ττττττ

11/5/2017. Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

18 Δεκ 2017

Διαχείριση δημοτικών αποβλήτων σε ευρωπαϊκές χώρες...

Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος
Δημοσίευση - τροποποίηση στις 23 Μαΐου 2017 
1. Εισαγωγή
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν στρέψει όλο και περισσότερο την εστίασή τους όσον αφορά τα αστικά απόβλητα από τις μεθόδους διάθεσης στην πρόληψη και την ανακύκλωση. Η μετακίνηση της διαχείρισης των αστικών αποβλήτων στην ιεραρχία των αποβλήτων είναι απαραίτητη για την αποκόμιση περισσότερης αξίας από τους πόρους, μειώνοντας τις πιέσεις στο περιβάλλον και δημιουργώντας θέσεις εργασίας.
Αν και τα αστικά απόβλητα αντιπροσωπεύουν μόνο το 10% περίπου των συνολικών αποβλήτων που παράγονται στην ΕΕ (Eurostat, 2016a και 2016b), είναι πολύ ορατά και η πρόληψη αυτών των αποβλήτων έχει τη δυνατότητα να μειώσει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις όχι μόνο κατά τη φάση της κατανάλωσης και των αποβλήτων αλλά και καθ 'όλη τη διάρκεια ζωής των προϊόντων που καταναλώνονται. Οι χώρες που έχουν αναπτύξει αποτελεσματικά συστήματα διαχείρισης αστικών αποβλήτων έχουν γενικά καλύτερη απόδοση στη διαχείριση των συνολικών αποβλήτων (ΕΚ, 2015).
Αυτή η ενημέρωση αποτελεί σύνταξη των αποτελεσμάτων μιας ανάλυσης ανά χώρα, η οποία απευθύνθηκε σε 32 χώρες του ΕΟΧ: ΕΕ-28, Ισλανδία, Νορβηγία, Ελβετία και Τουρκία (ETC / WMGE, 2016) Βαλκανικές χώρες.
Σχετικά με τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση
Η συγκρισιμότητα των διαθέσιμων δεδομένων και των δεικτών των χωρών περιορίζεται σε ορισμένες περιπτώσεις. Υπάρχουν διαφορές στους ορισμούς των αστικών αποβλήτων, στους τύπους αποβλήτων που αναφέρονται και στην επεξεργασία δεδομένων. Για παράδειγμα, ορισμένες χώρες περιλαμβάνουν μόνο απόβλητα από νοικοκυριά, ενώ άλλα περιλαμβάνουν παρόμοια απόβλητα από εμπορικές δραστηριότητες και γραφεία.
Ορισμένες χώρες έχουν αλλάξει τον ορισμό τους για τα αστικά απόβλητα με την πάροδο του χρόνου και οι ανακυκλωμένες ποσότητες μπορούν επίσης να υπολογιστούν με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με το εάν περιλαμβάνουν το βάρος των υλικών που συλλέγονται, αλλά απορρίπτονται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ανακύκλωσης. Ωστόσο, τα δεδομένα που χρησιμοποιούνται στην παρούσα αξιολόγηση είναι σήμερα τα καλύτερα διαθέσιμα.
2. Πολιτικές και στόχοι της ΕΕ
Οι πολιτικές και οι στόχοι για τα απόβλητα που καθορίζονται σε επίπεδο ΕΕ περιλαμβάνουν ελάχιστες απαιτήσεις για τη διαχείριση ορισμένων τύπων αποβλήτων. Οι σημαντικότεροι στόχοι για τα αστικά απόβλητα είναι οι στόχοι εκτροπής των αποβλήτων της οδηγίας για την υγειονομική ταφή των αποβλήτων (EC, 1999) για τα βιοαποικοδομήσιμα αστικά απόβλητα. τους στόχους ανακύκλωσης της οδηγίας περί συσκευασιών και απορριμμάτων συσκευασίας (ΕΚ, 1994) και ο στόχος της οδηγίας πλαισίου για τα απόβλητα (ΕΚ, 2008) για την ανακύκλωση και την προετοιμασία για επαναχρησιμοποίηση (ειδικότερα, ο στόχος αφορά συγκεκριμένους τύπους οικιακών και παρόμοιων αποβλήτων). Οι χώρες μπορούν να επιλέξουν μεταξύ τεσσάρων διαφορετικών μεθόδων για να παρακολουθήσουν την πρόοδό τους προς τον τελευταίο στόχο (ΕΚ, 2011). Σε αυτή την ενημέρωση, ο υπολογισμός των ποσοστών ανακύκλωσης ακολουθεί τη πιο απαιτητική μέθοδο, δηλ. Ο ρυθμός ανακύκλωσης ορίζεται ως υλικό από ανακυκλωμένο αστικό απόβλητο διαιρούμενο με τα αστικά απόβλητα που παράγονται.
Το 2015, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε νέους στόχους για τα αστικά απόβλητα με 60% ανακύκλωση και προετοιμασία για επαναχρησιμοποίηση μέχρι το 2025 και 65% μέχρι το 2030. Αυτές βασίζονται σε μία μόνο μέθοδο υπολογισμού - περίπου αυτή που χρησιμοποιήθηκε σε αυτήν την ενημέρωση - με την επιλογή του χρόνου παρεκκλίσεις για ορισμένες χώρες (ΕΚ, 2015). Επιπλέον, έχουν προταθεί νέοι στόχοι για τη μείωση των αστικών αποβλήτων που απορρίπτονται σε χώρους υγειονομικής ταφής και αναθεωρημένων στόχων για τα απόβλητα συσκευασιών.
3. Πρόοδος
Η συνολική παραγωγή αστικών αποβλήτων στις χώρες του ΕΟΧ μειώθηκε κατά 3% σε απόλυτες τιμές και μέση παραγωγή ανά άτομο κατά 7% από το 2004 έως το 2014. Ωστόσο, δεν υπήρξε ομοιόμορφη τάση μεταξύ των χωρών, με αύξηση της παραγωγής αστικών αποβλήτων ανά άτομο στις 16 και μείωση σε 19 χώρες. 
Σχήμα 3.1 Απορρίμματα αστικών αποβλήτων ανά άτομο σε 35 ευρωπαϊκές χώρες (2004 και 2014)

Σημείωση : Τα στοιχεία του 2005 που χρησιμοποιήθηκαν αντί του 2004 για την Πολωνία λόγω αλλαγών στη μεθοδολογία. Επίσης, λόγω της διαθεσιμότητας των δεδομένων, αντί των δεδομένων του 2004 χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία για τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη το 2008, στοιχεία για το 2006 για τη Σερβία και στοιχεία για την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας για το 2008. Λόγω ελλείψεων στοιχείων για το 2014, τα στοιχεία για το 2013 χρησιμοποιήθηκαν για την Ιρλανδία και την Ελλάδα. Τα στοιχεία για το 2014 για την Κύπρο, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο, την Πολωνία, την Ισπανία και την Τουρκία είναι εκτιμήσεις.
Το 2014, η παραγωγή αστικών αποβλήτων ανά άτομο ήταν υψηλότερη στη Δανία και την Ελβετία και χαμηλότερη στη Ρουμανία, την Πολωνία και τη Σερβία. Αυτό αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι οι πλουσιότερες χώρες τείνουν να παράγουν περισσότερα αστικά απόβλητα ανά άτομο, ενώ ο τουρισμός συμβάλλει σε υψηλούς ρυθμούς παραγωγής στην Κύπρο και τη Μάλτα. Ωστόσο, απαιτείται προσοχή κατά την ερμηνεία των δεδομένων, λόγω των διαφορετικών ορισμών των αστικών αποβλήτων και των ποικίλων μεθόδων συλλογής δεδομένων.
Μια από τις επιτυχίες της περιβαλλοντικής πολιτικής στην Ευρώπη είναι η αύξηση των ποσοστών ανακύκλωσης αστικών αποβλήτων (καλύπτοντας την ανακύκλωση υλικών, την κομποστοποίηση και την πέψη βιολογικών αποβλήτων). Οι χώρες του ΕΟΧ πέτυχαν κατά μέσο όρο ποσοστό ανακύκλωσης 33% το 2014, έναντι 23% το 2004 (ΕΕ-27: 31% έως 44% την ίδια χρονική περίοδο) (Eurostat, 2016α).
Σχήμα 3.2 Ανακύκλωση αστικών αποβλήτων σε 34 ευρωπαϊκές χώρες (2004 και 2014)
Σημείωση: Ο ρυθμός ανακύκλωσης υπολογίζεται ως το ποσοστό των αστικών αποβλήτων που παράγονται και ανακυκλώνονται. Οι αλλαγές στη μεθοδολογία υποβολής εκθέσεων σημαίνουν ότι τα στοιχεία για το 2014 δεν είναι πλήρως συγκρίσιμα με τα στοιχεία για το 2004 για την Αυστρία, την Κύπρο, τη Μάλτα, τη Σλοβακία και την Ισπανία. Τα δεδομένα του 2005 χρησιμοποιήθηκαν αντί των στοιχείων του 2004 για την Πολωνία λόγω αλλαγών στη μεθοδολογία. Λόγω της διαθεσιμότητας των δεδομένων, αντί των δεδομένων του 2004 χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα για το 2003 για την Ισλανδία, τα στοιχεία για το 2007 για την Κροατία και τα στοιχεία για το 2006 για τη Σερβία. και αντί των στοιχείων για το 2014, τα στοιχεία για το 2013 χρησιμοποιήθηκαν για την Ελλάδα και την Ιρλανδία και τα στοιχεία για το 2012 για την Τουρκία. Τα στοιχεία για την Κύπρο, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο, την Πολωνία και την Ισπανία είναι εκτιμήσεις.
Τα δεδομένα υποδηλώνουν μεγάλες διαφορές στις επιδόσεις μεταξύ των χωρών (Σχήμα 3.2):
Η Γερμανία, η Αυστρία, το Βέλγιο, η Ελβετία, οι Κάτω Χώρες και η Σουηδία ανακύκλωσαν το ήμισυ τουλάχιστον των αστικών αποβλήτων τους το 2014.
Η μεγαλύτερη αύξηση των ποσοστών ανακύκλωσης μεταξύ 2004 και 2014 αναφέρθηκε στη Λιθουανία, την Πολωνία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Τσεχική Δημοκρατία (αύξηση κατά 20-29 ποσοστιαίες μονάδες).
Συνολικά, σε 15 από τις 32 χώρες, η αύξηση των ποσοστών ανακύκλωσης ήταν τουλάχιστον 10 ποσοστιαίες μονάδες την περίοδο αυτή.
Ωστόσο, σε επτά χώρες, το ποσοστό των ανακυκλωμένων αστικών αποβλήτων μεταβλήθηκε ελάχιστα και σε δύο χώρες μειώθηκε ακόμη ελαφρά.
Η αύξηση των ποσοστών ανακύκλωσης και η μείωση των ποσοστών υγειονομικής ταφής συνδέονται σαφώς. Συνήθως, η υγειονομική ταφή απορρίπτεται πολύ ταχύτερα από την αύξηση της ανακύκλωσης, καθώς οι στρατηγικές διαχείρισης των αποβλήτων μετακινούνται κυρίως από τον χώρο υγειονομικής ταφής σε έναν συνδυασμό ανακύκλωσης και αποτέφρωσης και σε μερικές περιπτώσεις και μηχανικής-βιολογικής επεξεργασίας (EEA, 2013).
Ο ρυθμός υγειονομικής ταφής των δημοτικών αποβλήτων για τα 32 κράτη μέλη του ΕΟΧ μειώθηκε από 49% το 2004 σε 34% το 2014. Οι επιδόσεις των μεμονωμένων χωρών ήταν διαφορετικές. Στην Αυστρία, το Βέλγιο, τη Δανία, τη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και την Ελβετία, σχεδόν κανένα αστικό απόβλητο δεν αποστέλλεται στον χώρο υγειονομικής ταφής. Από την άλλη πλευρά, η Κύπρος, η Κροατία, η Ελλάδα, η Λετονία, η Μάλτα και η Τουρκία εξακολουθούν να αποθηκεύουν πάνω από τα τρία τέταρτα των αστικών αποβλήτων τους.
Συνολικά, τα ποσοστά υγειονομικής ταφής μειώθηκαν σε 27 από τις 32 χώρες. Μεταξύ 2004 και 2014, οι μεγαλύτερες μειώσεις σημειώθηκαν στην Εσθονία (57 ποσοστιαίες μονάδες), στη Φινλανδία (41 εκατοστιαίες μονάδες), στη Σλοβενία ​​(41 εκατοστιαίες μονάδες) και στο Ηνωμένο Βασίλειο (41 εκατοστιαίες μονάδες).
Η ποσότητα των αστικών απορριμμάτων που αποτεφρώθηκαν και αποτεφρώθηκαν το 2014 κυμάνθηκε από 102 kg / άτομο στη Σλοβενία ​​έως 480 kg / άτομο στη Μάλτα, με μέσο όρο 270 kg / άτομο στην Ευρώπη (32 ευρωπαϊκές χώρες).
Επισκόπηση των μέσων πολιτικής
Οι χώρες χρησιμοποιούν μια ποικιλία μέσων πολιτικής για την εκτροπή των αποβλήτων από την υγειονομική ταφή και τη μετάβαση προς μεγαλύτερη ανακύκλωση. Ο πίνακας 3.1 παρουσιάζει μια επισκόπηση των μέσων αυτών για την περίοδο 2001 έως 2015. Περισσότερες λεπτομέρειες και πρόσθετα πολιτικά μέσα και στρατηγικές περιέχονται στα προφίλ των χωρών του ΕΟΧ σχετικά με τη διαχείριση των αστικών αποβλήτων , τα προφίλ των χωρών σχετικά με την αποδοτικότητα των πόρων και την πρόσφατη έκθεση του ΕΟΠ πολιτικές πρόληψης των αποβλήτων. Το ίδιο μέσο πολιτικής μπορεί να σχεδιαστεί και να εφαρμοστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, επηρεάζοντας έτσι την αποτελεσματικότητά του. Συνεπώς, ο πίνακας 3.1 απαριθμεί τις χρησιμοποιούμενες πολιτικές, αλλά αντικατοπτρίζει επίσης τον τρόπο εφαρμογής των μέσων. Για παράδειγμα, τόσο το επίπεδο απόλυτης φορολογίας των χώρων υγειονομικής ταφής το 2015 (ή το τελευταίο διαθέσιμο έτος) όσο και η αύξηση του φόρου υγειονομικής ταφής χρησιμοποιούνται ως κριτήρια, καθώς το τελευταίο δείχνει δυναμική χρήση του μέσου. Ενώ ο κατάλογος των μέσων δεν είναι εξαντλητικός, εμφανίζονται ορισμένα μηνύματα:
Οι χώρες που χρησιμοποιούν πολλά από τα μέσα που απαριθμούνται στον πίνακα έχουν υψηλότερο ποσοστό ανακύκλωσης αστικών αποβλήτων από ό, τι οι χώρες που χρησιμοποιούν λίγα ή καθόλου μέσα. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται τα μέσα πολιτικής μπορεί να είναι πιο σημαντικός από τον συνολικό αριθμό των μέσων.
Οι περισσότερες χώρες έχουν αναπτύξει περισσότερα από δύο εθνικά σχέδια διαχείρισης αποβλήτων κατά τη διάρκεια της περιόδου, αλλά η απόδοσή τους στην ανακύκλωση διαφέρει πολύ. Δεν υπάρχει συστηματική διαφορά στις επιδόσεις μεταξύ χωρών με εθνικά σχέδια και χωρών με μόνο περιφερειακά σχέδια.
Πολλές χώρες χρησιμοποιούν συστήματα "pay-as-you-throw" (π.χ. αμοιβές που βασίζονται στο βάρος ή τον όγκο των αποβλήτων ως οικονομικό κίνητρο για τα νοικοκυριά να ανακυκλώνουν τα απόβλητά τους). Το επίπεδο εφαρμογής τους ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό ανά χώρα και εντός των χωρών. Ωστόσο, όλες οι χώρες με ποσοστά ανακύκλωσης άνω του 45% χρησιμοποιούν ένα παρόμοιο σύστημα, ενώ οι περισσότερες χώρες με ποσοστά ανακύκλωσης κάτω του 20% δεν τις χρησιμοποιούν, γεγονός που υποδεικνύει ότι τα συστήματα πληρωμής με το χέρι είναι ένα αποτελεσματικό μέσο που οδηγεί στην ανακύκλωση.
Όλες οι χώρες που παρουσιάζουν ποσοστά υγειονομικής ταφής πολύ χαμηλότερα από τον μέσο όρο 28% της ΕΕ-28 είτε έχουν απαγορεύσει την ταφή βιοαποικοδομήσιμων ή μικτών αστικών αποβλήτων είτε έχουν εφαρμόσει απαγόρευση σε συνδυασμό με φόρο υγειονομικής ταφής τουλάχιστον 30 ευρώ / τόνο.
Αν και δεν αναλύονται εδώ, άλλοι παράγοντες αναμένεται να συμβάλουν σε υψηλά ποσοστά ανακύκλωσης, όπως το επίπεδο του πλούτου (υπάρχει συντελεστής συσχέτισης 0,65 μεταξύ του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος ανά άτομο και το ποσοστό ανακύκλωσης), η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στη χώρα, τα απόβλητα τα τιμολόγια διαχείρισης και την αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για τη διαχείριση αποβλήτων. Όλες οι χώρες με ποσοστά ανακύκλωσης κάτω του 30% (με μία εξαίρεση) εισήλθαν στην ΕΕ το 2004 ή αργότερα, υποδεικνύοντας ότι αυτές οι χώρες άρχισαν αργότερα να εφαρμόζουν πολιτικές ανακύκλωσης.
4. Προοπτικές
Οι προοπτικές για την επίτευξη του στόχου ανακύκλωσης 50% για τα αστικά απόβλητα έως το 2020 είναι μικτές. Αυτό το επίπεδο ανακύκλωσης έχει ήδη επιτευχθεί από έξι χώρες σύμφωνα με την πιο απαιτητική μέθοδο υπολογισμού. Ωστόσο, αρκετές χώρες θα πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την επίτευξη του στόχου, ιδίως των πέντε χωρών που ανακυκλώνουν σήμερα λιγότερο από το ένα πέμπτο των παραγόμενων αστικών αποβλήτων.
Απαιτούνται βελτιώσεις στα δεδομένα σχετικά με τα απόβλητα και εναρμόνιση των εθνικών μεθοδολογιών υποβολής εκθέσεων, καθώς οι αβεβαιότητες σχετικά με τη συγκρισιμότητα των εθνικών δεδομένων αποτελούν εμπόδιο στην αξιολόγηση της προόδου και της αποτελεσματικότητας των μέτρων πολιτικής. Η νομοθετική πρόταση για την τροποποίηση της οδηγίας πλαισίου για τα απόβλητα, η οποία περιλαμβάνει επίσης την αναθεώρηση των στόχων για τα αστικά απορρίμματα και τα απορρίμματα συσκευασίας και την αναθεώρηση των ορισμών και των μεθόδων υπολογισμού (ΕΚ, 2015).
ΌΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ (ΑΧΑΙΚΗ ) ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗ