ττττττ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Αρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Αποχετευτικό
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Τι θα γινει, θα παρετε κανενα σκουπιδι στην Αιγειρα και από την Πατρα

    1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

    1 Ιουν 2008

    Μάιος 2008: Παγκόσμια ημέρα Περιβάλλοντος, XYTA, νερό κλπ

    Είναι η μέρα  που δείχνουμε ό­λοι τις οι­κο­λο­γι­κές και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές ευαι­σθη­σί­ες μας, δια­τρα­νώ­νο­ντας στο έ­πα­κρο την α­νη­συχί­α για το μέλ­λον του πλα­νή­τη Γη. 
    Εί­ναι η μέ­ρα, που ο Πο­λί­της Οι­κο­λό­γος κα­λεί­ται με τον Λό­γο του, τις θέ­σεις και την δρά­ση του να υ­πο­κι­νή­σει ό­χι μό­νον τους υ­πό­λοι­πους πο­λί­τες αλ­λά και τους ί­διους τους εκ­προ­σώ­πους της Ε­πι­στη­μο­νι­κής Οι­κο­λο­γί­ας να βγουν από τις ε­πι­στη­μο­νι­κές αυ­λές τους και να α­πευ­θυν­θούν με α­πλό λό­γο αλ­λά και με δρά­σεις και ε­ναλ­λα­κτι­κές οι­κο­λο­γι­κές προ­τά­σεις.
    Ο Πο­λί­της Οι­κο­λό­γος χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μια (εκ των πραγ­μά­των) η­μι­μα­θή Οι­κο­λο­γι­κή ευ­ρυ­μά­θεια (συ­γκρι­νό­με­νος πά­ντα με τα μέ­λη της Ε­πι­στη­μο­νι­κής Οι­κο­λο­γί­ας) προ­σπα­θεί (έ­στω και με φτω­χά γνω­στι­κά ό­πλα) να δια­δώ­σει την Οι­κο­λο­γι­κή Σκέ­ψη και Δράση.
    Αυ­τό συμ­βαί­νει α­πό τη στιγ­μή που η οι­κο­λο­γί­α, ως ό­ρος, ως α­ντι­κεί­με­νο με­λέτης αλ­λά και ως κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­στι­κή α­νά­γκη, πή­ρε μί­α ση­μα­ντι­κή θέση κι έ­κτα­ση, κα­τά τον 20ο αιώ­να. Κι αυ­τό δεν εί­ναι συ­μπτω­μα­τι­κό.
    Η βιο­μη­χα­νι­κή ε­πα­νά­στα­ση, η κα­τα­να­λω­τι­κή κοι­νω­νί­α κι ο υ­περ­πλη­θυ­σμός ή­ταν οι αι­τί­ες που α­νά­γκα­σαν την κοι­νω­νί­α να συ­νει­δη­τοποι­ή­σει τις αρ­χές, τις α­ξί­ες και την σπου­δαιό­τη­τα της οι­κο­λο­γί­ας.
    Αρ­κεί ό­μως η α­φύ­πνι­σή μας αυ­τή, έ­στω για μια μέ­ρα;
    Κα­θη­με­ρινά γι­νό­μα­στε μάρ­τυ­ρες τής «οι­κο­λο­γι­κής μας συ­νεί­δη­σης», α­φού δεν υ­πάρ­χει ρε­μα­τιά χω­ρίς σκου­πί­δι, ε­νώ α­ντι­δρού­με (πα­νελ­λα­δι­κά) για τη λει­τουρ­γί­α ΧΥ­ΤΑ δί­πλα μας.
    Φυ­σι­κά, η οι­κο­λο­γι­κή συ­νεί­δη­ση, δεν πρέ­πει να ε­ξα­ντλεί­ται μό­νο στο πρό­βλη­μα «σκου­πί­δι».
    Η λει­ψυ­δρί­α χτυ­πά την πόρ­τα μας και σε λί­γο ο «πό­λε­μος» του νε­ρού θα μας α­να­γκά­σει να στρα­φού­με, κα­τό­πιν ε­ορ­τής, σε τε­χνη­τές αρ­δεύσεις.
    Η διά­βρω­ση των α­κτών, ει­δι­κά στον Κο­ριν­θια­κό, μας α­φή­νει πα­γε­ρά α­διάφο­ρους.
    Ού­τε καν μας α­πα­σχο­λούν (σφυ­ρί­ζο­ντας α­διά­φο­ρα) οι πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κοί ό­ροι σύμ­φω­να με τους ο­ποί­ους ε­γκρί­νο­νται και κα­τα­σκευά­ζο­νται τα με­γά­λα έρ­γα (αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μοι, σι­δη­ρό­δρο­μοι).
    Εί­μα­στε «συμ­μέ­το­χοι» σε μί­α ά­ναρ­χη οι­κι­στι­κή α­νά­πτυ­ξη, φτιά­χνο­ντας τε­ρά­στιους οι­κι­στι­κούς ι­στούς χω­ρίς κα­νέ­ναν σχε­δια­σμό (πρώ­τα κα­τα­σκευά­ζου­με πό­λεις και με­τά «τσα­κω­νό­μα­στε» για το πού θα στεί­λου­με τα α­πό­βλη­τά μας.
    Η α­πα­ρίθ­μη­ση, βέ­βαια, αυ­τή δεν έ­χει τέ­λος, στο να α­πο­δεί­ξου­με δηλ. το πό­σο «οι­κο­λό­γοι» εί­μα­στε και το πό­σο μας εν­δια­φέ­ρει η «α­ει­φό­ρος α­νά­πτυ­ξη»…
    Με α­πλά λό­για, ας α­να­λο­γι­στού­με: Θα πα­ρα­δώ­σου­με στο μέλ­λον αυ­τό που πα­ραλά­βα­με;

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !