Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

ττττττ

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

2 Μαΐ 2008

ΜΑΙΟΣ 2008: “Πάσα” στους δήμους ...και καλά ξεμπερδέματα με τα σκουπίδια

Κα­ται­γι­στι­κές εί­ναι πλέ­ον οι ε­ξε­λί­ξεις, στο θέ­μα τής δια­χεί­ρι­σης των στε­ρε­ών απο­βλή­των τής ευ­ρύτε­ρης πε­ριο­χής. 
Α­πα­νω­τές συ­νε­δριά­σεις ορ­γά­νων, συ­σκέ­ψεις Δη­μάρ­χων, πο­λιτών κλπ, δεί­χνουν ό­τι σύ­ντο­μα θα ξε­σπά­σει “θύ­ελ­λα” με α­πρό­βλε­πτα απο­τε­λέ­σμα­τα για την Α­χα­ϊ­κή Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή πο­λι­τική, α­φού οι “α­να­θυ­μιά­σεις” α­πό το «κα­ζά­νι που βρά­ζει» στην Αι­για­λεί­α, κα­λύ­πτουν πλέ­ον ό­λη την Α­χα­ΐ­α.
Στο συ­νε­χές “πιν­γκ - πον­γκ” δη­λώ­σε­ων και ενερ­γειών, δεν με­τέ­χουν πλέ­ον μό­νον οι Αι­για­λείς Δή­μαρ­χοι, αλ­λά και η Νο­μαρχια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, η Τ.Ε.Δ.Κ. Α­χα­ΐ­ας, η Πε­ρι­φέ­ρεια Δυ­τι­κής Ελ­λά­δας, τα συναρ­μό­δια Υ­πουρ­γεί­α κ.ο.κ.
Κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας με σα­φείς πο­λι­τι­κές προ­ε­κτά­σεις, ή­ταν και η συ­νε­δρί­α­ση του Νο­μαρ­χια­κού συμβου­λί­ου το α­πό­γευ­μα της Μ. Τε­τάρ­της στην Πά­τρα, το ο­ποί­ο δεν προ­χώ­ρη­σε στην έ­γκρι­ση της με­λέ­της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών ε­πι­πτώ­σε­ων για την κα­τα­σκευ­ή και του δεύ­τε­ρου κυτ­τά­ρου στο ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας, ρί­χνο­ντας το “μπα­λά­κι” των πε­ραι­τέ­ρω ε­νερ­γειών στους Δή­μους και στην Πε­ρι­φέ­ρεια.
Οι λό­γοι της στά­σης αυ­τής α­πό το Νο­μαρ­χια­κό Συμ­βού­λιο εί­ναι βα­σι­κά δύ­ο.
Α­φε­νός, ο α­πό­η­χος των ισχυ­ρών α­ντι­δρά­σε­ων της κοι­νω­νί­ας τού Δή­μου Αι­γείρας, έφθα­σε στην Α­χα­ϊ­κή Πρω­τεύ­ου­σα (θέ­το­ντας πο­λι­τι­κούς προ­βλη­μα­τι­σμούς με φό­ντο τις ε­πό­με­νες ε­κλο­γές), α­φού για πρώ­τη φο­ρά στη Νο­μαρ­χια­κή συ­νε­δρί­α­ση πα­ρί­στα­ντο πο­λί­τες α­πό την πε­ριο­χή μας, κά­τι που δεν εί­χε γί­νει ού­τε με την έ­γκρι­ση της αρ­χι­κής με­λέ­της για το ΧΥ­ΤΑ, ού­τε και με την έ­γκρι­ση των πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών ε­πι­πτώ­σε­ων της νέ­ας σι­δη­ρο­δρο­μι­κής γραμ­μής.
Α­φε­τέ­ρου η “υ­φέρ­που­σα Αχα­ϊ­κή κό­ντρα” με­ταξύ των δύ­ο βαθ­μών αυ­το­διοί­κη­σης για τον τρό­πο δια­χεί­ρι­σης των στε­ρε­ών απο­βλή­των, έ­δω­σε πε­δί­ο για “ξε­κα­θά­ρι­σμα λο­γα­ρια­σμών”. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή εί­ναι και φρά­ση τού Νο­μάρ­χη κ. Κα­τσι­κό­που­λου για το θέ­μα: “Φο­βά­μαι πως κιν­δυ­νεύ­ει να τι­να­χθεί στον α­έ­ρα μια 10ετής προ­σπά­θεια. Ρω­τή­σα­με τους Δη­μάρ­χους και την προ­η­γού­με­νη φο­ρά, αλ­λά δεν πή­ρα­με α­πά­ντη­ση: Τι άλ­λα­ξε α­πό τον Δε­κέμ­βριο μέ­χρι τον Ια­νουά­ριο κι α­πό ε­κεί που πη­γαί­να­με, Νο­μαρ­χί­α και Δή­μοι, χέ­ρι – χέ­ρι… η Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση που τρά­βη­ξε το κου­πί ό­λο αυ­τό το διά­στη­μα, θα βρε­θεί στο τέ­λος και κα­τη­γο­ρού­με­νη;”
Α­να­λυ­τι­κό­τε­ρα το ρε­πορ­τάζ α­πό τη συ­ζή­τη­ση στο Νο­μαρ­χια­κό Συμ­βού­λιο κα­τέ­γρα­ψε και τα ε­ξής:
Την πα­ρά­δο­ση της με­λέ­της ε­πέ­κτα­σης του ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας στον ο­μώ­νυ­μο Δή­μο, αλ­λά και της πα­ρά­δο­σης ό­λων των με­λε­τών του ΧΥ­ΤΑ Πα­πα­νι­κο­λού στους Δή­μους της 3ης Δια­χει­ρι­στι­κής Ε­νό­τη­τας (Αί­γιο, Κα­λά­βρυ­τα, Ε­ρι­νε­ός, Συ­μπολι­τεί­α, Α­ρο­α­νί­α, Παί­ων και Κλει­το­ρί­α), α­πο­φά­σι­σε το Νο­μαρ­χιακό Συμ­βού­λιο.
Το­πο­θε­τού­με­νος ε­πί του ζη­τή­μα­τος, ο Α­ντι­νο­μάρ­χης, Αν­δρέ­ας Τρια­ντα­φυλ­λόπου­λος, α­νέ­φε­ρε: «Η Νο­μαρ­χί­α δεν έ­χει κα­μί­α νο­μι­κή αρ­μο­διό­τη­τα κι ευ­θύ­νη για την ε­πί­λυ­ση του ζη­τή­μα­τος της δια­χεί­ρι­σης των α­πορ­ριμ­μά­των. Η ευ­θύ­νη α­νή­κε και α­νή­κει στους Δή­μους. Για ό­σο χρο­νι­κό διά­στη­μα η νο­μαρ­χια­κή αυτο­διοί­κη­ση εί­χε α­να­λά­βει, με αί­τη­μα της ΤΕΔ­Κ, την προ­ε­τοι­μα­σί­α και την ο­λοκλή­ρω­ση του σχε­δια­σμού, ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε ο ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας, ξε­κι­νά­ει ο ΧΥ­ΤΑ Φλό­κα και ω­ρί­μα­σε το έρ­γο του Ερ­γο­στα­σί­ου για το ο­ποί­ο υ­πήρ­ξε δέ­σμευ­ση του υ­πουρ­γού ΠΕ­ΧΩ­ΔΕ για χρη­μα­το­δό­τη­ση. Κα­θώς ό­μως α­πό τις αρ­χές του 2008 δεν προχώ­ρη­σε το σχέ­διο ε­νιαί­ου Φο­ρέα με την μορ­φή Α­νω­νύ­μου Εται­ρί­ας στον ο­ποί­ο θα συμ­με­τεί­χε και η Νο­μαρ­χί­α, αλ­λά οι Δή­μοι ο­δη­γή­θη­καν σε δη­μιουρ­γί­α τεσσά­ρων δια­φο­ρε­τι­κών Συν­δέ­σμων, η Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση δεν έ­χει κα­μί­α αρ­μο­διό­τη­τα».Ο κ. Τρια­ντα­φυλ­λό­που­λος α­να­φέρ­θη­κε ε­πί­σης στην ε­μπλο­κή που υ­πήρ­ξε με τον ΧΥ­ΤΑ Πα­πα­νι­κο­λού αλ­λά και στις προ­σπά­θειες της Νο­μαρ­χί­ας να ξε­πε­ρα­στεί το πρό­βλη­μα, εί­τε κά­νο­ντας έκ­κλη­ση στον Δή­μο Ε­ρι­νε­ού να άρει την προ­σφυ­γή του στο ΣτΕ, εί­τε προ­σπα­θώ­ντας να δρο­μο­λο­γή­σει την ε­πέ­κτα­ση του ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας, ώ­στε οι επτά Δή­μοι του 3ου Συν­δέ­σμου να με­τα­φέ­ρουν εκεί τα α­πορ­ρίμ­μα­τά τους, αλ­λά υ­πο­γράμ­μι­σε πως ό­λες οι προ­σπά­θειες εί­χαν υ­πο­βο­η­θη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα και πως η Νο­μαρ­χί­α δεν έ­χει την αρ­μο­διό­τη­τα για την ε­πί­λυ­ση τό­σο του συ­γκε­κρι­μέ­νου ζη­τή­μα­τος, ό­σο και του ζη­τή­μα­τος κα­τασκευ­ής του Ερ­γο­στα­σί­ου. «Η προ­σπά­θειά μας α­πο­σκο­πού­σε στο να μη κλη­θούν οι Δή­μοι, α­πό 1/1/2009 να κα­τα­βάλ­λουν πρό­στι­μα. Α­πο­τε­λεί ό­μως δι­κή τους ευ­θύ­νη η δια­χεί­ρι­ση του προ­βλή­μα­τος…» κα­τέ­λη­ξε.
«Να λυ­θεί το πρό­βλη­μα στο ση­μεί­ο ό­που δη­μιουρ­γεί­ται κι ό­χι να λέ­με “στείλτε το αλ­λού”. Αυ­τή εί­ναι μια πρα­κτι­κή που θα μας ο­δη­γή­σει σε με­γά­λα προ­βλή­μα­τα μελ­λο­ντι­κά…», τό­νι­σε ο Δή­μαρ­χος Αι­γεί­ρας, Δη­μή­τρης Μυ­λω­νάς, που μετέ­φε­ρε στο νο­μαρ­χια­κό συμ­βού­λιο την α­πό­φα­ση του Δή­μου να μην δε­χτεί την ε­πέ­κτα­ση του ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας και την «φι­λο­ξε­νί­α» ε­κεί και των άλ­λων ε­πτά Δή­μων του νο­μού.
Υ­πέρ της πα­ρά­δο­σης της με­λέ­της στον Δή­μο Αι­γεί­ρας τά­χθη­κε και ο ε­πι­κε­φαλής της μεί­ζο­νος α­ντι­πο­λί­τευ­σης, Θ. Βα­σι­λεί­ου, ο ο­ποί­ος ω­στό­σο ε­ξέ­φρα­σε την α­παι­σιο­δο­ξί­α του για την πο­ρεί­α του σχε­δια­σμού και την κα­τα­σκευ­ή του Εργο­στα­σί­ου. «Ό­χι λό­γω χρη­μα­το­δό­τη­σης, ό­πως κά­ποιοι πο­λι­τι­κά­ντι­κα θέ­λουν να ψι­θυ­ρί­ζουν, αλ­λά λό­γω έλ­λει­ψης συ­νερ­γα­σί­ας των Δή­μων» ε­πε­σή­μα­νε. Υπέρ της πα­ρά­δο­σης της με­λέ­της, τά­χθη­κε και ο Βα­σί­λης Χα­τζη­λά­μπρου, ε­νώ α­πό την συ­ζή­τη­σε α­πεί­χε η ΝΑΣ (Στ. Κε­ρα­μι­δάς και Β. Α­σπρύ­λιας) και ο Ι. Κρι­μπάς είχε α­πο­χω­ρή­σει νω­ρί­τε­ρα α­πό τη συ­νε­δρί­α­ση.
Ο Νο­μάρ­χης, Δ. Κα­τσι­κό­που­λος, λί­γο πριν το τέ­λος της συ­ζή­τη­σης α­νέ­φε­ρε χαρα­κτη­ρι­στι­κά: «Φο­βά­μαι πως κιν­δυ­νεύ­ει να τι­να­χθεί στον α­έ­ρα μια 10ε­τής προσπά­θεια. Ρω­τή­σα­με τους Δη­μάρ­χους και την προ­η­γού­με­νη φο­ρά, αλ­λά δεν πή­ραμε α­πά­ντη­ση: Τι άλ­λα­ξε α­πό τον Δε­κέμ­βριο μέ­χρι τον Ια­νουά­ριο κι α­πό ε­κεί που πη­γαί­να­με, Νο­μαρ­χί­α και Δή­μοι, χέ­ρι – χέ­ρι, α­πε­μπό­λη­σαν το δι­καί­ω­μα της σύ­στα­σης Α­νω­νύ­μου Ε­ται­ρί­ας και ο­δη­γή­θη­καν στη σύ­στα­ση α­να­γκα­στι­κών Συν­δέ­σμων; Δη­λα­δή, η Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση που τρά­βη­ξε το κου­πί ό­λο αυτό το διά­στη­μα, θα βρε­θεί στο τέ­λος και κα­τη­γο­ρού­με­νη; Και να σας πω και κάτι α­κό­μα; Στο προ­η­γού­με­νο συμ­βού­λιο τους δώ­σα­με την με­λέ­τη του Ερ­γο­στα­σί­ου και δεν ήρ­θαν α­κό­μα να τη πά­ρουν! Που εί­ναι οι Δή­μαρ­χοι σε αυ­τές τις συ­νεδριά­σεις; Λυ­πά­μαι, αλ­λά βλέ­πω πως υ­πάρ­χει α­δια­φο­ρί­α και οι χρό­νοι εί­ναι πιε­στι­κοί…».
 Δυ­να­μι­κή α­φύ­πνι­ση Αι­γειρα­τών…
Μπο­ρεί να μην γέ­μι­σε ασφυ­κτι­κά η αί­θου­σα του Πο­λι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου το από­γευ­μα της Κυ­ρια­κής των Βα­ΐ­ων, ό­σοι ό­μως προ­σήλ­θαν έδει­χναν α­πο­φα­σι­σμένοι να υψώ­σουν φω­νή α­ντί­δρα­σης για ό­σα έ­χουν συμ­βεί με αφορ­μή την ως τώ­ρα πο­ρεί­α λει­τουρ­γί­ας - ε­πέ­κτα­σης του ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας.
Το μή­νυ­μα που μπο­ρεί να ε­ξα­χθεί, με μια πρώ­τη μα­τιά στο συ­γκε­κρι­μέ­νο γε­γονός, εί­ναι ό­τι ε­πι­τέ­λους ο λα­ός του Δή­μου Αι­γεί­ρας άρ­χι­σε να α­ντι­δρά σε όσα α­φο­ρούν το μέλ­λον αυ­τού ε­δώ του τό­που.
Η λέ­ξη «σκου­πί­δια» φαί­νε­ται να άγγι­ξε πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό κά­θε τι άλ­λο (σι­δη­ρό­δρο­μος, αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μος, πα­ραλια­κός κλπ) τις ευαί­σθη­τες κοι­νω­νι­κές χορ­δές και πλέ­ον οι πο­λί­τες ζη­τούν ε­νη­μέ­ρω­ση και δρά­ση, του­λά­χι­στον, στο να μη γί­νει η πε­ριο­χή «σκου­πι­δό­τοπος». Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό εί­ναι και το αγω­νιώ­δες ερώ­τη­μα πα­ρι­στά­με­νης κυ­ρί­ας: «Πεί­τε μου σας πα­ρα­κα­λώ να βά­λω ΤΩ­ΡΑ πω­λεί­ται στο α­κί­νη­τό μου που έ­φτιαξα πριν χρό­νια στην πε­ριο­χή α­πέ­να­ντι α­πό το ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας, ώ­στε να α­γο­ρά­σω έ­να άλ­λο στην Πα­πα­νι­κο­λού;»…
Βέ­βαια, η έ­ντα­ση σε έ­να τέ­τοιο θέ­μα ή­ταν σί­γου­ρο ό­τι θα υ­πήρ­χε, με πρω­ταρ­χική αι­τί­α ό­τι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι των πα­ρι­στα­μέ­νων ζη­τού­σαν η συ­γκέ­ντρω­ση να έ­χει το χα­ρα­κτή­ρα Λα­ϊ­κής Συ­νέ­λευ­σης, πράγ­μα που δεν έ­γι­νε δε­κτό α­πό το Δήμαρ­χο, α­φού ο κ. Μυ­λω­νάς τό­νι­σε ό­τι στην πρό­σκλη­σή του προς τους Δη­μο­τι­κούς Συμ­βού­λους, Προ­έ­δρους Τ.Σ., Συλ­λό­γους και φο­ρείς, α­νέ­φε­ρε ό­τι θα γί­νει συζή­τη­ση.
Πα­ρών ο Δή­μαρ­χος Δια­κο­πτού, ε­νώ α­πό τον Δή­μο Ακρά­τας δεν υ­πήρ­ξε εκ­προ­σώπη­ση. Σχο­λιά­στη­καν, ε­πί­σης, και οι «εν­δο­δη­μο­τι­κές» α­που­σί­ες α­πό τη συ­γκέντρω­ση, τό­σο του Προ­έ­δρου του Δημ. Συμ­βου­λί­ου κ. Χρή­στου Λυ­μπε­ρό­που­λου και των Α­ντι­δη­μάρ­χων κ.κ. Άγ­γε­λου Κούρ­τη και Γε­ώρ­γιου Κορ­δού­λη.
Ε­κτός α­πό τον Δή­μαρ­χο κ Δη­μή­τρη Μυ­λω­νά και τον αρ­χη­γό της Α­ντι­πο­λί­τευ­σης κ. Πά­νο Γιαν­νού­λη οι ο­ποί­οι με έ­ντα­ση δια­σταύ­ρω­σαν τα «πο­λι­τι­κά» τους ξίφη (βλέ­πε σε άλ­λη σε­λί­δα τις με­τέ­πει­τα α­να­κοι­νώ­σεις τους), πολ­λοί ήταν και οι πα­ρευ­ρι­σκό­με­νοι πο­λί­τες, που με δυ­να­τό λό­γο δια­τρά­νωσαν την α­ντί­θε­σή τους σε κά­θε πα­ρα­πέ­ρα ενέρ­γεια που θα προ­σβά­λει την ορ­θολο­γι­κή α­νά­πτυ­ξη του Δή­μου Αι­γεί­ρας.
Φυ­σι­κά, οι ά­κρως εν­δια­φέ­ρου­σες το­πο­θε­τή­σεις, δεν εί­ναι δυ­να­τόν να χω­ρέ­σουν στα φύλ­λα της ε­φη­με­ρί­δας, ε­νώ ο­ποια­δή­πο­τε πε­ρι­λη­πτι­κή πα­ρου­σί­α­ση της ε­νε­νη­ντά­λε­πτης συ­ζή­τη­σης θα αλ­λοί­ω­νε τα νο­ή­μα­τα των λε­χθέ­ντων. Στο κά­τω – κά­τω, ό­σοι εν­δια­φέ­ρο­νταν να α­κού­σουν τις το­πο­θε­τή­σεις των συν­δη­μο­τών τους, ή­σαν ε­κεί…