ττττττ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Αρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Αποχετευτικό
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Τι θα γινει, θα παρετε κανενα σκουπιδι στην Αιγειρα και από την Πατρα

    1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

    1 Νοε 1997

    ΝΟΕ. 1997 - Μετ’ εμποδίων ο δρόμος προς τα χωριά

    Σοβαρά εξακολουθούν να παραμένουν τα προβλήματα στο οδικό δίκτυο που συνδέει τα χωριά και τους οικισμούς της ενδοχώρας. Παρά τα κατά καιρούς έργα που έχουν γίνει για την βελτίωση - διαπλάτυνση του οδοστρώματος στην 17η επαρχιακή οδό (Αιγείρα – Αιγές – Μοναστήρι – Σελιάνα – Περιθώρι) και στην 18η (Αιγείρα – Χρυσάμπελα – Όαση – Συνεβρό – Βελλά – Εξοχή), δεν φαίνεται να έχουν δοθεί οι απαραίτητες λύσεις στους σημαντικούς αυτούς οδικούς άξονες.
    Το οδικό δίκτυο των 50 περίπου χλμ που εξυπηρετεί 9 ορεινά κοινότητες και οικισμούς, με πλούσια αγροτοκτηνοτροφική οικονομία, αλλά και μεγάλο τουριστικό ενδιαφέρον.
    Ο ‘‘Φ’’ σε ένα μικρό οδοιπορικό του προς τα χωριά μας, κατέγραψε πολλές ατέλειες αλλά και επικίνδυνα σημεία, η αποκατάσταση των οποίων θα ήταν ένα βήμα για την παραπέρα αναπτυξιακή πορεία της ορεινής ζώνης.
    Συγκεκριμένα, αν και σε όλο σχεδόν το μήκος του δικτύου υπάρχει ασφαλτόστρωση, μόνο το τμήμα μέχρι τις Αιγές έχει ολοκληρωθεί πλήρως, ενώ στην υπόλοιπη διαδρομή παρουσιάζονται πολλές ατέλειες (χωρίς διαπλάτυνση - ρείθρα – μπάρες, κλειστές στροφές, κατολισθήσεις κτλ).
    Αυτή τη στιγμή πάντως, διενεργούνται εργασίες στερέωσης της οδού πλησίον της Σελιάνας, όπου κάθε χρόνο μετά από βροχοπτώσεις η διακοπή της κυκλοφορίας, λόγω μεγάλων κατολισθήσεων, ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Όπως δήλωσε στον ‘‘Φ’’ υπηρεσιακός παράγοντας τη Νομαρχίας Αχαΐας, η παρέμβαση στο σημείο αυτό θα λύσει οριστικά το πρόβλημα. Προς δημοπράτηση επίσης είναι το τμήμα Αιγείρας - Χρυσαμπέλων με ποσό 450 εκ. δρχ. και θα ολοκληρωθεί, σύμφωνα με πληροφορίες, μέσα στην επόμενη Άνοιξη.
    Θα θρηνήσουμε θύματα...
    Όμως και οι δύο αυτοί δρόμοι από το πρώτο τους κιόλας χιλιόμετρο ξεκινούν προβληματικά. Οι προσπάθειες δηλαδή κατασκευής των δικτύων δεν έχουν εστιασθεί καθόλου στο γεγονός ότι, κανένα λεωφορείο, ούτε φορτηγό που μεταφέρει αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον δρόμο προς το Περιθώρι, αφού η αρχή και το τέλος της διαδρομής του είναι η γέφυρα του Κριού ποταμού (το χαμηλό ύψος της είναι απαγορευτικό για κάθε μεγάλο όχημα, ενώ η πάροδος μέσα από το ποτάμι δεν είναι η πλέον ενδεδειγμένη λύση). Μεγάλος όμως είναι και ο κίνδυνος που ελλοχεύει για τα διερχόμενα αυτοκίνητα, μερικά χιλιόμετρα πριν το Μοναστήρι, όπου ένα τεράστιο κομμάτι βράχου στέκεται μετέωρο πάνω από τον δρόμο.
    Θα θρηνήσουμε θύματα επισημαίνουν οι καθημερινοί διαβάτες του σημείου αυτού και σίγουρα δεν είναι υπερβολικό το λεχθέν από κάποιον ‘‘ανάβω κερί στην Παναγία κάθε φορά που περνάω από εκεί’’!
    Αλλά και από την άλλη πλευρά, οι δαιδαλώδεις, στεγνές και επικίνδυνες στροφές προς τα Μάρμαρα και σε πολλά άλλα σημεία έως την Εξοχή, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ακίνδυνη διέλευση των οχημάτων.
    Ατελείωτα λοιπόν παρουσιάζονται τα προβλήματα στους δρόμους προς τα χωριά και τα αναφερθέντα ήταν μόνο μια ενδεικτική περιγραφή σε όσα συναντήσαμε σ’ ολόκληρη τη διαδρομή. Η άμεση δρομολόγηση των αναγκαίων λύσεων για την πλήρη αποκατάσταση της άνετης και ασφαλούς κυκλοφορίας στους παραπάνω δρόμους, χαρακτηρίζεται άκρως επείγουσα και πρέπει να απασχολήσει σοβαρά κάθε αρμόδιο, δεδομένης της σπουδαιότητας των οδικών αυτών αξόνων στην αναπτυξιακή πορεία του νεοϊδρυθέντος Δήμου Αιγείρας.

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !