλέ­ον αρ­μό­διου Υ­πουρ­γού Προ­κό­πη Παυ­λό­που­λου.

1 Σεπ 2008

ΣΕΠΤ. 2008: “Έρχονται” οι απαλλοτριώσεις για τον αυτοκινητόδρομο και ακολουθούν οι μπουλντόζες…

Μέ­σα στον μή­να Ο­κτώ­βριο, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες τού “Φ”, θα δη­μο­σιοποι­η­θούν οι κα­τά­λο­γοι των υ­πό α­παλ­λο­τρί­ω­ση ε­κτά­σε­ων για την κατασκευή τού αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μου, με τις προ­τει­νό­με­νες τι­μές μο­νά­δος από το Υ­πουρ­γεί­ου (μέ­σω τού Σώ­μα­τος Ορ­κω­τών Ε­κτι­μη­τών), α­ναλυ­τι­κά με τα πο­σά που α­να­λο­γούν σε κά­θε “φε­ρό­με­νο” ως ι­διο­κτή­τη.

1 Αυγ 2008

ΑΥΓ. 2008: “ Ή στραβά είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε... ”

Τα “άλυτα” προβλήματα της παραλιακής Αιγείρας
Τε­λι­κά, θέ­λο­ντας δε θέ­λο­ντας, φέ­τος γί­να­με και συ­γκοι­νω­νιο­λό­γοι, ό­λοι ε­μείς οι πα­ροι­κού­ντες στην πα­ρα­λια­κή ζώ­νη του Δή­μου Αι­γεί­ρας. Φυ­σι­κά, το “ντο­κτο­ρά” τής α­κτο­μη­χα­νι­κής το εί­χα­με κα­το­χυ­ρώ­σει τα προ­η­γού­με­να χρό­νια, α­φού η ε­πί­λυ­ση του τε­ρά­στιου προ­βλή­μα­τος της διά­βρω­σης των α­κτών του Κο­ριν­θια­κού ή­ταν …α­πο­κλει­στι­κό­τη­τά μας.

1 Ιουλ 2008

ΟΚΤ. 2008: Συνεχίζεται… το “σίριαλ” των σκουπιδιών

 Με την κρα­τι­κή πρό­θε­ση για χρη­μα­το­δό­τη­ση μέ­σα α­πό ε­θνι­κούς πό­ρους, συ­νεχί­ζο­νται οι προ­σπά­θειες ε­πί­λυ­σης του σο­βα­ρού προ­βλή­μα­τος δια­χεί­ρι­σης των στε­ρε­ών α­πο­βλή­των των Δή­μων τής Δυ­τι­κής Αι­για­λεί­ας και Κα­λα­βρύ­των. Συ­σκέ­ψεις ε­πί συ­σκέ­ψε­ων σε Υ­πουρ­γι­κό, Πε­ρι­φε­ρεια­κό και το­πι­κό ε­πί­πε­δο, προ­κει­μέ­νου να βρε­θεί ο χώ­ρος και ο τρό­πος “ε­πα­να­χρη­μα­το­δό­τη­σης” νέ­ου ΧΥ­ΤΑ.

ΙΟΥΛ. 2008: Την πήραν και την ξέχασαν την ίδια ώρα!!! Απόφαση – απάντηση Δήμου Αιγείρας για εθελοντική συνένωση με Ακράτα

“Nα αρχίσει διάλογος με τον Δήμο Ακράτας προς την κατεύθυνση της εθελοντικής συνένωσης των δύο Δήμων”...
Έ­νω­ση με­τά α­πό διά­λο­γο σε ό­λα τα ζη­τή­μα­τα (έ­δρα, ό­νο­μα κλπ) ή­ταν σε γε­νι­κές γραμ­μές η «πο­λι­τι­κή» απά­ντη­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Αι­γεί­ρας, στην πρό­τα­ση του Δη­μάρ­χου Α­κρά­τας Πά­νου Με­λή (βλέ­πε προ­η­γού­με­νο φύλ­λο “Φ”) η ο­ποί­α ε­πι­σφρα­γί­σθη­κε με την υπ. α­ριθ. 110/2008 α­πό­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Α­κρά­τας.

1 Ιουν 2008

Ιούν. 2008: Μέ­θο­δος του …πε­ρα­σμέ­νου αιώ­να οι ΧΥ­ΤΑ για την Ευ­ρώ­πη, όταν ε­δώ πε­ρι­μέ­νου­με τον “Κα­πο­δί­στρια των σκου­πι­διών”!

 Το γρά­φου­με α­πό την αρ­χή του χρό­νου, ό­τι το 2008 θα εί­ναι(;) έ­τος ε­πί­λυ­σης των ­περιφερεια­κών πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών προ­βλη­μά­των. Φυ­σι­κά το μή­νυ­μα, α­πό την το­πι­κή κοινω­νία, για μη ε­πέ­κτα­ση του ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας, έ­χει στα­λεί προς κά­θε κα­τεύ­θυν­ση και ό­λοι πε­ρι­μέ­νουν με α­γω­νί­α τις κυ­βερ­νη­τι­κές α­πο­φά­σεις, αν δηλ. α­πο­φασι­στεί η ε­νο­ποί­η­ση των δια­χει­ρι­στι­κών ε­νο­τή­των τής Α­να­το­λι­κής Α­χα­ΐ­ας για χρή­ση (α­νά­γκης) του –με 11 χρό­νια ζω­ής– ΧΥ­ΤΑ.

ΙΟΥΝ. 2008: Σενάρια συνενώσεων Δήμων

Ή­τα­νε δυό, ή­τα­νε τρεις, ή­τα­νε …χί­λιοι δε­κα­τρείς!
Την οι­κο­νο­μι­κή αυ­το­τέ­λεια των Δή­μων θέ­τουν για άλ­λη μια φο­ρά ως ζη­τού­με­νο για την ε­φαρ­μο­γή του νέ­ου «Κα­πο­δί­στρια» οι Δή­μαρ­χοι της Α­χα­ϊ­ας.  Πολ­λές οι προ­τά­σεις για συ­νε­νώ­σεις Δήμων και Κοι­νο­τή­των.

Μάιος 2008: Παγκόσμια ημέρα Περιβάλλοντος, XYTA, νερό κλπ

Είναι η μέρα  που δείχνουμε ό­λοι τις οι­κο­λο­γι­κές και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές ευαι­σθη­σί­ες μας, δια­τρα­νώ­νο­ντας στο έ­πα­κρο την α­νη­συχί­α για το μέλ­λον του πλα­νή­τη Γη. 
Εί­ναι η μέ­ρα, που ο Πο­λί­της Οι­κο­λό­γος κα­λεί­ται με τον Λό­γο του, τις θέ­σεις και την δρά­ση του να υ­πο­κι­νή­σει ό­χι μό­νον τους υ­πό­λοι­πους πο­λί­τες αλ­λά και τους ί­διους τους εκ­προ­σώ­πους της Ε­πι­στη­μο­νι­κής Οι­κο­λο­γί­ας να βγουν από τις ε­πι­στη­μο­νι­κές αυ­λές τους και να α­πευ­θυν­θούν με α­πλό λό­γο αλ­λά και με δρά­σεις και ε­ναλ­λα­κτι­κές οι­κο­λο­γι­κές προ­τά­σεις.
Ο Πο­λί­της Οι­κο­λό­γος χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μια (εκ των πραγ­μά­των) η­μι­μα­θή Οι­κο­λο­γι­κή ευ­ρυ­μά­θεια (συ­γκρι­νό­με­νος πά­ντα με τα μέ­λη της Ε­πι­στη­μο­νι­κής Οι­κο­λο­γί­ας) προ­σπα­θεί (έ­στω και με φτω­χά γνω­στι­κά ό­πλα) να δια­δώ­σει την Οι­κο­λο­γι­κή Σκέ­ψη και Δράση.
Αυ­τό συμ­βαί­νει α­πό τη στιγ­μή που η οι­κο­λο­γί­α, ως ό­ρος, ως α­ντι­κεί­με­νο με­λέτης αλ­λά και ως κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­στι­κή α­νά­γκη, πή­ρε μί­α ση­μα­ντι­κή θέση κι έ­κτα­ση, κα­τά τον 20ο αιώ­να. Κι αυ­τό δεν εί­ναι συ­μπτω­μα­τι­κό.

2 Μαΐ 2008

ΜΑΙΟΣ 2008: “Πάσα” στους δήμους ...και καλά ξεμπερδέματα με τα σκουπίδια

Κα­ται­γι­στι­κές εί­ναι πλέ­ον οι ε­ξε­λί­ξεις, στο θέ­μα τής δια­χεί­ρι­σης των στε­ρε­ών απο­βλή­των τής ευ­ρύτε­ρης πε­ριο­χής. 
Α­πα­νω­τές συ­νε­δριά­σεις ορ­γά­νων, συ­σκέ­ψεις Δη­μάρ­χων, πο­λιτών κλπ, δεί­χνουν ό­τι σύ­ντο­μα θα ξε­σπά­σει “θύ­ελ­λα” με α­πρό­βλε­πτα απο­τε­λέ­σμα­τα για την Α­χα­ϊ­κή Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή πο­λι­τική, α­φού οι “α­να­θυ­μιά­σεις” α­πό το «κα­ζά­νι που βρά­ζει» στην Αι­για­λεί­α, κα­λύ­πτουν πλέ­ον ό­λη την Α­χα­ΐ­α.
Στο συ­νε­χές “πιν­γκ - πον­γκ” δη­λώ­σε­ων και ενερ­γειών, δεν με­τέ­χουν πλέ­ον μό­νον οι Αι­για­λείς Δή­μαρ­χοι, αλ­λά και η Νο­μαρχια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, η Τ.Ε.Δ.Κ. Α­χα­ΐ­ας, η Πε­ρι­φέ­ρεια Δυ­τι­κής Ελ­λά­δας, τα συναρ­μό­δια Υ­πουρ­γεί­α κ.ο.κ.

1 Μαΐ 2008

ΜΑΪΟΣ 2008: «Σενάρια» συνενώσεων καλά κρατούν...

Κά­θε Ε­παρ­χί­α και Δή­μος; 
Τους ε­πό­με­νους μή­νες, απ’ ό­τι φαί­νε­ται, θα ξε­κα­θα­ρί­σει το το­πί­ο στην προα­ναγ­γελ­θεί­σα νέ­α διοι­κη­τι­κή διαί­ρε­ση της χώ­ρας.

1 Απρ 2008

ΑΠΡ. 2008: Κυβερνητική “παράκληση”: Το ταχύτερο στην “Κακή Χούνη” τα σκουπίδια και των 10 Δήμων…

Στο “βρόντο” η άρνηση του Δημοτικού Συμβουλίου Αιγείρας
Σί­γου­ρα εί­ναι το με­γαλύ­τε­ρο πρό­βλη­μα που α­ντι­με­τω­πί­ζει ο Δή­μος Αι­γεί­ρας α­πό την ί­δρυ­σή του, αφού το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Αι­γεί­ρας βρί­σκε­ται στην κυ­ριο­λε­ξί­α με την πλάτη στον τοί­χο!
Το θέ­μα γνω­στό σε ό­λους, α­φού ο «Φ» α­πό τον Ια­νουάριο έ­χει κα­τα­γρά­ψει την κα­θο­λι­κή α­παί­τη­ση Δη­μάρ­χων και Πο­λι­τεί­ας για «προ­σω­ρι­νή φι­λο­ξε­νί­α» στην «Κα­κή Χού­νη» των σκου­πι­διών του μι­σού Νο­μού Αχα­ΐ­ας.

1 Μαρ 2008

ΜΑΡ. 2008: Με τα βλέμματα όλων στην “Κακή Χούνη” …

Μπαράζ συσκέψεων για σκουπίδια και αποχετευτικό
Μια παρ­τί­δα σκλη­ρού «πό­κερ» φαί­νε­ται ό­τι βρί­σκε­ται σε ε­ξέ­λι­ξη το τε­λευ­ταί­ο διά­στη­μα στην Αιγια­λεία, (με συ­χνό­τα­τες συ­σκέ­ψεις των Δη­μάρ­χων) και τον α­πό­η­χό της να ε­πη­ρε­ά­ζει ό­λη σχε­δόν την Α­χα­ΐ­α.
Για τους α­πλούς θε­α­τές, το θέ­μα τού πο­λι­τι­κού αυ­τού παι­χνι­διού, εστιά­ζεται στην ε­πί­λυ­ση των χρό­νιων πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών θε­μά­των τής ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής.

1 Φεβ 2008

ΦΕΒ. 2008 - Επίσημη (απ)αίτηση Δημάρχων: Η Αιγείρα πρέπει να πάρει όλα τα απορρίμματα…


Η πλή­ρης ε­πι­βε­βαί­ω­ση των γρα­φο­μέ­νων στον «Φ» για το πρό­βλη­μα των α­πορ­ριμ­μά­των, ήρ­θε κα­τά τη διάρ­κεια της σύ­σκε­ψης των έ­ξι Δη­μάρ­χων της Αι­για­λεί­ας, στον Λόγ­γο.
Τον Ια­νουά­ριο, με­τα­ξύ άλ­λων εί­χα­με α­να­φέ­ρει: «Α­γκά­θι», απ’ ό­τι φαί­νε­ται, πα­ρα­μέ­νει η δια­χεί­ρι­ση των στε­ρε­ών α­πο­βλή­των, α­φού η ύ­παρ­ξη ε­νός μό­νο ΧΥ­ΤΑ σε ο­λό­κλη­ρη την Α­να­το­λι­κή Α­χα­ΐ­α (Αι­για­λεί­α – Κα­λά­βρυ­τα) -αυ­τού τής Αι­γεί­ρας-, μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει α­να­τα­ρά­ξεις στο μέ­χρι σή­με­ρα κα­θε­στός της 4ης Δια­χει­ρι­στι­κής Ε­νό­τη­τας Αχα­ΐ­ας.