ττττττ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Αρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Αποχετευτικό
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Τι θα γινει, θα παρετε κανενα σκουπιδι στην Αιγειρα και από την Πατρα

    1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

    1 Ιουλ 2006

    ΙΟΥΛ. 2006: Ο Νίκος Χαραλαμπίδης, Διευθυντής στο Ελληνικό Γραφείο της Greenpeace, αποκλειστικά στον «Φ»

    Α­πό ώ­ρα σε ώ­ρα α­να­μέ­νε­ται να «πιά­σει» λι­μά­νι στο Αί­γιο το πα­σί­γνω­στο πλοί­ο «Rainbow Warrior» (ο Πο­λε­μι­στής του Ου­ρά­νιου Τό­ξου). 
    Με α­φορ­μή το γε­γο­νός αυ­τό, ζη­τή­σα­με α­πό τον Διευ­θυ­ντή στο Ελ­λη­νικό Γρα­φεί­ο της Greenpeace τον κ. Νί­κο Χα­ρα­λα­μπί­δη να μας ει­σα­γάγει στους στό­χους και τις ε­νέρ­γειες αυ­τής της Πα­γκό­σμιας Οι­κο­λο­γι­κής Οργά­νω­σης σε σχέ­ση με τον Κο­ριν­θια­κό Κόλ­πο και γε­νι­κό­τε­ρα τη θά­λασ­σα της Με­σο­γεί­ου.
    Ο Διευ­θυ­ντής του Ελ­λη­νι­κού γρα­φεί­ου της Ορ­γά­νω­σης, πα­ρά τον με­γά­λο φόρ­το ερ­γα­σί­ας του, α­πο­δέ­χτη­κε με χα­ρά να ε­νη­με­ρώ­σει τους α­να­γνώ­στες της ε­φημε­ρί­δας μας για τα προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γού­νται α­πό την πα­ρά­νο­μη α­λιεί­α με α­φρό­δι­χτα.
    Σκο­πός αυ­τής της ε­πί­σκε­ψης, τό­νι­σε ο Νί­κος Χα­ρα­λα­μπί­δης εί­ναι να δει­χθεί τη συ­μπα­ρά­στα­ση της Greenpeace στην προ­σπά­θεια Δημάρ­χων, Νο­μαρ­χών, Α­λιευ­τι­κών Συλ­λό­γων, Φο­ρέ­ων και Ορ­γα­νώ­σε­ων για την προστα­σί­α του Κο­ριν­θια­κού.
    Το ό­ρα­μά τους για την προ­στα­σί­α του κλει­στού και ευαί­σθη­του κόλ­που, σε συνδυα­σμό με την ε­πι­μο­νή και τη συ­νερ­γα­σί­α τους πρέ­πει να α­πο­τε­λέ­σουν πα­ράδειγ­μα προς μί­μη­ση για πολ­λές άλ­λες πε­ριο­χές της χώ­ρας. Ε­νω­μέ­νοι οι συ­νεργα­ζό­με­νοι φο­ρείς θα έ­χουν την ευ­και­ρί­α να εκ­φρά­σουν την α­πό­φα­σή τους να συ­νε­χί­σουν την προ­σπά­θεια για την προ­στα­σί­α της θά­λασ­σάς μας.
    Η προ­στα­σί­α της Με­σο­γεί­ου χρειά­ζε­ται ά­με­ση δρά­ση και ό­χι λό­για. Οι α­κτιβι­στές της Greenpeace, για έ­να πε­ρί­που μή­να πε­ρι­πο­λούν τη θα­λάσσια πε­ριο­χή δυ­τι­κά της Ι­τα­λί­ας και το Ιό­νιο, ε­ντο­πί­ζουν, κα­τα­γρά­φουν και ε­μπο­δί­ζουν την πα­ρά­νο­μη δρά­ση των πα­ρα­συ­ρό­με­νων α­φρό­δι­χτων.
    Με προ­ο­ρι­σμό τον Πει­ραιά, το Rainbow Warrior θα πιά­σει για λί­γο στο λι­μά­νι του Αι­γί­ου. Η προ­στα­σί­α του Κο­ριν­θια­κού πρέ­πει να α­πο­τε­λέ­σει κοι­νό αί­τη­μα του συ­νό­λου των φο­ρέ­ων που δρα­στη­ριοποιού­νται στην πε­ριο­χή. Οι ε­περ­χό­με­νες δη­μο­τι­κές ε­κλο­γές εί­ναι μια μο­ναδι­κή ευ­και­ρί­α για ό­λους τους υ­πο­ψή­φιους. Η συ­νερ­γα­σί­α ό­λων για την προ­στα­σί­α του Κο­ριν­θια­κού εί­ναι α­πα­ραί­τη­τη.
    Και ο Ν. Χα­ρα­λα­μπί­δης συ­νε­χί­ζει: Η Με­σό­γειος εί­ναι η θά­λασ­σά μας. Τα νε­ρά της ή­ταν α­πό την αρ­χαιό­τη­τα σταυ­ρο­δρό­μι πο­λι­τι­σμών. Ταυ­τό­χρο­να, η Με­σό­γειος εί­ναι μια θά­λασ­σα πλού­σια σε βιο­ποι­κι­λό­τη­τα. Αν και κα­λύ­πτει μό­λις το 0,7% της συ­νο­λι­κής ε­πι­φά­νειας των ω­κε­α­νών του πλα­νή­τη μας, φι­λο­ξε­νεί το 8-9% της θα­λάσ­σιας βιο­ποι­κι­λό­τη­τας. Έ­χου­με λοι­πόν πολ­λούς λό­γους να την προ­στατεύ­σου­με.
    Σή­με­ρα, δυ­στυ­χώς, το μο­να­δι­κό οι­κο­σύ­στη­μα της Με­σο­γεί­ου α­πει­λεί­ται. Η ε­ντα­τι­κή και α­νε­ξέ­λε­γκτη εκ­με­τάλ­λευ­ση, σε συν­δυα­σμό με τη ρύ­παν­ση υ­πο­βαθ­μί­ζουν κα­θη­με­ρι­νά τη θα­λάσ­σια ζω­ή.
    Σύμ­φω­να με την Ευ­ρω­πα­ϊ­κή Υ­πη­ρε­σί­α Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, το 65% των α­πο­θε­μά­των ψαριών της Με­σο­γεί­ου α­πει­λού­νται. Με­γα­λύ­τε­ρος εί­ναι ο κίν­δυ­νος για τον ε­ρυθρό τό­νο, τον ξι­φί­α αλ­λά και για την τσι­πού­ρα και τον μπα­κα­λιά­ρο.
    Πε­ρί τους 100.000 τό­νους πε­τρε­λαί­ου κα­τα­λή­γουν κά­θε χρό­νο στα νε­ρά της Με­σο­γεί­ου.
    Στα διε­θνή ύ­δα­τα, που α­πο­τε­λούν το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος της Με­σο­γεί­ου, δεν υπάρ­χει κα­νείς ου­σια­στι­κός έ­λεγ­χος. Πα­ρά­νο­μες και κα­τα­στρο­φι­κές α­λιευ­τικές δρα­στη­ριό­τη­τες α­πει­λούν τη θα­λάσ­σια ζω­ή αλ­λά και το μέλ­λον της α­λιείας και των α­λιέ­ων. Τα πα­ρα­συ­ρό­με­να α­φρό­δι­χτα (γνω­στά και σαν «τεί­χη του θανά­του») συ­νε­χί­ζουν να α­πλώ­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά, σε μή­κος χι­λιά­δων χι­λιο­μέτρων αν και έ­χουν α­πα­γο­ρευ­θεί α­πό την 1/1/2002 και οι ψα­ρά­δες έ­χουν ή­δη α­πο­ζη­μιωθεί για την α­πό­συρ­σή τους! Α­πό τα δί­χτυα αυ­τά, κά­θε χρό­νο βρί­σκουν το θά­νατο χι­λιά­δες δελ­φί­νια, φά­λαι­νες, χε­λώ­νες και θα­λασ­σο­πού­λια.
    Η Greenpeace προ­τεί­νει και ζη­τά τη δη­μιουρ­γί­α ε­νός δι­κτύ­ου θαλάσ­σιων κα­τα­φυ­γί­ων που θα κα­λύ­πτει το 40% της έ­κτα­σής της. Τα κα­τα­φύ­για αυτά πε­ρι­λαμ­βά­νουν α­ντι­προ­σω­πευ­τι­κούς οι­κο­τό­πους αλ­λά και ση­μα­ντι­κές περιο­χές α­να­πα­ρα­γω­γής και α­νά­πτυ­ξης πολ­λών θα­λάσ­σιων ει­δών που πρέ­πει να προ­στα­τευ­θούν για να ε­ξα­σφα­λι­στεί η ζω­ή στη θά­λασ­σά μας.

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !