διαχρονικά επίκαιρα

Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου - 05-03-2015 Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

ΝΕΟ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Άρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Δασικοί χάρτες
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Θολοπόταμος...
  • 17η Επαρχιακή οδός
  • Γυμνάσιο Αιγείρας
  • Δημοτικό Σχ. Αιγείρας
  • Κορινθιακός
  • Δημοτικές εκλογές 2014
  • 29 Ιουν 2018

    Απάντηση Επίτροπου περιβάλλοντος για ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ...

    Carmenu Vella: 
    "υπεύθυνες για τον έλεγχο,
    είναι οι εθνικές διοικητικές αρχές..."
    Ολόκληρη η απάντηση του κ. Carmenu Vella εξ ονόματος της Επιτροπής (22.6.2018)
    Οι ειδικά διευθετημένοι χώροι υγειονομικής ταφής συμμορφώνονται με τις νομικές και τεχνικές απαιτήσεις που ορίζονται στην οδηγία 1999/31/ΕΚ περί υγειονομικής ταφής των αποβλήτων.
    Σύμφωνα με το άρθρο 8 της εν λόγω οδηγίας, οι αρμόδιες αρχές εκδίδουν άδεια για τη λειτουργία του χώρου υγειονομικής ταφής μόνο όταν ο χώρος συμμορφώνεται με τις εν λόγω απαιτήσεις. Η αυστηρή εφαρμογή της οδηγίας αποτελεί εγγύηση για την προστασία της υγείας του ανθρώπου και του περιβάλλοντος.
    Σύμφωνα με τα άρθρα 12 και 13 της οδηγίας, ο φορέας εκμετάλλευσης του χώρου υγειονομικής ταφήςνενημερώνει τις αρμόδιες αρχές για τυχόν αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον οι οποίες διαπιστώνονται στο πλαίσιο των διαδικασιών ελέγχου και παρακολούθησης. Με τη σειρά τους, οι αρμόδιες αρχές, με αιτιολογημένη απόφασή τους, μπορούν να προσδιορίσουν την έναρξη της διαδικασίας παύσης της λειτουργίας του χώρου υγειονομικής ταφής αποβλήτων, όταν η υπόθεση το απαιτεί.
    Στην Ελλάδα, οι εθνικές διοικητικές αρχές που είναι αρμόδιες για την εφαρμογή της οδηγίας είναι, κατά κύριο λόγο, υπεύθυνες για τον έλεγχο συγκεκριμένων καταστάσεων και έχουν τα μέσα να αντιμετωπίσουν το εκάστοτε πρόβλημα, αν διαπιστωθεί ότι οι ανησυχίες είναι βάσιμες.
    Τα εθνικά δικαστήρια έχουν την αρμοδιότητα να αποφαίνονται σχετικά με προσφυγές ατόμων που ζητούν προστασία από εθνικά μέτρα τα οποία δεν είναι συμβατά με το ενωσιακό δίκαιο ή χρηματική αποζημίωση για τη βλάβη που υπέστησαν λόγω της απουσίας μέτρων.
    -------------------------------------------------
    Αυτό απαντά η Κομισιόν, δια του Επιτρόπου Περιβάλλοντος, Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας, κ. Carmenu Vella, στην ερώτηση του ευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενότητας, Νίκου Χουντή, για τη λειτουργία του ΧΥΤΑ Αιγείρας, και ιδιαίτερα στο ερώτημα, «τι οφείλουν να πράξουν οι αρμόδιες αρχές, όταν ένας ΧΥΤΑ έχει κορεσθεί», επισημαίνει το γραφείο του κ. Χουντή και συνεχίζει:
    Ο κ. Vella, στην απάντησή του, παραπέμπει τον Έλληνα ευρωβουλευτή στο άρθρο 13 της οδηγίας για περί υγειονομικής ταφής των αποβλήτων (1999/31/ΕΚ) , το οποίο περιγράφει ότι η διαδικασία παύσης λειτουργίας ενός ΧΥΤΑ, αρχίζει «i) όταν συντρέχουν οι σχετικές προϋποθέσεις που ορίζονται στην άδεια» λειτουργίας του ΧΥΤΑ.
    Τονίζεται ότι, με βάση την Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων του ΧΥΤΑ Αιγείρας (5278/1/11/2001, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας), έχουν ήδη εκπληρωθεί οι προϋποθέσεις που ορίζονται στην άδεια και επιβάλλουν το άμεσο κλείσιμο του ΧΥΤΑ.
    Συγκεκριμένα:
    1. Ο ΧΥΤΑ έχει υπερκορεσθεί. Με συνολική χωρητικότητα 137.343 κυβικά μέτρα (7.600 τόνοι/έτος) ήταν προγραμματισμένος να δέχεται απορρίμματα μόνο από την Ανατολική Αιγιαλεία (11.000 κάτοικοι), και συγκεκριμένα, των Δημοτικών Διαμερισμάτων Αιγείρας, Ακράτας και Διακοπτού. Ωστόσο, τα τελευταία 3,5 χρόνια κατέληγαν στο ΧΥΤΑ, παράνομα, τα απορρίμματα από ολόκληρο το Δήμο Αιγιάλειας (50.000 κάτοικοι) και όχι μόνο από την Ανατολική Αιγιάλεια, ποσότητα δηλαδή, τουλάχιστον τριπλάσια από την προβλεπόμενη, για τη καθημερινή λειτουργία του. Η μη λειτουργία, για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, της γεφυροπλάστιγγας, καθιστά αδύνατη την ακριβή καταμέτρηση του όγκου των απορριμμάτων που έχει δεχθεί. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με παλαιότερες (Τροποποίηση ΠΕΣΔΑ Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, Νοέμβριος 2016) αλλά και πιο πρόσφατες επίσημες μετρήσεις τεχνικών υπηρεσιών, ο ΧΥΤΑ είναι ήδη υπερκορεσμένος.
    2. Η άδεια λειτουργίας του έληξε την 31.12.2013. Έκτοτε λειτουργεί με προσωρινές έκτακτες άδειες, χωρίς να έχει ληφθεί υπόψη η εν τω μεταξύ εκτεταμένη τροποποίηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την αδειοδότηση των σχετικών έργων, κλπ.
    3. Εξαιτίας της πολυετούς πλημμελούς λειτουργίας του ΧΥΤΑ, έχει επέλθει μόλυνση του εδάφους γύρω από τον ΧΥΤΑ και των επιφανειακών υδάτων από τα στραγγίδια που διαφεύγουν χρόνια τώρα, τέτοια που θα δικαιολογούσε από μόνη της το άμεσο κλείσιμό του, αφού είναι πλέον προφανές ότι η συνέχιση της λειτουργίας του ενέχει τεράστιους κινδύνους για τη δημόσια υγεία.
    Ακόμη και κατά την περίοδο ισχύος της άδειας του ΧΥΤΑ, η λειτουργία του υπήρξε απόλυτα προβληματική, αφού:
    Ο βιολογικός καθαρισμός δε λειτουργούσε.
    Δεν υπήρξε ποτέ εγκατάσταση άντλησης βιοαερίου.
    Έχουν καταστραφεί πλήρως τα γεωυφάσματα. και οι μεμβράνες στεγανοποίησης.
    Έχει υποστεί διάρρηξη η δεξαμενή υπερχείλισης, με αποτέλεσμα τη διαφυγή τοξικών αποβλήτων.
    Μετά το 2010 δεν υπάρχει υπεύθυνος χημικός μηχανικός στον ΧΥΤΑ, με αποτέλεσμα να μη γίνονται χημικές αναλύσεις, όπως προβλέπει η νομοθεσία.
    Τέλος, ο Ευρωπαίος Επίτροπος, απαντώντας στο ερώτημα του Νίκου Χουντή, σχετικά τις δυνατότητες που παρέχει το ευρωπαϊκό πλαίσιο στους κατοίκους της Αιγείρας για να προστατεύσουν την υγεία τους, απάντησε κατά λέξη:
    «Τα εθνικά δικαστήρια έχουν την αρμοδιότητα να αποφαίνονται σχετικά με προσφυγές ατόμων που ζητούν προστασία από εθνικά μέτρα τα οποία δεν είναι συμβατά με το ενωσιακό δίκαιο ή χρηματική αποζημίωση για τη βλάβη που υπέστησαν λόγω της απουσίας μέτρων»…

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !