ττττττ

Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ

Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

31 Μαρ 2004

ΑΠΡ 2004 - Στα “κρυφά” πέρασε το τραίνο από την Αιγείρα! ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ «Φ» ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΠΩΣ ΥΠΕΓΡΑΦΗ Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ «ΧΩΡΙΟΥ» ΜΑΣ


Όλοι είπαν ΝΑΙ στη “διχοτόμηση”
Στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Αχαΐας συζητήθηκε η μελέτη για την νέα γραμμή στα όρια του Δήμου, εν αγνοία των Αιγειρατών!

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης απαντήθηκαν ερωτήματα που είχαν τεθεί έγκαιρα, μόνο από την εφημερίδα μας  
Όλοι οι άλλοι γνώριζαν ότι επίκειται η συζήτηση των Περιβαλλοντικών Μελετών της νέας σιδηροδρομικής γραμμής στα όρια των Δήμων Ευρωστίνης και Αιγείρας από τις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις Κορινθίας και Αχαΐας, εκτός από τους Αιγειράτες.
Και αυτό γιατί υπήρχε η παραπλανητική (από λάθος;) ενημέρωση, ότι η μελέτη για την Αιγείρα είχε τελειώσει εδώ και 3 χρόνια...
Το μεγάλο αυτό “ψέμα” αποκαλύφθηκε όταν ανακοινώθηκε το 4ο θέμα της συνεδρίασης του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αχαΐας στις 14 Απριλίου 2004, όπου αναφέρονταν τα εξής:
 “Έγκριση Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων της νέας σιδηροδρομικής γραμμής Κορίνθου - Πάτρας στο Τμήμα από χιλιομετρική θέση (χθ) 47+600 έως χθ 59+068 (περιοχή Δερβενίου)”.
Ελάχιστοι ήσαν σε θέση να ξέρουν ότι η χθ 58+068 ευρίσκεται μερικά μέτρα ανατολικότερα από την κάθετο οδό Ικαρίου (δρόμος των εστιατορίων) και ότι το Νομαρχιακό Συμβούλιο Αχαΐας θα αποφάσιζε την Τετάρτη 14 Απριλίου την έγκριση της μελέτης για όλο σχεδόν τον Δήμο Αιγείρας και όχι για το Δερβένι Κορινθίας!
Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι μόνον ο Δήμαρχος κ. Δ. Μυλωνάς παρευρέθη στη συνεδρίαση αυτή στην Πάτρα.
Την στιγμή, πάντως, που ο Δήμαρχος συμμετείχε στο Νομαρχιακό Συμβούλιο, στην Αιγείρα συνεδρίαζε το Δημοτικό Συμβούλιο με διάφορα άλλα θέματα εκτός δηλ. από το φλέγον θέμα της μελέτης του σιδηροδρόμου.
Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ενημερώθηκαν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι, ότι στην Πάτρα εκείνη την ώρα κάποιοι λαμβάνουν μια κρίσιμη απόφαση για το μέλλον της έδρας του Δήμου.
Εφ’ όσον λοιπόν δεν υπήρχε καμία γενικότερη αντίδραση – ούτε διαφορετική άποψη – το Νομαρχιακό Συμβούλιο ύστερα από 15λεπτη συζήτηση, αφού άκουσε τόσο τον Προϊστάμενο Μελετών της ΕΡΓΟΣΕ κ. Μιχάλη Αναστασάκη όσο και τον Δήμαρχο Αιγείρας, ενέκρινε ομόφωνα την περιβαλλοντική μελέτη της διέλευσης του νέου τραίνου μέσα από την Αιγείρα.
Ξεκινώντας η συζήτηση του θέματος στο Νομαρχιακό Συμβούλιο, ο αρμόδιος Αντινομάρχης κ. Γιώργος Αθανασόπουλος, απαντώντας στο ερώτημα που του είχε θέσει πριν μια εβδομάδα ο “Φ” (βλέπε διπλανή στήλη, 1ο ερώτημα), διευκρίνισε ότι οφείλεται στην “λανθασμένη” αναγραφή από την ΕΡΓΟΣΕ στον τίτλο της μελέτης “περιοχή Δερβενίου”, κάτι που δεν μπορούσε να αλλάξει το Νομαρχιακό Συμβούλιο Αχαΐας.
Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι το τμήμα της μελέτης που αφορά το Δερβένι, στις 6 Απριλίου συζητήθηκε διεξοδικά στο Δημοτικό Συμβούλιο Ευρωστίνης, η θέση του οποίου θα ληφθεί υπ’ όψη από το Νομαρχιακό Συμβούλιο Κορινθίας στην ανάλογη συνεδρίαση του οργάνου αυτού, κάτι που δεν έγινε στην Αιγείρα.
ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ του ΚΩΣΤΑ ΡΟΖΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΝΟΜΑΡΧΗ
Κύριε Αθανασόπουλε, οι αναγνώστες της εφημερίδας “Φ” στην Αιγείρα, εν όψει της συζήτησης στο Ν. Σ. θέλουν να πληροφορηθούν τα εξής: 1) Γιατί δεν αναφέρεται στο συζητούμενο θέμα ότι η μελέτη αφορά τη διαδρομή της γραμμής σε όλο το μήκος του Δήμου Αιγείρας; 2) Η συζήτηση στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Κορινθίας για το τμήμα του Δερβενίου θα γίνει αφού λάβει υπ’ όψη την απόφαση για τη συγκεκριμένη μελέτη του Δημοτικού Συμβουλίου Ευρωστίνης το οποίο συνεδρίασε στις 6/4/04. Θα ζητηθεί το ίδιο και από το Δημοτικό Συμβούλιο της Αιγείρας; 3) Η Περιβαλλοντική μελέτη στο ύψος του Δερβενίου περιλαμβάνει τρεις εναλλακτικές προτάσεις. Για την Αιγείρα υπάρχει κάτι ανάλογο;
7/4/2004 - Σε αναμονή των απαντήσεων - Ευχαριστώ ΚΩΣΤΑΣ ΡΟΖΟΣ
--------------------------------
Τα τρία περίεργα “λάθη” που ακολουθούν την Περιβαλλοντική Μελέτη
Από λάθος δεν αναφέρθηκε ότι αφορά την Αιγείρα
Από λάθος δεν υπήρχε η κεντρική υπόγεια διάβαση στην Οδό Υπηρεσίης
Από λάθος δεν έγινε η εισήγηση της Νομαρχιακής Επιτροπής Περιβάλλοντος  
Η τοποθέτηση του Δημάρχου
Ο Δήμαρχος Αιγείρας λαμβάνοντας το λόγο, αφού ευχαρίστησε το Νομαρχιακό Συμβούλιο επικεντρώθηκε στο μοναδικό αίτημά του, για τη μη κατάργηση της υπόγειας διάβασης στην οδό Υπηρεσίας, τονίζοντας:
“Στη συγκεκριμένη διάβαση (είσοδος 18ης Ε.Ο) στο σημείο δηλ. της σύνδεσης των δύο επαρχιακών δρόμων, εκεί που είναι οι εκκλησίες, οι πλατείες, το δημαρχείο και όλη η δομή του δήμου, πρέπει οπωσδήποτε αυτή η διέλευση να είναι δεσμευτική, όσο μπορεί να είναι δεσμευτικός ένας εθνικός σχεδιασμός.
Αν και κατά τις συναντήσεις μας με την ΕΡΓΟΣΕ θεωρούσαμε το θέμα λυμένο, στην μελέτη που σήμερα συζητείται δεν υπάρχει αυτή η υπόγεια διάβαση. Το μοναδικό λοιπόν που πρέπει να επισημανθεί με την απόφαση του Ν.Σ. είναι να επανέλθει η προβλεπόμενη αυτή υπόγεια διάβαση”.
Χωρίς γνωμοδότηση
Άνευ ουσιαστικής σημασίας χαρακτηρίστηκε η έλλειψη γνωμοδότησης από την αρμόδια Νομαρχιακή Επιτροπή Περιβάλλοντος, που έπρεπε να συνοδεύει την συγκεκριμένη περιβαλλοντική μελέτη.
Η εν λόγω επιτροπή δεν κατέστη δυνατό δύο φορές να συνεδριάσει, είτε γιατί απουσίαζαν κάποιοι, είτε γιατί το γραφείο συνεδρίασης ήταν κλειδωμένο!
 Το γεγονός, ότι δεν έχει καταγραφεί καμία ένσταση για τη διέλευση της γραμμής από την Αιγείρα, συνηγορεί, όπως επισημάνθηκε, δεν αποτελεί σημαντική παράληψη για το αιτιολογικό της απόφασης.
“Στην Αιγείρα, δεν υπήρχε πρόβλημα”
Η άνεση με την οποία εγκρίθηκε η Περιβαλλοντική Μελέτη της Αιγείρας από το Νομαρχιακό Συμβούλιο, δεν πέρασε απαρατήρητη από τα Πατρινά Μέσα Ενημέρωσης και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως.
Χαρακτηριστική είναι η καταγραφή που σταχυολογήσαμε από μεγάλη ημερήσια εφημερίδα, η οποία μετά τις δηλώσεις του Δημάρχου κ. Μυλωνά, κατέληγε:
- Αξίζει να σημειωθεί πως σε ότι αφορά την Αιγείρα, δεν υπήρχε πρόβλημα σε σχέση με τη χάραξη της γραμμής, ωστόσο σε άλλους Δήμους υπάρχουν έντονες αντιδράσεις για την προτεινόμενη χάραξη.
Τι προβλέπεται για τις διαβάσεις
Με μικρομετακινήσεις, χωρίς ιδιαίτερη σημασία, στην υπάρχουσα γραμμή θα κατασκευασθεί ο νέος σιδηρόδρομος μέσα από την Αιγείρα.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη μελέτη για τις υπόγειες διαβάσεις που προβλέπονται στο τμήμα που ενεκρίθη.
1. Στα όρια του Νομού
2. Στην περιοχή “Αλμυρός”
3. Στον Κριό ποταμό, διπλή
4. Η επόμενη, 300 μέτρα ανατολικά του Αγίου Παντελεήμονος
5. Η υπάρχουσα, στην οδό Υπηρεσίης, που από λάθος δεν αναφέρθηκε
6. Υπάρχει και η 6η πριν το Θολοπόταμο, που προβλέπεται στην προ 3ετίας μελέτη.
Δεν γνωρίζαμε…
Οι αναγνώστες της εφημερίδας μας, εδώ και αρκετά χρόνια ενημερώνονται διαρκώς για το σοβαρό αυτό θέμα. Στο φύλλο Απριλίου 2003, με τον τίτλο “Παράπλευρες απώλειες” είχαμε ουσιαστικά προβλέψει τη σημερινή κατάσταση και τη μη ύπαρξη ουδεμίας έγγραφης διαμαρτυρίας από τον Δήμο Αιγείρας.
Επίσης, τον Ιανουάριο 2004 κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Αιγείρας, ο Δημοτικός Σύμβουλος της αντιπολίτευσης κ. Πάνος Ρεντζής, έθεσε στον κ. Δήμαρχο το ερώτημα “τι θα γίνει με το τραίνο εδώ ... οι πληροφορίες λένε ότι το Δερβένι πετυχαίνει την υπoγειοποίηση” και πήρε την απάντηση από τον Δήμαρχο:
Το Δερβένι μπορεί να διεκδικεί ακόμη γιατί δεν έχει τελειώσει η περιβαλλοντική μελέτη του. Για την Αιγείρα το θέμα έχει κλείσει με την έγκριση της ανάλογης μελέτης πριν τρία (3) χρόνια και δεν μπορεί να γίνει τίποτα πλέον.
Όπως αποδείχτηκε όμως στις 14 Απριλίου, το θέμα που έκλεισε πριν 3 χρόνια ήταν για λιγότερα από 300 - 400 μέτρα ανατολικά του Θολοπόταμου και όχι για “ολόκληρη” την υπόλοιπη Αιγείρα.
Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, ΚΑΝΕΙΣ δεν ζήτησε το παραμικρό, αφού δεν “γνωρίζαμε” ότι το σύνολο σχεδόν της Αιγείρας ήταν “μέχρι προχθές” υπό συζήτηση...
ΣΤΟ ΔΕΡΒΕΝΙ...
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε και καταγράψαμε τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ευτρωστίνης που έγινε στις 6 Απριλίου προκειμένου να γνωμοδοτήσει για την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του νέου σιδηροδρόμου στην περιοχή του Δήμου, ύστερα από έγγραφο του Νομαρχιακού Συμβουλίου Κορινθίας.
Ο Δήμαρχος κ. Δημήτρης Δούσκας αναφέρθηκε στις 30 και πλέον επισκέψεις που έγιναν σε αρμόδιες υπηρεσίες τον περασμένο χρόνο και ευχαρίστησε δεκάδες πολιτικούς και άλλους παράγοντες που συμπαραστάθηκαν στα αιτήματα του Δήμου, τον κ. Σημίτη, Υπουργούς, Βουλευτές, ανώτατους λειτουργούς κλπ.
Τόνισε την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι στη συζητούμενη μελέτη περιέχεται για πρώτη φορά και η λύση των σηράγγων στο ύψος του Δερβενίου (ως εναλλακτική πρόταση), κάτι που έγινε μετά και από παρέμβαση προς την ΕΡΓΟΣΕ του πρώην Υπουργού κ. Βερελή.
Στη συνέχεια ο τεχνικός σύμβουλος του Δήμου κ. Μάζης ανέπτυξε αναλυτικά τα περιεχόμενα στη μελέτη της ΕΡΓΟΣΕ.