διαχρονικά επίκαιρα

Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου - 05-03-2015 Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

ΝΕΟ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Άρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Δασικοί χάρτες
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Θολοπόταμος...
  • 17η Επαρχιακή οδός
  • Γυμνάσιο Αιγείρας
  • Δημοτικό Σχ. Αιγείρας
  • Κορινθιακός
  • Δημοτικές εκλογές 2014
  • 10 Μαΐ 2018

    Στην Κομισιόν το θέμα ΧΥΤΑ Ανατολικής Αιγιαλείας (Κακή Χούνη)

    Ο ευρωβουλευτής τής ΛΑ.Ε., Νίκος Χουντής προς Κομισιόν: «Κλείστε τώρα τον ΧΥΤΑ Αιγείρας. Είναι επικίνδυνος για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον»!
    10.05.2018. Τους κινδύνους που εγκυμονεί για τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον, η συνεχιζόμενη λειτουργία του ΧΥΤΑ Αιγείρας, στην περιοχή της Ανατολικής Αιγιαλείας, φέρνει με ερώτησή του προς την Κομισιόν, ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής,
    σε συνεργασία με την Επιτροπή Πολιτών της Ανατολικής Αιγιαλείας.
    Ο Νίκος Χουντής, αφού επισημαίνει αρχικά ότι, ο ΧΥΤΑ Αιγείρας που λειτουργεί από τον Ιανουάριο του 2015 χωρίς άδεια, έχει ήδη υπερβεί κατά πολύ τη μέγιστη δυναμικότητά του, όπως αναγνωρίζουν και οι αρμόδιες αρχές, παραθέτει σειρά στοιχείων που αποδεικνύουν την επικινδυνότητα του εν λόγω ΧΥΤΑ.
    Πιο συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, ο Έλληνας ευρωβουλευτής τονίζει ότι, «Υπάρχουν μόνιμες ελλείψεις βασικού προσωπικού, ο βιολογικός καθαρισμός δε λειτουργεί, τα πρανή καταρρέουν, ο κίνδυνος κατολισθήσεων είναι μεγάλος, τα γαιοϋφάσματα έχουν καταστραφεί από πυρκαγιές, λόγω της παντελούς έλλειψης συστήματος διαχείρισης του βιοαερίου. Από καθίζηση καταστράφηκε η μεμβράνη στεγανοποίησης, και τα στραγγίδια να διαφεύγουν στον Κορινθιακό Κόλπο (NATURA 2000)» και καταλήγει ότι, «ο ΧΥΤΑ Αιγείρας πρακτικά έχει μετατραπεί σε Χώρο Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Αποβλήτων (ΧΑΔΑ)», υπενθυμίζοντας στην Κομισιόν ότι, «για την ύπαρξη των ΧΑΔΑ, η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο».
    Ο ευρωβουλευτής της ΛΑΕ, στην ερώτησή του, καλεί την Κομισιόν να λάβει μέτρα για το άμεσο κλείσιμο του επικίνδυνου για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία, ΧΥΤΑ Αιγείρας, καλώντας την παράλληλα, να ενημερώσει για τις δυνατότητες που παρέχει το ευρωπαϊκό πλαίσιο στους κατοίκους της περιοχής, προκειμένου να αντιδράσουν στην άρνηση των αρχών να σταματήσουν την παράνομη συνέχιση της λειτουργίας του ΧΥΤΑ. 
    Η πλήρης ερώτηση του Νίκου Χουντή, έχει ως εξής:
    Ο ΧΥΤΑ Αιγείρας λειτουργεί από τον Ιανουάριο του 2015 χωρίς άδεια.
    Στο υπάρχον κύτταρο έχουν εναποτεθεί πολύ περισσότερα από τα αρχικά προβλεπόμενα απορρίμματα.  Σύμφωνα με το Υπουργείο Εσωτερικών, έχει πλέον μηδενική χωρητικότητα.
    Στον ΧΥΤΑ καταλήγουν βιομηχανικά και νοσοκομειακά απόβλητα, η ανεπεξέργαστη λυματολάσπη του βιολογικού καθαρισμού του Αιγίου, ενώ, για μεγάλο χρονικό διάστημα, εναποτίθενταν παράνομα και απορρίμματα άλλων περιοχών, πέραν των προγραμματισμένων.
    Υπάρχουν μόνιμες ελλείψεις βασικού προσωπικού, ο βιολογικός καθαρισμός δε λειτουργεί, τα πρανή καταρρέουν, ο κίνδυνος κατολισθήσεων είναι μεγάλος, τα γαιοϋφάσματα έχουν καταστραφεί από πυρκαγιές, λόγω της παντελούς έλλειψης συστήματος διαχείρισης του βιοαερίου. Από καθίζηση καταστράφηκε η μεμβράνη στεγανοποίησης, και τα στραγγίδια να διαφεύγουν στον Κορινθιακό Κόλπο (NATURA 2000).
    Έχουν επιβληθεί πρόστιμα, λόγω μη τήρησης των περιβαλλοντικών όρων λειτουργίας, χωρίς να έχουν εισπραχθεί.
    Επειδή, όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, ο ΧΥΤΑ Αιγείρας πρακτικά έχει μετατραπεί σε Χώρο Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Αποβλήτων (ΧΑΔΑ), για την ύπαρξη των οποίων η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο,
    Ερωτάται:
    Τι οφείλουν να πράξουν οι αρμόδιες αρχές, όταν ένας ΧΥΤΑ έχει κορεσθεί;
    Τι μέτρα προτίθεται να λάβει για το άμεσο κλείσιμο αυτού του επικίνδυνου ΧΥΤΑ;
    Τι δυνατότητες παρέχει, εν προκειμένω, το ευρωπαϊκό πλαίσιο στους κατοίκους για να προστατεύσουν την υγεία τους;

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !