ττττττ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Αρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Αποχετευτικό
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Θολοπόταμος...
  • 17η Επαρχιακή οδός
  • Γυμνάσιο Αιγείρας
  • Δημοτικό Σχ. Αιγείρας
  • XYTA «Αίγειρας»...
  • Τι θα γινει, θα παρετε κανενα σκουπιδι στην Αιγειρα και από την Πατρα

    1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

    1 Αυγ 2008

    ΑΥΓ. 2008: “ Ή στραβά είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε... ”

    Τα “άλυτα” προβλήματα της παραλιακής Αιγείρας
    Τε­λι­κά, θέ­λο­ντας δε θέ­λο­ντας, φέ­τος γί­να­με και συ­γκοι­νω­νιο­λό­γοι, ό­λοι ε­μείς οι πα­ροι­κού­ντες στην πα­ρα­λια­κή ζώ­νη του Δή­μου Αι­γεί­ρας. Φυ­σι­κά, το “ντο­κτο­ρά” τής α­κτο­μη­χα­νι­κής το εί­χα­με κα­το­χυ­ρώ­σει τα προ­η­γού­με­να χρό­νια, α­φού η ε­πί­λυ­ση του τε­ρά­στιου προ­βλή­μα­τος της διά­βρω­σης των α­κτών του Κο­ριν­θια­κού ή­ταν …α­πο­κλει­στι­κό­τη­τά μας.
    Εί­ναι γε­γο­νός, ό­τι η α­πό­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Αι­γεί­ρας, που πάρ­θη­κε τον Α­πρί­λιο για να πα­ρα­μέ­νει α­νοι­κτός την η­μέ­ρα ο πα­ρα­λια­κός δρό­μος κα­τά τους μή­νες Ιού­λιο και Αύ­γου­στο, προ­ξέ­νη­σε έ­ντο­νες α­ντι­δρά­σεις κα­τοί­κων και πα­ρα­θε­ρι­στών.
    Ή­ταν φυ­σιο­λο­γι­κό άλ­λω­στε, α­φού μί­α πρα­κτι­κή που ε­φαρ­μό­ζε­ται για του­λά­χιστον έ­να τέ­ταρ­το του αιώ­να, εί­ναι δύ­σκο­λο να α­να­τρα­πεί μό­νο με μί­α α­πό­φαση, χω­ρίς να έ­χει προ­η­γη­θεί έ­νας διά­λο­γος με φο­ρείς συ­νο­δευό­με­νος α­πό πλήρη ε­νη­μέ­ρω­ση των δη­μο­τών.
    Βέ­βαια, η πρα­κτι­κή ε­φαρ­μο­γή του νέ­ου κα­θε­στώ­τος το φε­τι­νό κα­λο­καί­ρι, έ­δωσε την α­φορ­μή για την κα­τα­γρα­φή πολ­λών και ποι­κί­λων σχο­λί­ων αλ­λά και κατα­στά­σε­ων. Αρ­χι­κά πρέ­πει να το­νι­σθεί ό­τι οι α­ντι­δρώ­ντες πο­λί­τες προ­σέ­φυγαν κα­τά τής α­πό­φα­σης στο Συμ­βού­λιο τής Ε­πι­κρα­τεί­ας με Α­σφα­λι­στι­κά μέ­τρα και Α­γω­γή. Το α­πο­τέ­λε­σμα των Α­σφα­λι­στι­κών μέ­τρων δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε το τελευ­ταί­ο δε­κα­ή­με­ρο του Ιου­λί­ου, σύμ­φω­να με τα ο­ποί­α «α­να­στέλ­λε­ται» η α­πό­φαση του Δ.Σ. και ο δρό­μος θα πα­ρα­μέ­νει κλει­στός ό­λο το ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρο, ε­κτός α­πό τα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα που θα α­νοί­γει α­πό τις 7 το πρω­ί έ­ως τις 6 το α­πό­γευ­μα. Ό­μως, η «συμ­μόρ­φω­ση» στη δι­κα­στι­κή ε­ντο­λή ήρ­θε του­λά­χι­στον δύ­ο ε­βδο­μάδες αρ­γό­τε­ρα, α­φού η Δη­μο­τι­κή Αρ­χή άρ­χι­σε να την ε­φαρ­μό­ζει α­πό τις 14 Αυ­γούστου (Εί­χε προ­η­γη­θεί στις 7 Αυ­γού­στου συ­ζή­τη­ση του θέ­μα­τος, με­τά α­πό αί­τη­ση της Α­ντι­πο­λί­τευ­σης, στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο το ο­ποί­ο α­πο­φά­σι­σε κα­τά πλειο­ψη­φί­α την ε­φαρ­μο­γή τής πα­ρα­πά­νω δι­κα­στι­κής α­πό­φα­σης, με τη μειο­ψη­φί­α να ζη­τά το συ­νε­χές κλεί­σι­μο του δρό­μου τούς δύ­ο μή­νες). Η α­γω­γή θα εκ­δι­κα­σθεί στο ΣτΕ τον Σε­πτέμ­βριο του 2009…
    Στην πρά­ξη, ό­μως, βιώ­σα­με και άλ­λα τα ο­ποί­α μας βο­ή­θη­σαν να με­λε­τή­σου­με σαν “συ­γκοι­νω­νιο­λό­γοι” τούς καρ­πούς τής νέ­ας πρα­κτι­κής. Το πρώ­το δε­κα­ή­με­ρο του Ιου­λί­ου ο δρό­μος πα­ρέ­μει­νε α­νοι­κτός ε­πί ει­κο­σι­τε­τρα­ώ­ρου βά­σε­ως, τις ε­πό­με­νες 34 μέ­ρες έ­κλει­νε α­πό τις έ­ξι το από­γευ­μα μέ­χρι τις 7 το πρω­ί και α­πό το δε­κα­πε­νταύ­γου­στο κλει­στός συ­νε­χώς με ε­ξαί­ρε­ση τα ε­να­πο­μεί­να­ντα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα που θα κυ­κλο­φο­ρού­με ε­λεύ­θερα.
    Από τη Δευ­τέ­ρα 25 Αυ­γού­στου, πά­ντως, ο δρό­μος πα­ραμέ­νει α­νοι­κτός.
    Η “πο­λι­τι­κή” αι­τιο­λο­γί­α για το ά­νοιγ­μα των 450 μέ­τρων στους ε­πο­χού­με­νους του­ρί­στες, αυ­τή που τέ­λος πάντων βγή­κε προς τα έ­ξω, ή­ταν για να αυ­ξη­θεί η του­ρι­στι­κή κί­νη­ση στην Αι­γείρα, κί­νη­ση που τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια έ­χει φθί­νου­σα πο­ρεί­α. Να διέρ­χο­νται δηλ. με τα αυ­το­κί­νη­τά τους οι υ­πο­ψή­φιοι πα­ρα­θε­ρι­στές και να δε­λε­ά­ζο­νται α­πό τη γρα­φι­κή πα­ρα­λί­α μας…
    Τι α­πο­κο­μί­σα­με α­πό ό­λα αυ­τά; Πράγ­μα­τι, υ­πήρ­ξε αρ­κε­τή κυ­κλο­φο­ρί­α, κυ­ρί­ως από πλα­νό­διους μα­νά­βη­δες - ψαρά­δες - κα­ρε­κλά­δες, μη­χα­νό­βιους κ.ο.κ.
    Ό­ποιος έ­κα­νε, βέ­βαια, το “λά­θος” να κα­τέ­βει με αυ­το­κί­νη­το στη θά­λασ­σα δει­νο­πα­θού­σε, για­τί οι δια­σταυ­ρώ­σεις με α­ντιθέ­τως ερ­χό­με­νους διευ­θε­τού­νταν μό­νο με δια­κα­νο­νι­σμό! Θα έ­πρε­πε να υ­πάρ­ξει μο­νο­δρό­μη­ση α­πα­ραί­τη­τα, κά­τι που δεν έ­γι­νε πο­τέ!
    Οι υ­πο­ψή­φιοι θα­μώ­νες των πα­ρα­λια­κών κα­τα­στη­μά­των περ­νού­σαν, έ­κο­βαν κίνη­ση, δεν μπο­ρού­σαν να σταθ­μεύ­σουν που­θε­νά, α­νέ­βαι­ναν στον πλα­κό­στρω­το πεζό­δρο­μο και συ­νέ­χι­ζαν για Α­κρά­τα…
    Αυ­τά μας α­πέ­δω­σε, σε γε­νι­κές γραμ­μές, η “συ­γκοι­νω­νια­κή” με­λέ­τη του πα­ρα­λια­κού μας.
    Αυ­τό, ό­μως, εί­ναι το μο­να­δι­κό πρό­βλη­μά μας, στην πα­ρα­λια­κή Αι­γεί­ρα;
    Σε λί­γες μέ­ρες α­πο­χαι­ρε­τά­με τούς κα­λο­και­ρι­νούς φί­λους μας και η Αιγεί­ρα θα ξα­να­ζή­σει τη χει­με­ρι­νή μο­να­ξιά της, πε­ρι­μέ­νο­ντας τα στοι­χεί­α τής φύ­σης να την “ε­πα­να­προσ­διο­ρί­σουν”, με τους α­έ­ρη­δες να κα­τα­τρώ­γουν ό­τι εί­χαν α­φή­σει οι κα­λο­και­ρι­νές μπου­νά­τσες!
    Α­λή­θεια, υ­πάρ­χουν κά­ποιοι α­πό ε­μάς που να έ­χουν α­να­λο­γι­σθεί τα σο­βα­ρά και χρό­νια προ­βλή­μα­τα της διά­βρω­σης στην Αι­γεί­ρα, ώ­στε να δώ­σου­με ό­λοι μαζί τη μά­χη και να μην την α­φή­σου­με έρ­μαιο των στοι­χεί­ων της φύ­σης;
    Μή­πως μας προ­βλη­μά­τι­σε πο­τέ, το γε­γο­νός ό­τι κα­νέ­νας δεν έ­χει δια­μαρ­τυ­ρηθεί, για­τί εί­μα­στε ί­σως α­πό τις μο­να­δι­κές πε­ριο­χές τού Κο­ριν­θια­κού, στην οποί­α δεν υ­πάρ­χει ε­πί­ση­μη με­λέ­τη, ει­δι­κών α­κτο­μη­χα­νι­κών, ε­πι­σκευ­ής και προ­στα­σί­ας τής μή­κους 2 πε­ρί­που χι­λιο­μέ­τρων πα­ρα­λί­ας μας;
    Μή­πως μας α­πα­σχό­λη­σε κα­θό­λου το γε­γο­νός τής οριο­θέ­τη­σης του Αι­για­λού με υ­πουρ­γι­κή α­πό­φα­ση τον Ιού­νιο του 2003, σύμ­φω­να με την ο­ποί­α ο πα­ρα­λια­κός δρό­μος στα “χαρ­τιά” δεν υ­φί­σταται και εί­ναι “κτή­μα” τής αι­για­λί­τι­δας ζώνης, α­πα­γο­ρεύ­ο­ντάς μας κά­θε με­γά­λη, και με ε­πί­ση­μη χρη­μα­το­δό­τη­ση, τε­χνι­κή πα­ρέμ­βα­ση;
    Α­ντι­δρού­με, και δι­καί­ως, στην ό­ποια κυ­κλο­φο­ρια­κή αλ­λα­γή.
    Μή­πως, ό­μως, “ποιού­μεν την νήσ­σαν”, και δεν θέ­λου­με να α­παι­τή­σου­με -με μια φω­νή ε­πι­τέ­λους- έ­ναν σο­βα­ρό και μα­κρό­πνο­ο προ­γραμ­μα­τι­σμό α­νά­πλα­σης με κα­τεύ­θυν­ση την α­νακο­πή της πτω­τι­κού του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος; 
    Μή­πως, σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση, βλέ­που­με το δέν­δρο και χά­νου­με το δά­σος;
    Ας κοι­τά­ξου­με προς τα ανα­το­λι­κά μας. Με τα με­γα­λύ­τε­ρα ονό­μα­τα της ελ­λη­νι­κής α­κτο­μη­χα­νι­κής και με κον­δύ­λια ε­κα­τομ­μυ­ρί­ων Ευ­ρώ α­πό τη Νο­μαρ­χί­α Κο­ριν­θί­ας και τις πο­λύ­χρο­νες ε­νέρ­γειες των το­πι­κών Δή­μων, έ­χουν βαλ­θεί να σώ­σουν τα χω­ριά τους.
    Θα πεί­τε, φυ­σι­κά: Μα και μείς ρί­ξα­με “μπα­στού­νια” στη θά­λασ­σα.
    Και βέ­βαια ρί­ξα­με, εί­ναι η α­πά­ντη­ση. Με ποια με­λέ­τη, ό­μως, και ποιος α­κτο­μηχα­νι­κός α­πο­φά­σι­σε τις θέ­σεις που έ­πε­σαν οι πέ­τρες; Ό­σοι δεν έ­χουν κα­τα­λάβει τη ζη­μιά που έ­γι­νε, φαί­νε­ται ό­τι δεν κυ­κλο­φο­ρούν στην Αι­γεί­ρα! Το κομ­μά­τι με­τα­ξύ των δύ­ο προ­βό­λων, ει­δι­κά φέ­τος, “ξε­πλύ­θη­κε” ε­ντε­λώς α­πό αμ­μου­διά και το κο­λύ­μπι μό­νο με κα­τα­δύ­σεις από το δρό­μο “ε­πι­τρέ­πε­ται”…
    Ί­σως κά­ποιοι να πουν: πού εί­ναι το πρό­βλη­μα, κι αν βρι­σκό­ταν α­κτο­μη­χα­νι­κός να ο­ριο­θε­τή­σει με την υ­πο­γρα­φή του τα μπα­στού­νια, θα άλ­λα­ζε τί­πο­τα; Σί­γου­ρα ό­χι. Α­πλώς θα γνω­ρί­ζα­με ποιος έ­χει την πλή­ρη «τε­χνι­κή» ευ­θύ­νη για την ε­πι­τά­χυν­ση της φυ­σι­κής αυ­τής κα­τα­στρο­φής. Ό­σο για την «πο­λι­τι­κή» ευ­θύ­νη, εί­ναι βέ­βαιο ό­τι εί­ναι συλ­λο­γι­κή και “πάν­δη­μη”.
    Θα μπο­ρού­σα­με να α­να­φερ­θού­με, για μια α­κό­μη φο­ρά, στις πά­μπο­λες κα­ταγρα­φές του θέ­μα­τος α­πό την ε­φη­με­ρί­δα μας ξε­κι­νώ­ντας α­πό τον Φε­βρουά­ριο του 1996, αλ­λά εί­ναι σί­γου­ρα χα­μέ­νος κό­πος α­φού ως γνω­στό το “γρά­ψι­μο” στην άμ­μο σβή­νει με το πρώ­το κυ­μα­τά­κι...!

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !