Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

ττττττ

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

1 Αυγ 2011

ΑΥΓ. 2011: Αιγείρα “γιοκ” !!! και το Το ΣΧΟ­Ο­ΑΠ της Δη­μο­τι­κής Ε­νό­τη­τας Αι­γεί­ρας

Αιγείρα “γιοκ” !!!
Εδώ που τα λέμε, ουδέποτε η Αιγείρα είχε μια αξιοπρεπή ένδειξη ύπαρξής της επί της Εθνικής Οδού… Το μόνο που θυμόμαστε ήταν μια μικρή κίτρινη πινακίδα που μπήκε στον κόμβο της Ακράτας λίγο μετά την ίδρυση του Δήμου Αιγείρας και συγκεκριμένα για τις ανάγκες του συνεδρίου Αστροφυσικής, που διοργάνωσε ο Δήμος τον Μάιο του 2000…
 Έκτοτε, η “ταμπελίτσα” παρέμενε μέχρι πρόσφατα, ώσπου την “έφαγε” η κατασκευή του Αυτοκινητόδρομου. Βέβαια, πινακίδες μπήκαν καινούργιες χωρίς φυσικά την Αιγείρα. Εξ άλλου ένα μικρό χωριουδάκι της Ανατολικής Αιγιαλείας είναι… Έτσι τουλάχιστον θα το καταγράψει και η πρόσφατη απογραφή πληθυσμού! (Απογραφή πληθυσμού 2011 Αιγείρας: 1200 κάτοικοι περίπου - όσοι ήμασταν  το 1981). Με απλά λόγια για μια ακόμα φορά χύθηκε ο καφές επάνω στον χάρτη και πλέον θα  αυτοπροσδιοριζόμαστε με το “Αιγείρα γιοκ”)...!              

Το ΣΧΟ­Ο­ΑΠ της Δη­μο­τι­κής Ε­νό­τη­τας Αι­γεί­ρας  στη Συ­νε­δρί­α­ση Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Αι­για­λεί­ας
Ση­μα­ντι­κή α­πό κά­θε ά­πο­ψη η α­πό­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Αι­για­λεί­ας για το σύ­νο­λο της ε­δα­φι­κής ε­νό­τη­τας του τέ­ως Δή­μου Αι­γεί­ρας και ει­δι­κό­τε­ρα για την πα­ρα­λια­κή ζώ­νη της κοι­νό­τη­τας Αι­γεί­ρας η ο­ποί­α με­τά την α­κύ­ρω­ση της ε­πέ­κτα­σης του Σχε­δί­ου Πό­λε­ως με την 3692/1998 α­πό­φα­ση του Ε’ τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου τής Ε­πι­κρα­τεί­ας έ­χει υ­πο­στεί τε­ρά­στια α­να­πτυ­ξια­κή κα­θί­ζη­ση.
Με­τά την ψή­φι­ση της Β1 Φά­σης, λοιπόν, υ­πάρ­χει σχε­τι­κή αι­σιο­δο­ξί­α ό­τι με­τά α­πό  περίπου δέκα χρό­νια η πα­ρα­λια­κή Αι­γεί­ρα θα μπο­ρέ­σει να “α­να­σά­νει” πο­λε­ο­δο­μι­κά προς τα α­να­το­λι­κά.  Ε­φό­σον φυ­σι­κά ξε­κι­νή­σει η Β΄ Ε­νό­τη­τα του ΣΧΟ­Ο­ΑΠ για τη “ΔΙΕΚ­ΠΕ­ΡΑΙΩ­ΣΗ ΕΚ­ΚΡΕ­ΜΟ­ΤΗ­ΤΩΝ ΠΟ­ΛΕ­Ο­ΔΟ­ΜΙ­ΚΗΣ ΜΕ­ΛΕ­ΤΗΣ Ε­ΠΕ­ΚΤΑ­ΣΕ­ΩΝ ΣΧΕ­ΔΙΟΥ ΠΟ­ΛΕ­ΩΣ ΑΙ­ΓΕΙ­ΡΑΣ”, με την ο­ποί­α θα “θε­ρα­πευ­θούν” οι ό­ποιες δι­κα­στι­κές “ε­μπλο­κές” τού 1998. Δια­δι­κα­σί­α που ί­σως α­παι­τή­σει σημαντικές αλ­λα­γές τού α­κυ­ρω­θέ­ντος Σχε­δί­ου, με νέ­ες χα­ρά­ξεις δρό­μων, πλα­τειών και οι­κο­δο­μι­κών τε­τρα­γώ­νων στην α­να­το­λι­κή πλευ­ρά τού Κριού πο­τα­μού, πράγ­μα που ση­μαί­νει και νέ­α χρο­νο­βό­ρο δια­δι­κα­σία…
Παράλληλα, η α­πό­φα­ση του Δ.Σ. α­φαι­ρεί α­πό την με­λέ­τη τη λει­τουρ­γί­α σφα­γί­ων, ε­νώ δεν ε­ντάσ­σει σε πο­λε­ο­δό­μη­ση την προ­ταθείσα πε­ριο­χή “Δρυ­μώ­να” στους Α­μπε­λο­κή­πους. 

Το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Αι­για­λεί­ας α­πό τους: 1) Γε­ώρ­γιο Φι­λιπ­πό­που­λο, Πρό­ε­δρο, 2) Πα­να­γιώ­τη Γιαν­νού­λη, Γραμ­μα­τέ­α, 3) Βα­σι­λι­κή Ψυ­χρά­μη - Σταυ­ρο­πού­λου, 4) Α­θα­νά­σιο Πα­να­γό­που­λο, 5) Βα­σί­λειο Φι­λιπ­πό­που­λο, 6) Λε­ω­νί­δα Μαυ­ρου­δή 7) Βα­σί­λειο Αν­δρου­τσό­που­λο, 8) Δη­μή­τριο Πα­να­γιω­τα­κό­που­λο, 9) Μι­χα­ήλ Κων­στα­ντί­νου, Α­ντι­δη­μάρ­χους, 10) Μα­ρί­α Τσου­κα­λά, 11) Θε­ο­φά­νη Σπη­λιό­που­λο, 12) Α­θα­νά­σιο Σταυ­ρό­που­λο, 13) Χρή­στο Α­να­γνω­στό­που­λο, 14) Σω­τή­ριο Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου, 15)  Πα­να­γιώ­τη Κο­μνη­νό, 16) Δη­μή­τριο Κα­μπέ­ρη, 17) Μι­χα­ήλ Μου­τού­ση, 18) Πα­να­γιώ­τη Α­ση­μα­κό­που­λο, 19) Ιω­άν­νη Πα­να­γιω­τό­που­λο, 20) Δη­μή­τριο Κα­λο­γε­ρό­που­λο, 21) Δη­μή­τριο Φι­λιπ­πά­το, 22) Δια­μά­ντω Βα­σι­λα­κο­πού­λου, 23) Δη­μή­τριο Κα­λα­μί­δα, 24) Γε­ώρ­γιο Ντί­νου, 25) Θε­ο­φά­νη Σταυ­ρό­που­λο, 26) Δη­μή­τριο Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λο, 27)  Πα­να­γιώ­τη Πα­πα­κων­στα­ντι­νό­που­λο και 28) Σω­τή­ριο Κο­λο­κο­τρώ­νη, Μέ­λη, συ­νήλ­θε σε τα­κτι­κή δη­μό­σια συ­νε­δρί­α­ση, πα­ρου­σί­α και του Δη­μάρ­χου   Ευ­στά­θιου Θε­ο­δω­ρα­κό­που­λου, με­τά α­πό πρό­σκλη­ση του Προ­έ­δρου του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Αι­για­λεί­ας   Γε­ωρ­γί­ου Φι­λιπ­πό­που­λου,
Πα­ρό­ντες Πρό­ε­δροι : 1) Ιω­αν­νης Θε­ο­φα­νό­που­λος, Δη­μο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Αι­γί­ου, 2) Πα­να­γιώ­της Μα­ρί­νος, Το­πι­κής Κοι­νό­τη­τας  Τε­μέ­νης, 3) Γε­ώρ­γιος Μει­ντα­νάς, Τ.Κ. Βα­λι­μι­τί­κων, 4) Πα­να­γιώ­της Κρι­κέ­τος, Τ.Κ. Συ­λι­βαι­νιω­τί­κων, 5) Μα­ρί­α Καρ­ρά, Τ.Κ. Α­κρά­τας, 6) Πα­να­γιώ­της Μα­ρι­νό­που­λος, Τ.Κ. Ρι­ζο­μύ­λου, 7) Σπυρ.Χρι­στο­δού­λου, Τ.Κ. Ε­λαιώ­να, & 8) Α­ντώ­νιος Γκέ­κας, Τ.Κ. Αι­γών.
Δεν προ­σήλ­θαν αν και νό­μι­μα κλή­θη­καν, α­πό τα Μέ­λη του Σώ­μα­τος οι δη­μο­τι­κοί σύμ­βου­λοι: 1) Πα­να­γιώ­της Μπε­ρού­κας, 2) Μα­ρί­α Μπιρ­πα­νά­γου, 3) Χρή­στος Σπη­λιω­τό­που­λος, Α­ντι­πρό­ε­δρος, 4) Φί­λιπ­πος Βαρ­δά­λος & 5) Μι­χα­ήλ Κυ­ρια­κό­που­λος, κω­λυό­με­νοι.
Με­τά α­πό τα πα­ρα­πά­νω ο   Πρό­ε­δρος, α­φού δια­πί­στω­σε την ύ­παρ­ξη α­παρ­τί­ας, α­φού πα­ρα­βρέ­θη­καν α­πό τα τριά­ντα τρί­α (33) Μέ­λη του Δ.Σ., τα εί­κο­σι ο­κτώ (28) κή­ρυ­ξε την έ­ναρ­ξη της συ­νε­δρί­α­σης.
Θέ­μα: “Ει­σή­γη­ση για έ­γκρι­ση της Β΄φά­σης του Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π Δη­μο­τι­κής Ε­νό­τη­τας Αι­γεί­ρας και ο­λο­κλή­ρω­ση μέ­χρι 31/12/2011”.
“Ο Πρό­ε­δρος για το θέ­μα : ΠΕ­ΡΙ Ε­ΓΚΡΙ­ΣΗΣ ΤΗΣ Β΄ΦΑ­ΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕ­ΛΕ­ΤΗΣ ΣΧΕ­ΔΙΟΥ ΧΩ­ΡΙ­ΚΗΣ & ΟΙ­ΚΙ­ΣΤΙ­ΚΗΣ ΟΡ­ΓΑ­ΝΩ­ΣΗΣ Α­ΝΟΙ­ΚΤΗΣ ΠΟ­ΛΗΣ (Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π.) ΠΕ­ΡΙΟ­ΧΗΣ Δ. Ο­ΡΙΩΝ Τ. ΑΙ­ΓΕΙ­ΡΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟ­Ω­ΘΗ­ΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑ­ΔΙ­ΚΑ­ΣΙΩΝ Ο­ΛΟ­ΚΛΗ­ΡΩ­ΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕ­ΛΕ­ΤΗΣ, ε­κτός η­με­ρή­σιας δ/ξης, η συ­ζή­τη­ση του ο­ποί­ου έ­γι­νε α­πο­δε­κτή α­πό την α­πό­λυ­τη πλειο­ψη­φί­α, του συ­νο­λι­κού α­ριθ­μού των με­λών της ε­πι­τρο­πής, σύμ­φω­να με τις δ/ξεις του άρ­θρου 75, Ν. 3852/2010, ε­ξέ­θε­σε ό­τι: Η με­λέ­τη ΣΧΕ­ΔΙΟΥ ΧΩ­ΡΙ­ΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ­ΚΙ­ΣΤΙ­ΚΗΣ ΟΡ­ΓΑ­ΝΩ­ΣΗΣ Α­ΝΟΙ­ΚΤΗΣ ΠΟ­ΛΗΣ (Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π.) ΠΕ­ΡΙΟ­ΧΉΣ Δ. Ο­ΡΙΩΝ τ. Δ. ΑΙ­ΓΕΙ­ΡΑΣ α­να­τέ­θη­κε με την με αρ. 1346/26-03-02 σύμ­βα­ση και χρη­μα­το­δο­τή­θη­κε αρ­χι­κά α­πό το Γ΄ Π.Ε.Π. Το α­ντι­κεί­με­νο της σύμ­βα­σης αυ­τής πε­ρι­λάμ­βα­νε δύ­ο αυ­το­τε­λείς ε­νό­τη­τες:
Α΄ Ε­ΝΟ­ΤΗ­ΤΑ: ΜΕ­ΛΕ­ΤΗ Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π. και Β΄ Ε­ΝΟ­ΤΗ­ΤΑ: ΔΙΕΚ­ΠΕ­ΡΑΙΩ­ΣΗ ΕΚ­ΚΡΕ­ΜΟ­ΤΗ­ΤΩΝ ΠΟ­ΛΕ­Ο­ΔΟ­ΜΙ­ΚΗΣ ΜΕ­ΛΕ­ΤΗΣ Ε­ΠΕ­ΚΤΑ­ΣΕ­ΩΝ ΣΧΕ­ΔΙΟΥ ΠΟ­ΛΕ­ΩΣ ΑΙ­ΓΕΙ­ΡΑΣ.
Η Α Ε­νό­τη­τα της με­λέ­της Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π. εκ­πο­νεί­ται σύμ­φω­να με τις ι­σχύ­ου­σες προ­δια­γρα­φές σε δύ­ο βα­σι­κές φά­σεις: Α φά­ση : Α­ΝΑ­ΛΥ­ΣΗ - ΔΙΑ­ΓΝΩ­ΣΗ - ΠΡΟ­Ο­ΠΤΙ­ΚΕΣ ΠΡΟ­ΚΑ­ΤΑΡ­ΚΤΙ­ΚΗ ΠΡΟ­ΤΑ­ΣΗ και Β φά­ση : ΠΡΟ­ΤΑ­ΣΗ
Η Β φά­ση συ­ντάσ­σε­ται σε δύ­ο στά­δια Β1 και Β2
Η Α φά­ση της με­λέ­της ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε και πα­ρου­σιά­στη­κε στις 19-03-04 στην Αι­γεί­ρα, στην αί­θου­σα του πο­λι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου Αι­γεί­ρας, για την τή­ρη­ση των συμ­με­το­χι­κών δια­δι­κα­σιών του άρ­θρου 3 παρ. 2 και 3 του Ν.1337/83, σε συν­δυα­σμό με το άρ­θρο 5 κεφ. Α του Ν.2508/97.
Με­τά την πα­ρου­σί­α­ση της Α φά­σης της με­λέ­της και μέ­σα στο προ­βλε­πό­με­νο α­πό τις δια­τά­ξεις χρο­νι­κό διά­στη­μα των δύ­ο μη­νών, ε­ξέ­φρα­σαν τις α­πό­ψεις τους οι φο­ρείς και λοι­ποί εν­δια­φε­ρό­με­νοι. Η Α φά­ση της με­λέ­της, εί­χε κα­τα­τε­θεί, στο σύ­νο­λο της, στην Δ/νση ΠΕ.ΧΩ, η ο­ποί­α ε­ξέ­φρα­σε τις α­πό­ψεις της, με με­γά­λη κα­θυ­στέ­ρη­ση, με το με αρ. 851/02-02-05 έγ­γρα­φό της. Με­τά α­πό αυ­τά, εκ­δό­θη­κε η με αρ. 25/08-04-2005 α­πό­φα­ση του Δ. Συμ­βου­λί­ου Αι­γεί­ρας, με την ο­ποί­α ε­γκρί­θη­κε το Α στά­διο της με­λέ­της, ό­πως δια­μορ­φώ­θη­κε και κα­θο­ρί­στη­καν οι κα­τευ­θύν­σεις για την εκ­πό­νη­ση του Β στα­δί­ου της με­λέ­της.
Με το με αρ. 6805/03-08-05 έγ­γρα­φο ΤΥΔ­Κ δό­θη­κε ε­ντο­λή έ­ναρ­ξης Β1΄ φά­σης στους με­λε­τη­τές, και οι κα­τευ­θύν­σεις για την εκ­πό­νη­ση της, λαμ­βά­νο­ντας υπ΄ ό­ψη τις α­πό­ψεις και κα­τευ­θύν­σεις που δια­τυ­πώ­θη­καν και κυ­ρί­ως της Δ/νσης ΠΕ.ΧΩ. και του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Αι­γεί­ρας.
Η Β1΄φά­ση της με­λέ­της πα­ρα­δό­θη­κε, με το με αρ. 3929/07-03-06 έγ­γρα­φο των με­λε­τη­τών. Ο φά­κε­λος της Β1΄ φά­σης της με­λέ­της, υ­πο­βλή­θη­κε α­πό τον Δή­μο Αι­γεί­ρας, με το με αρ. 3815/21-07-06 έγ­γρα­φό του, στην Δ/νση ΠΕ.ΧΩ. (αρ. πρωτ. Δ/νσης ΠΕ.ΧΩ. 6160/24-07-06) για κα­λύ­τε­ρη ε­νη­μέ­ρω­ση της Υ­πη­ρε­σί­ας, πριν την πα­ρου­σί­α­ση της με­λέ­της.
Η Β1΄φά­ση της με­λέ­της πα­ρου­σιά­στη­κε στις 8 Δε­κεμ­βρί­ου 2006 στην Αι­γεί­ρα για την τή­ρη­ση των συμ­με­το­χι­κών δια­δι­κα­σιών, σύμ­φω­να με τις ι­σχύ­ου­σες δια­τά­ξεις.
Με­τά την πα­ρου­σί­α­ση της Β1 φά­σης της με­λέ­της και μέ­σα στο προ­βλε­πό­με­νο α­πό τις δια­τά­ξεις χρο­νι­κό διά­στη­μα των δύ­ο μη­νών, ε­ξέ­φρα­σαν τις α­πό­ψεις τους οι φο­ρείς και λοι­ποί εν­δια­φε­ρό­με­νοι.
Η Δ/νση ΠΕ.ΧΩ. με το με αρ. 194/08-01-08 έγ­γρα­φό της, με με­γά­λη κα­θυ­στέ­ρη­ση, εκ­φρά­ζει τις α­πό­ψεις της ε­πί της Β1΄ φά­σης της με­λέ­της και α­να­φέ­ρε­ται και σε δια­δι­κα­στι­κά θέ­μα­τα, για την προ­ώ­θη­σή της.
Για την συ­νέ­χι­ση του ε­πο­μέ­νου στα­δί­ου της με­λέ­της Β2, που α­πο­τε­λεί το τε­λι­κό στά­διο πριν την έ­γκρι­ση και ε­φαρ­μο­γή του Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π. Δ. Ο­ρί­ων τ. Δ. Αι­γεί­ρας, α­παι­τεί­ται η έ­γκρι­ση του Β1 στα­δί­ου α­πό το Δ.Σ. του Δή­μου, με τις πα­ρα­τη­ρή­σεις που μπο­ρεί να υ­πάρ­χουν, προ­κει­μέ­νου να γί­νουν οι α­πα­ραί­τη­τες προ­σαρ­μο­γές της με­λέ­της, με βά­ση τα νέ­α στοι­χεί­α και τις α­πό­ψεις που εκ­φρά­στη­καν, κα­τά την τή­ρη­ση της συμ­με­το­χι­κής δια­δι­κα­σί­ας του Β1 στα­δί­ου της με­λέ­της.
Εν τω με­τα­ξύ, για την κί­νη­ση της δια­δι­κα­σί­ας σύ­ντα­ξης του Σχε­δί­ου Χω­ρι­κής και Οι­κι­στι­κής Ορ­γά­νω­σης Α­νοι­κτής Πό­λης (Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π.) Δή­μου Αι­γεί­ρας, εκ­δό­θη­κε η με αρ. 10602/02-12-2008 (Φ.Ε.  610 Α.Α.Π./ 31-12-2008) Α­πό­φα­ση Γ. Γ. Πε­ρι­φέ­ρειας
Με την με αρ. 155/2010 Α­πό­φα­ση, Πρα­κτι­κό 19/2010, το Δ. Σ. Αι­γεί­ρας α­πο­φά­σι­σε να μην ε­γκρί­νει την Β1 φά­ση αυ­τή την πε­ρί­ο­δο, κα­τά την ο­ποί­α ε­πί­κει­ται η νέ­α διοι­κη­τι­κή α­να­διάρ­θρω­ση και να α­να­βλη­θεί το θέ­μα για μι­κρό χρο­νι­κό διά­στη­μα.
Σή­με­ρα ε­πα­να­φέ­ρε­ται το θέ­μα της έ­γκρι­σης του Β1 στα­δί­ου της με­λέ­της του Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π. Δ. Ο­ρί­ων τ. Δή­μου Αι­γεί­ρας, προ­κει­μέ­νου να εί­ναι δυ­να­τή η προ­ώ­θη­ση των ε­πο­μέ­νων στα­δί­ων της με­λέ­της.
Η Β1 φά­ση της με­λέ­της, φαί­νε­ται α­να­λυ­τι­κά στην πε­ρί­λη­ψη και τον πί­να­κα γε­νι­κών κα­τευ­θύν­σε­ων, που συ­νο­δεύ­ει την ει­σή­γη­ση, και έ­χει συ­ντα­χθεί με βά­ση τις ε­πι­λο­γές του ε­ναλ­λα­κτι­κού σε­να­ρί­ου ή­πιας πα­ρέμ­βα­σης Ι­Ι­Ι, σύμ­φω­να με τις κα­τευ­θύν­σεις, τό­σο του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Αι­γεί­ρας, ό­σο και της ε­πι­βλέ­που­σας Υ­πη­ρε­σί­ας.
Συ­νημ­μέ­να: Πε­ρί­λη­ψη Β1 στα­δί­ου με­λέ­της Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π. Δ. Ο­ρί­ων τ. Δ. Αι­γεί­ρας
Πί­να­κας Προ­τει­νό­με­νων χρή­σε­ων και αρ­τιο­τή­των- ό­ρων δό­μη­σης Πε­ριο­χών Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π.
 Η Ε­πι­τρο­πή Ποιό­τη­τας Ζω­ής, α­φού έ­λα­βε υ­πό­ψη της την ει­σή­γη­ση του   Προ­έ­δρου, ό­λη τη σχε­τι­κή α­να­φε­ρό­με­νη νο­μο­θε­σί­α, με­τά α­πό δια­λο­γι­κή συ­ζή­τη­ση,
ο­μό­φω­να α­πο­φα­σί­ζει: Ει­ση­γεί­ται προς το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο τα ε­ξής:
Α. Την έ­γκρι­ση της Β1 φά­σης του Σ.Χ.Ο.Ο.Α.Π. Διοι­κη­τι­κών Ο­ρί­ων τ.Δ Αι­γεί­ρας με τις ε­ξής πα­ρα­τη­ρή­σεις: Να ε­πι­και­ρο­ποι­η­θεί η με­λέ­τη και να προ­σαρ­μο­στεί στις τε­λι­κές ε­θνι­κές ε­πι­λο­γές ως προς την γραμ­μή του Ο­ΣΕ και την Ε­θνι­κή ο­δό. Να κα­θο­ρι­στεί χρο­νι­κός ο­ρί­ζο­ντας, του­λά­χι­στον το 2020. Να προ­ω­θη­θεί μό­νο μια ΠΕΡ­ΠΟ, στην θέ­ση Σκα­λί­στρες, ό­που α­πο­δε­δειγ­μέ­να υ­πάρ­χει ε­νιαί­α έ­κτα­ση του Συλ­λό­γου Συ­νι­διο­κτη­τών κτή­μα­τος Χρυ­σα­μπέ­λων Αι­για­λεί­ας Ν. Α­χα­ΐ­ας. Να ε­ξο­μα­λυν­θεί το προς Νό­τον ό­ριο της προ­τει­νό­με­νης οι­κι­στι­κής α­νά­πτυ­ξης στην πε­ριο­χή των Μαρ­μά­ρων, και να σχη­μα­τί­ζει ευ­θεί­α.
Να ε­λεγ­χθεί η δυ­να­τό­τη­τα διεύ­ρυν­σης της πε­ριο­χής στην θέ­ση Αλ­μυ­ρός, που προ­τεί­νε­ται ως πε­ριο­χή δεύ­τε­ρης κα­τοι­κί­ας, ώ­στε να πε­ρι­λαμ­βά­νει του­λά­χι­στον ό­λα τα υ­πάρ­χο­ντα κτί­σμα­τα. Να μην προ­βλε­φθεί χώ­ρος Σφα­γεί­ων στα ό­ρια του τ. Δή­μου Αι­γεί­ρας.
Β/ Την υ­πο­βο­λή πρό­τα­σης στα πλαί­σια της πρό­σκλη­σης με αρ. 1667/27-07-2011 (κωδ. 076101) της Α­πο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης ΠΕ.Δ.Ε.Ι.Ν. στον Ά­ξο­να Προ­τε­ραιό­τη­τας “Α­ει­φό­ρος Α­νά­πτυ­ξη και ποιό­τη­τα ζω­ής Δυ­τι­κής Ελ­λά­δας (07) του Ε­πι­χει­ρη­σια­κού Προ­γράμ­μα­τος Δυ­τι­κή Ελ­λά­δα-Πε­λο­πόν­νη­σος - Ιό­νιοι Νή­σοι (10), θε­μα­τι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα (61) “Ο­λο­κλη­ρω­μέ­να Σχέ­δια για την α­στι­κή και Α­γρο­τι­κή Α­να­γέν­νη­ση” κα­τη­γο­ρί­α πρά­ξης (5409) “Με­λέ­τη Πο­λε­ο­δο­μι­κού και Χω­ρο­τα­ξι­κού Σχε­δια­σμού” για την συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση της με­λέ­της, ώ­στε να εί­ναι δυ­να­τή η ο­λο­κλή­ρω­σή της και ε­ξου­σιο­δο­τεί τον Δή­μαρ­χο για την προ­ώ­θη­ση των α­παι­τού­με­νων δια­δι­κα­σιών”.
 Το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Αι­για­λεί­ας, α­φού ά­κου­σε την ει­σή­γη­ση υπ’ α­ριθ. 56/2011 α­πό­φα­ση της Ε­πι­τρο­πής Ποιό­τη­τας Ζω­ής του Δή­μου Αι­για­λεί­ας, τα ό­σα ε­ξέ­θε­σε με τις σχε­τι­κές διευ­κρι­νή­σεις ε­πί του θέ­μα­τος η Μη­χα­νι­κός κα Διο­νυ­σο­πού­λου, εί­δε την α­ριθ. πρωτ. 10602/02- 12-2008 (Φ.Ε.  610 Α.Α.Π./ 31-12-2008) Α­πό­φα­ση Γ. Γ. Πε­ρι­φέ­ρειας Δυτ. Ελ­λά­δος, την με α­ριθ. 155/2010 Α­πό­φα­ση του Δ. Σ. πρώ­ην Δή­μου Αι­γεί­ρας, το φά­κε­λο της Με­λέ­της και έ­λα­βε υ­πό­ψη του το άρ­θρο 65 Ν.3852/2010 (ΦΕΚ/Α/87/7-6-10) “Νέ­α Αρ­χι­τε­κτο­νι­κή της Αυτ/σης και Α­πο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης -Πρό­γραμ­μα Καλ­λι­κρά­της”, ε­νώ εί­χαν α­πο­χω­ρή­σει πριν α­πό τη συ­ζή­τη­ση του θέ­μα­τος οι Δη­μο­τι­κοί Σύμ­βου­λοι: 1) Δη­μή­τριος Κα­λο­γε­ρό­που­λος, 2) Δη­μή­τριος Φι­λιπ­πά­τος, 3) Δια­μά­ντω Βα­σι­λα­κο­πού­λου, 4) Δη­μή­τριος Κα­λα­μί­δας, 5) Γε­ώρ­γιος Ντί­νος, 6) Θε­ο­φά­νης Σταυ­ρό­που­λος, σε έν­δει­ξη δια­μαρ­τυ­ρί­ας διό­τι κα­τά τη συ­ζή­τη­ση του 11ου Ε.Η.Δ. θέ­μα­τος που α­φο­ρού­σε στο έγ­γρα­φο των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις δο­μές “ΒΟ­Η­ΘΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙ­ΤΙ”, ο Πρό­ε­δρος του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου δεν έ­δω­σε δι­καί­ω­μα τρι­το­λο­γί­ας στον Δη­μή­τριο Κα­λο­γε­ρό­που­λο, α­φού το α­πα­γο­ρεύ­ει ο Κα­νο­νι­σμός Λει­τουρ­γί­ας του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου, ε­πί του θέ­μα­τος ψη­φί­ζει υ­πέρ και ο Α­ντώ­νης Γκέ­κας Πρό­ε­δρος της Τ. Αι­γών με την πα­ρα­τή­ρη­ση να συ­μπλη­ρω­θεί ό­που υ­πάρ­χει κτί­σμα στην πε­ριο­χή Αλ­μυ­ρού της Το­πι­κής Κοι­νό­τη­τας Αι­γών,
  Ομόφωνα Αποφασίζει: 
Α) Να Ε­ΓΚΡΙ­ΝΕΙ την Β1 φά­ση του ΣΧΟ­Ο­ΑΠ Διοι­κη­τι­κών Ο­ρί­ων τ.Δ. Αι­γεί­ρας με τις ε­ξής πα­ρα­τη­ρή­σεις:1) Να ε­πι­και­ρο­ποι­η­θεί η με­λέ­τη και να προ­σαρ­μο­στεί στις τε­λι­κές ε­θνι­κές ε­πι­λο­γές ως προς την γραμ­μή του Ο­ΣΕ και την Ε­θνι­κή ο­δό. 2) Να κα­θο­ρι­στεί χρο­νι­κός ο­ρί­ζο­ντας, του­λά­χι­στον το έ­τος 2020. 3) Να προ­ω­θη­θεί μό­νο μια ΠΕΡ­ΠΟ, στην θέ­ση Σκα­λί­στρες, ό­που α­πο­δε­δειγ­μέ­να υ­πάρ­χει ε­νιαί­α έ­κτα­ση του Συλ­λό­γου Συ­νι­διο­κτη­τών κτή­μα­τος Χρυ­σα­μπέ­λων Αι­για­λεί­ας Ν. Α­χα­ΐ­ας. 4) Να ε­ξο­μα­λυν­θεί το προς Νό­τον ό­ριο της προ­τει­νό­με­νης οι­κι­στι­κής α­νά­πτυ­ξης στην πε­ριο­χή των Μαρ­μά­ρων, και να σχη­μα­τί­ζει ευ­θεί­α. 5) Να συ­μπε­ρι­λη­φθεί η προ­τει­νό­με­νη πε­ριο­χή β΄ κα­το­κί­ας Αλ­μυ­ρού της Τοπ. Κοι­νό­τη­τας Αι­γών στις δια­μορ­φω­μέ­νες ε­κτά­σεις με υ­φι­στά­με­νες κα­τοι­κί­ες. 6) Να μην προ­βλε­φθεί χώ­ρος Σφα­γεί­ων στα ό­ρια του τ. Δή­μου Αι­γεί­ρας. & Β) Την υ­πο­βο­λή πρό­τα­σης στα πλαί­σια της πρό­σκλη­σης με αρ. 1667/27-07-2011 (κωδ. 076101) της Α­πο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης ΠΕ.Δ.Ε.Ι.Ν. στον Ά­ξο­να Προ­τε­ραιό­τη­τας “Α­ει­φό­ρος Α­νά­πτυ­ξη και ποιό­τη­τα ζω­ής Δυ­τι­κής Ελ­λά­δας (07) του Ε­πι­χει­ρη­σια­κού Προ­γράμ­μα­τος Δυ­τι­κή Ελ­λά­δα-Πε­λο­πόν­νη­σος-Ιό­νιοι Νή­σοι (10), θε­μα­τι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα (61) “Ο­λο­κλη­ρω­μέ­να Σχέ­δια για την α­στι­κή και Α­γρο­τι­κή Α­να­γέν­νη­ση” κα­τη­γο­ρί­α πρά­ξης (5409) “Με­λέ­τη Πο­λε­ο­δο­μι­κού και Χω­ρο­τα­ξι­κού Σχε­δια­σμού” για την συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση της με­λέ­της, ώ­στε να εί­ναι δυ­να­τή η ο­λο­κλή­ρω­σή της, & Γ) Ε­ξου­σιο­δο­τεί τον Δή­μαρ­χο Αι­για­λεί­ας   Ευ­στά­θιο Θε­ο­δω­ρα­κό­που­λο, για την προ­ώ­θη­ση των α­παι­τού­με­νων δια­δι­κα­σιών.