ττττττ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Αρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Αποχετευτικό
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Τι θα γινει, θα παρετε κανενα σκουπιδι στην Αιγειρα και από την Πατρα

    1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

    3 Ιουν 2012

    Ιούν. 2012: Μήπως προσπαθούν να βάλουν την Αχαΐα στο κλαμπ τού …“Αβδηριτισμού” ;

     3 Ιουνίου 2012: Κατασκευάζονται σταθμοί χωρίς τρένα! 
    Τα Ά­βδη­ρα, ή­ταν μια αρ­χαί­α πό­λη πλη­σί­ον στήν πε­ρι­βό­η­τη λί­μνη Βιστωνίδα, το ό­νο­μα των κα­τοί­κων της ο­ποί­ας συν­δέ­θη­κε α­πό τους αρ­χαί­ους συγ­γρα­φείς, με την α­νι­κα­νό­τη­τα στη δια­χεί­ρι­ση των δη­μο­σί­ων πραγ­μά­των, της α­φέ­λειας, της α­κρι­σί­ας κλπ. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ή­ταν και έ­να α­πό τα α­νέκ­δο­τα της αρ­χαί­ας ε­κεί­νης ε­πο­χής που σα­τί­ρι­ζαν τους Α­βδη­ρί­τες: Για να διο­χε­τεύ­σουν πό­σι­μο νε­ρό στην πό­λη τους, δεν φρό­ντι­σαν πρώ­τα να το α­να­ζη­τή­σουν και α­φού πει­στούν ό­τι ή­ταν αρ­κε­τό να το με­τα­φέ­ρουν, αλ­λά προ­κα­τα­σκεύ­α­σαν μια με­γα­λο­πρε­πή κρή­νη (βρύ­ση) ξο­δεύ­ο­ντας ό­λα τα χρή­μα­τα που εί­χαν συ­γκε­ντρώ­σει για την ύ­δρευ­ση της πό­λης τους και έ­τσι τους έ­μει­νε μό­νο η βρύ­ση για στό­λι­σμα, φυ­σι­κά χω­ρίς νε­ρό, κληροδοτώντας α­νά τους αιώ­νες τη λέ­ξη "Α­βδη­ρι­τι­σμός" με την α­νά­λο­γη εν­νοιο­λο­γι­κή ση­μα­σί­α.
    Πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας, λοι­πόν, τους ε­ντα­τι­κούς ρυθ­μούς με τους ο­ποί­ους ξε­κί­νη­σε η νέ­α ερ­γο­λα­βί­α τού τρέ­νου υ­πο­γειο­ποί­η­σης μέ­σα στο Δια­κο­πτό και κα­τα­σκευ­ής σταθ­μών και στά­σε­ων α­πό Ξυ­λό­κα­στρο έ­ως Ρο­δο­δάφ­νη και φυ­σι­κά γνω­ρί­ζο­ντας κα­λά τα προ­βλή­μα­τα που έ­χουν ρί­ξει πολ­λά χρό­νια πί­σω την ο­λο­κλή­ρω­ση του ση­μα­ντι­κό­τα­του έρ­γου για την Α­χα­ΐ­α, δεν υ­πάρ­χρει αμ­φι­βο­λί­α ό­τι μπο­ρεί να πέ­σου­με στον πει­ρα­σμό τής σύ­γκρι­σης των σι­δη­ρο­δρο­μι­κών σταθ­μών με την κρή­νη των αρ­χαί­ων Αβδη­ρι­τών…
    Πράγ­μα­τι, τους τε­λευ­ταί­ους μή­νες με έ­ναν κα­ται­γι­σμό αι­σιό­δο­ξων α­να­κοι­νώ­σε­ων, γί­νε­ται προ­σπά­θεια να πει­σθεί η Αι­για­λεί­α (του­λά­χι­στον) ό­τι σε δύ­ο - τρί­α το πο­λύ τέσ­σε­ρα χρό­νια θα έ­χει σύγ­χρο­νο “ευ­ρω­πα­ϊ­κό” σι­δη­ρό­δρο­μο, α­φού μέ­χρι τέ­λους τού 2012 θα εί­ναι (σχε­δόν) έ­τοι­μοι οι σταθ­μοί.
    Φυ­σι­κά και εί­ναι θε­τι­κό­τατη η ε­ξαγ­γε­λί­α ό­τι προ­χω­ρά το έρ­γο με νέ­ες ερ­γο­λα­βί­ες και στην πέ­ρα του Αι­γί­ου πε­ριο­χή. Κά­λιο αρ­γά πα­ρά πο­τέ, α­φού τα αρ­χι­κά χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα του έρ­γου έ­χουν “ξε­φύ­γει” κα­τά πο­λύ...
    Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση, πάντως, κου­ρά­ζει α­φά­ντα­στα το γε­γο­νός, με­τά α­πό κά­θε ανακοίνωση χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος να θε­ω­ρεί­ται δε­δο­μέ­νο ό­τι θα α­κο­λου­θή­σει μια νέ­α ε­ξαγ­γε­λί­α που θα προ­σθέ­τει, χω­ρίς ε­παρ­κή αι­τιο­λο­γί­α, δυο-τρί­α χρό­νια του­λά­χι­στον στην πα­ρά­δο­ση του έρ­γου...! Ούτε θα πρέ­πει να ρί­χνε­ται η ευ­θύ­νη των κα­θυ­στε­ρή­σε­ων στις δι­κα­στι­κές “πε­ρι­πέ­τειες” των έρ­γων οι ο­ποί­ες κυ­ρί­ως ο­φεί­λο­νται στις δια­φο­ρε­τι­κές α­ντι­με­τω­πί­σεις το­πι­κών αι­τη­μά­των α­πό την Πο­λι­τεί­α, καλ­λιερ­γώ­ντας έ­τσι “τσου­νά­μι” προ­σφυ­γών α­πό τους μη “ει­σα­κου­σθέ­ντες”…
    Ευ­τυ­χώς, ό­πως πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε, δεν φαί­νε­ται (προς το πα­ρόν) να ε­πι­μέ­νουν α­κό­μα σε μί­α ου­το­πι­κή (οι­κο­νο­μι­κά) υ­πο­γειο­ποί­η­ση ο­λό­κλη­ρου του θα­λάσ­σιου με­τώ­που τής Α­χα­ϊ­κής πρω­τεύ­ου­σας, που ε­κτός των άλ­λων στέλ­νει το μή­νυ­μα ό­τι ο “ι­σχυ­ρός” ΔΕΝ δι­καιώ­νε­ται πά­ντα…
    Κα­νείς, ε­πί­σης, δεν α­πα­ντά στο ε­ρώ­τη­μα, πό­τε και α­πό ποιόν θα ο­λο­κλη­ρω­θεί η ερ­γο­λα­βί­α υ­πο­δο­μής και γε­φυ­ρών στο με­γα­λύ­τε­ρο τμή­μα με­τα­ξύ Ξυ­λο­κά­στρου και Ρο­δο­δάφ­νης και σε ποιούς χρε­ώ­νο­νται οι τε­ρά­στιες χρο­νι­κές κα­θυ­στε­ρή­σεις στην πα­ρά­δο­ση του έρ­γου, που εί­χε δη­μο­πρα­τη­θεί στις 13 Μαρ­τί­ου 2007 με συμ­βα­τι­κό χρό­νο πα­ρά­δο­σης 30 μή­νες...! Πέ­ντε χρό­νια α­πό τη δη­μο­πρά­τη­ση και με­τά τη με­γά­λη πλη­μύ­ρα τής Αι­γεί­ρας τον πε­ρα­σμέ­νο Φε­βρουά­ριο στο ση­μεί­ο κα­τα­σκευ­ής τής σι­δη­ρο­δρο­μι­κής γέ­φυ­ρας Θο­λο­πό­τα­μου, γί­νε­ται αντιληπ­τό ό­τι δεν “υ­φί­στα­ται” η συ­γκε­κρι­μέ­νη ερ­γο­λα­βί­α τής "Μηχανικής". Δώ­δε­κα και πλέ­ον με­γά­λα τε­χνι­κά έρ­γα (γέ­φυ­ρες - δια­βά­σεις κλπ) πα­ρα­μέ­νουν α­νε­κτέ­λε­στα στην Α­να­το­λι­κή Αι­για­λεί­α (με­τα­ξύ Αι­γεί­ρας και Πλα­τά­νου) και σί­γου­ρα δεν εί­ναι τα μό­να.
    Κα­νείς, ε­πι­μέ­νου­με, κα­νείς δεν α­σχο­λή­θη­κε με την “πα­θο­λο­γί­α” ε­νός τό­σο πο­λύ­τι­μου έρ­γου, το ο­ποί­ο δυ­στυ­χώς α­πό τη γέν­νη­σή του δια­χει­ρί­στη­κε “πο­λι­τι­κά”. Για­τί, ά­ρα­γε, με­τά τη δια­κο­πή των δρο­μο­λο­γί­ων (Κιά­το - Δια­κο­πτό) τον Αύ­γου­στο τού 2009, που θε­ω­ρή­θη­κε α­πό πολ­λούς ως “κα­τα­στρα­τή­γη­ση” της σύμ­βα­σης κα­τα­σκευ­ής, δεν α­ντέ­δρα­σε κα­νέ­νας; Μή­πως, για­τί τό­τε εί­χε γί­νει και το μοί­ρα­σμα της “πί­τας” με τους αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μους Σου­φλιά και δεν υ­πήρ­χε εν­δια­φέ­ρον πλέ­ον για έ­να “μι­κρό” και σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση “α­ντα­γω­νι­στι­κό”, των νέ­ων αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μων, τρέ­νο;
    Κα­νείς, ε­πι­μέ­νου­με, κα­νείς δε θέ­λη­σε να αι­τιο­λο­γή­σει κατά πόσο ή­ταν ε­πι­βε­βλη­μέ­νες και μέ­σα στα πλαί­σια των ευ­ρω­πα­ϊ­κών χρη­μα­το­δο­τι­κών δε­σμεύ­σε­ων, οι ουκ ο­λί­γες αλ­λα­γές στην υ­πάρ­χου­σα χά­ρα­ξη, οι ο­ποί­ες συ­νέ­βα­λαν τα μέ­γι­στα στο να πέ­σει έ­ξω το χρο­νο­διά­γραμ­μα και ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός τού έρ­γου. (Με­τα­φο­ρά του ά­ξο­να σε με­γά­λο τμή­μα της Κο­ριν­θί­ας, υ­πο­γειο­ποι­ή­σεις σε Δια­κο­πτό και Αί­γιο κλπ).
    Συ­μπέ­ρα­σμα: Μέ­χρι να έχου­με α­πτές α­πο­δεί­ξεις για τη θε­τι­κή ε­ξέ­λι­ξη ό­λων των έρ­γων, ας κρα­τά­με μι­κρό κα­λά­θι, για να α­πο­φύ­γου­με να ε­πι­συ­νά­ψουν στους Α­χαιούς, το “σύν­δρο­μο” του Α­βδη­ρι­τι­σμού…

    Κώστας Ρόζος

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !