ΟΜΑΔΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ

28 Οκτ 2011

28-10-2011- Γεώργιος Παπαγιαβής - Ο γηραιότερος Αχαιός Πολιτικός καταθέτει στον “Φ” τις αναμνήσεις μιας πολυτάραχης περιόδου…

Ο Γεώργιος Παπαγιαβής τη δεκαετία του '70
Απεβίωσε στις 28/10/2011. H KHΔEIA TOY EΓINE ΣΤΙΣ 31 OKTΩBPIOY ΑΠΟ ΤΟΝ I. N. AΓIOY ANΔPEA, ΣTHN ΠATPA.
Την Παρασκευή 25/11/2011 και ώρα 7.30 μμ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση - πολιτικό μνημόσυνο του Γεωργίου Παπαγιαβή, δικηγόρου, Βουλευτή και Υφυπουργού. Την εκδήλωση οργάνωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Πατρών, του οποίου ο Γεώργιος Παπαγιαβής υπήρξε μέλος, μαζί με τους παλαιούς του φίλους. Ομιλητές: ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών κ. Παπάκος και οι παλαιοί συνάδελφοί του στη Βουλή κ.κ. Βασίλης Μπεκίρης, Γρηγόρης Σολωμός, Δημήτρης Κατσικόπουλος και ο Δημήτρης Γεωργόπουλος. 

ΜΑΪΟΣ 2007 - Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΒΗ ΣΤΟΝ "Φ"
Πριν αρ­κε­τό και­ρό ο «Φ» εί­χε α­πο­φα­σί­σει να πα­ρου­σιά­σει με μια α­πο­κλει­στι­κή συ­νέ­ντευ­ξη τον γηραιό­τε­ρο Α­χαιό Πο­λι­τι­κό, τον γνω­στό σε ό­λους μας Γε­ώρ­γιο Πα­πα­για­βή.
Η α­ναζή­τη­ση ό­μως της κα­τάλ­λη­λης α­φορ­μής α­νέ­βα­λε την ο­ρι­στι­κο­ποί­η­ση αυ­τής της συ­νέ­ντευ­ξης.
Και η α­φορ­μή ήρ­θε τον πε­ρα­σμέ­νο Νο­έμ­βριο, ό­ταν το Πα­νε­πι­στή­μιο της Πά­τρας α­πο­φά­σι­σε κα­τά την ε­πέ­τειο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου τη διορ­γά­νω­ση μιας εκ­δή­λωσης, ό­που ο Γε­ώρ­γιος Πα­πα­για­βής, ο Πέ­τρος Κομ­μα­τάς, ο Δη­μή­τρης Κώ­ης, ο Γιάννης Κού­κος, ο Κώ­στας Γε­ωρ­γά­κης και ο Γε­ώρ­γιος Σα­μού­ρης, ή­σαν τα πρό­σω­πα που – εί­τε εν ζω­ή εί­τε θα­νό­ντα – τι­μή­θη­καν, κα­τά την διάρ­κεια ει­δι­κής εκ­δήλω­ση του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Πα­τρών, για την προ­σφο­ρά τους στον α­ντι­δι­κτα­το­ρικό α­γώ­να στην Πά­τρα και για τους α­γώ­νες τους για την δη­μο­κρα­τί­α. Σε μια συγκι­νη­σια­κά φορ­τι­σμέ­νη α­τμό­σφαι­ρα στην αί­θου­σα τε­λε­τών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου, 4 εν ζω­ή Πα­τρι­νοί, ξε­δί­πλω­σαν το «κου­βά­ρι» των α­να­μνή­σε­ών…
Α­μέ­σως με­τά την εκ­δή­λω­ση αυ­τή, η ε­πι­κοι­νω­νί­α με τον κ. Πα­πα­για­βή α­πέ­δω­σε καρ­πούς, ο ο­ποί­ος με χα­ρά α­πο­δέ­χθη­κε να μι­λή­σει στην ε­φη­με­ρί­δα μας.
Ο προ­βλη­μα­τι­σμός μου α­πό ε­κεί και πέ­ρα ή­ταν, ποιο θα εί­ναι το πλαί­σιο τής συ­νέ­ντευ­ξης, ποιες ε­ρω­τή­σεις θα θέ­σω στον πο­λι­τι­κό του ο­ποί­ου οι «πο­λι­τικές» α­να­μνή­σεις μι­σού και πλέ­ον αιώ­να, εί­ναι σί­γου­ρα έ­να α­νε­πα­νά­λη­πτο ι­στο­ρι­κό ντο­κου­μέ­ντο. Και πράγ­μα­τι αυ­τή εί­ναι η α­λή­θεια. Στον γη­ραιό­τε­ρο Αχαιό πο­λι­τι­κό δεν χρειά­ζο­νται ε­ρω­τή­σεις. Αρ­κεί μό­νο να α­κούς με προ­σο­χή τις γλα­φυ­ρές δι­η­γή­σεις του για την πο­λυ­κύ­μα­ντη ι­στο­ρί­α τής πο­λι­τι­κής του δια­δρο­μής και εί­ναι σί­γου­ρο ό­τι η ε­πι­βλη­τι­κή και στε­ντό­ρεια φω­νή του θα σε κα­θη­λώ­σει στο να θέ­λεις να μά­θεις ό­σο πιο πολ­λές ση­μα­ντι­κές λε­πτο­μέ­ρειες α­πό την νε­ό­τε­ρη Ελ­λη­νι­κή ι­στο­ρί­α...
Οι δι­η­γή­σεις του δεν έ­χουν τε­λειω­μό και η ση­μα­σί­α τους εί­ναι τε­ρά­στια, αν α­να­λο­γι­στού­με ό­τι ο Γε­ώρ­γιος Πα­πα­για­βής γεν­νή­θη­κε το 1911 στο Δρα­κο­βού­νι της Γορ­τυ­νί­ας. Εί­ναι γό­νος οι­κο­γέ­νειας που συν­δέ­ε­ται στε­νά με την ε­πα­νά­στα­ση του 1821. Ο πρό­γο­νός του Γε­ώρ­γιος Για­βής ή­ταν α­πό τα ε­πι­φα­νή μέ­λη της Φι­λι­κής Ε­ται­ρί­ας.
Γιος δα­σκά­λου, έ­γι­νε και ο ί­διος εκ­παι­δευ­τι­κός για αρ­κε­τά χρό­νια. Αλ­λά ε­πε­δί­ω­ξε ευ­ρύ­τε­ρους ο­ρί­ζο­ντες δρά­σε­ως και πέ­ρα­σε στο στί­βο της μα­χό­με­νης δι­κη­γο­ρί­ας και στη συ­νέ­χεια της πο­λι­τι­κής.   
Α­να­δεί­χθη­κε τρεις φο­ρές βου­λευ­τής Α­χα­ΐ­ας με συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φί­α. Στον πό­λε­μο του 1940 πο­λέ­μη­σε στη «ζώ­νη των πρό­σω». Έ­λα­βε μέ­ρος σε πολ­λές μά­χες και τραυ­μα­τί­στη­κε στα υ­ψώ­μα­τα του Τε­πε­λε­νί­ου.
Στην κα­το­χι­κή πε­ρί­ο­δο μπή­κε στην Ε­θνι­κή Α­ντί­στα­ση α­πό τους πρώ­τους με το Ε­ΑΜ. Για τη συμ­με­το­χή του στην α­ντί­στα­ση κα­τά της Ι­τα­λο­γερ­μα­νικής κα­το­χής ’41 -’44 έ­λα­βε τι­μη­τι­κό δί­πλω­μα και με­τάλ­λιο.
Αλ­λά ας πά­ρου­με τα πράγ­μα­τα α­πό την αρ­χή. Με υ­πε­ρη­φά­νεια ο Γ. Πα­πα­για­βής εξα­κο­λου­θεί να δι­η­γεί­ται μια ι­στο­ρί­α των φοι­τη­τι­κών του χρό­νων. Ό­ταν το 1932 ο πρω­θυ­πουρ­γός Ε­λευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος ε­πι­σκέ­φτη­κε την Α­κα­δη­μί­α συ­νο­δευόμε­νος α­πό τον τό­τε Υ­πουρ­γό Παι­δεί­ας Γε­ώρ­γιο Πα­παν­δρέ­ου, ή­ταν αυ­τός που ανέ­λα­βε τη βα­ριά ευ­θύ­νη του κα­λω­σο­ρί­σμα­τος του με­γά­λου Έλ­λη­να Πρω­θυ­πουρ­γού. Α­κό­μα η­χούν στα αυ­τιά του τα λό­για τού Βε­νι­ζέ­λου που α­κολού­θη­σαν τη θερ­μή χει­ρα­ψί­α με τον νε­α­ρό τό­τε φοι­τη­τή «Δεν πρέ­πει να φεισθώ­μεν ου­δε­νός μέ­σου δια την ά­θλη­σην της νε­ό­τη­τας…».
Το 1951 συμ­με­τεί­χε για πρώ­τη φο­ρά στο ψη­φο­δέλ­τιο Α­χα­ΐ­ας του Ν. Πλα­στή­ρα, έ­λαβε την τέ­ταρ­τη θέ­ση και δεν ε­ξε­λέ­γη.
Το 1963 ε­ξε­λέ­γη Βου­λευ­τής με την Έ­νω­ση Κέ­ντρου. Ή­ταν τό­τε που ο Γε­ώρ­γιος Πα­πανδρέ­ου τον εί­χε κα­λέ­σει στο πρω­θυ­πουρ­γι­κό γρα­φεί­ο λέ­γο­ντάς του: «Γιώρ­γη σε θέ­λω μα­ζί μου για­τί πιά­νεις τον παλ­μό του λα­ού, θα φέ­ρω και τον Αν­δρέ­α στη Βου­λή και τον Κα­τσι­κό­που­λο, διό­τι τι να πε­ρι­μέ­νω α­πό τους πα­λιούς…» Δώσα­νε τα χέ­ρια φι­λη­θή­κα­νε και φω­το­γρα­φή­θη­καν όρ­θιοι. Και α­πό τό­τε ο Πα­παγια­βής έ­γι­νε άν­θρω­πος του «Γέ­ρου». Ε­πα­νε­ξε­λέ­γη το 1964.
«Θυ­μά­μαι τό­τε, που το κυ­νή­γι του σταυ­ρού με έ­φερ­νε και στην Αι­γεί­ρα, ε­πι­ση­μαί­νει ο Γ. Πα­πα­για­βής, τα συ­νε­χή τα­ξί­δια α­πό χω­ριό σε χω­ριό τής Α­να­το­λι­κής Αι­για­λεί­ας με τον αγα­πη­τό φί­λο μου, τον πα­τέ­ρα σου τον Νί­κο. Τι ε­πο­χές κι αυ­τές!».
Η προ­σω­πι­κή φι­λί­α τού Πα­πα­για­βή με τον Γε­ώρ­γιο Πα­παν­δρέ­ου ή­ταν πο­λύ ισχυ­ρή, και κα­τά την «α­πο­στα­σί­α» ή­ταν ο μό­νος από τους Αχαιούς -μα­ζί με τον Αν­δρέ­α Πα­παν­δρέ­ου - που δεν πρό­δω­σαν τον Πρω­θυ­πουρ­γό.
Η ε­κτί­μη­ση που έ­τρε­φε ο «Γέ­ρος» στο πρόσωπό του διε­φά­νη και κα­τά τη διάρ­κεια της χού­ντας, ό­ταν στις 10 Δε­κεμ­βρί­ου του 1967 τον κά­λε­σε στο Κα­στρί λέ­γο­ντάς του: «Για να σου δεί­ξω πό­σο σε α­γα­πώ και πό­σο ε­ξε­τί­μη­σα τη στά­ση σου και την α­φο­σί­ω­σή σου στο πρό­σω­πό μου, θα σου ε­μπι­στευ­θώ έ­να με­γά­λο μυ­στι­κό. Αλλά προς Θε­ού, προ­σο­χή, ού­τε στη γυ­ναί­κα σου. Ε­ντός των η­με­ρών, το πο­λύ μέ­χρι τα Χρι­στού­γεν­να θα εί­μαι Πρω­θυ­πουρ­γός. Μην εκ­πλήσ­σε­σαι. Τα εί­πα­με με το βα­σι­λιά και με τον Κα­νελ­λό­που­λο. Θα τους ρί­ξει ο βα­σι­λιάς και θα κά­νου­με μια κυ­βέρ­νη­ση δύ­ο ε­τών στην ο­ποί­α θα εί­σαι ο­πωσ­δή­πο­τε βα­σι­κό στέ­λε­χος». Ήταν η υ­πό­θε­ση του α­πο­τυ­χη­μέ­νου εν τη γε­νέ­σει του (13 Δεκ.) «κι­νή­μα­τος» του Βασι­λιά.
Στα χρό­νια της χού­ντας η α­ντι­στα­σια­κή του δρά­ση ή­ταν τέ­τοια, ώ­στε να θε­ω­ρεί­ται κα­τά ε­πί­ση­μη έγ­γρα­φη γνω­μά­τευ­ση της Γεν. Α­σφά­λειας Πα­τρών ως εκ των φα­να­τι­κό­τε­ρων και ε­πι­κίν­δυ­νων ε­χθρών του κα­θε­στώ­τος στο Ν. Α­χα­ΐ­ας. Συ­νε­λή­φθη και κρα­τή­θη­κε σε αυ­στη­ρή α­πο­μό­νω­ση ε­πί αρ­κε­τές η­μέ­ρες τρεις φο­ρές. Την τε­λευ­ταί­α ο­δη­γή­θη­κε με την α­στυ­νο­μι­κή κλού­βα στο Στρα­το­δι­κεί­ο με την κα­τη­γο­ρί­α ό­τι έ­βρι­ζε δη­μό­σια την «Ε­θνο­σω­τή­ριο Κυ­βέρ­νη­ση» και υ­πο­κί­νη­σε τις έ­ντο­νες φοι­τη­τι­κές α­ντι­δι­κτα­το­ρι­κές εκ­δη­λώ­σεις στην Πά­τρα.
Ε­πρό­κει­το να ει­σα­χθεί σε δί­κη στο Στρα­το­δι­κεί­ο Α­θη­νών ό­ταν κα­τέρ­ρευ­σε η χού­ντα και α­ντί να ο­δη­γη­θεί στο Στρα­το­δι­κεί­ο κλή­θη­κε να λά­βει μέ­ρος στο Υ­πουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο.
Θα σου δι­η­γη­θώ και έ­να ω­ραί­ο α­κό­μη για τη χού­ντα, μου λέ­ει ο κ. Παπα­για­βής, ε­κεί στο γρα­φεί­ο μου που εί­χε πορ­το­πα­ρά­θυ­ρα προς την ο­δό Κο­ρίν­θου αρ. 319 εί­χα α­ναρ­τή­σει με­γά­λη φω­το­γρα­φί­α του Γ. Πα­παν­δρέ­ου, η ο­ποί­α φαι­νότα­νε α­πό την α­κρι­βώς α­πέ­να­ντι στά­ση των Α­στι­κών Λε­ω­φο­ρεί­ων (ή­ταν αμ­φί­δρομος τό­τε η Κο­ρίν­θου) ό­που συ­γκε­ντρω­νό­ταν πο­λί­τες με α­φορ­μή τη στά­ση και σχο­λί­α­ζαν χα­ρού­με­νοι τη φω­το­γρα­φί­α.
Μια ω­ραί­α πρω­ί­α δέ­χτη­κα την ε­πί­σκε­ψη δύ­ο α­στυ­νο­μι­κών με ε­ντο­λή να α­πο­σύρω τη φω­το­γρα­φί­α. Ε­γώ βέ­βαια αρ­νή­θη­κα, έ­γι­νε έ­να μι­κρο­ε­πει­σό­διο και οι α­στυ­νο­μι­κοί α­πο­χώ­ρι­σαν. Στη συ­νέ­χεια ε­νώ α­νέ­με­να τις πε­ραι­τέ­ρω δυ­να­μι­κές ενέρ­γειες της χού­ντας εις βά­ρος μου, συ­νέ­βη ε­ντε­λώς το α­ντί­θε­το, α­ντί να απο­συρ­θεί η φω­το­γρα­φί­α α­πε­σύρ­θη η στά­ση των λε­ω­φο­ρεί­ων 100 μ. πά­ρα πέ­ρα με­τά τα Δι­κα­στή­ρια!
Στο ση­μεί­ο ε­κεί­νο του ε­πε­σή­μα­να και μια παι­δι­κή μου α­νά­μνη­ση. Με­σού­σης της δι­κτα­το­ρί­ας βρε­θή­κα­με οι­κο­γε­νεια­κώς στην Πά­τρα. Πά­με να πού­με έ­να γεια στο φί­λο μου το Γιώρ­γη, εί­πε ο πα­τέ­ρας μου. Ο Πα­πα­για­βής, κα­θι­σμέ­νος ε­ντελώς μό­νος μέ­σα στο δι­κη­γο­ρι­κό του γρα­φεί­ο, χά­ρη­κε πο­λύ που τον εί­δε. «Τι θες ε­δώ Νί­κο, του εί­πε, δε βλέ­πεις ό­τι δεν πα­τά­ει άν­θρω­πος στο γρα­φεί­ο μου; Εδώ μέ­σα πλέ­ον ό­ποιος μπαί­νει κιν­δυ­νεύ­ει να φα­κε­λω­θεί. Δεν σου α­ρέ­σει η ή­ρεμη ζω­ή στην Αι­γεί­ρα…». Έ­νοιω­σα τη συ­γκί­νη­ση του συ­νο­μι­λη­τή μου για την ανά­μνη­ση ε­κεί­νου του μα­κρι­νού πα­ρελ­θό­ντος και τον ά­φη­σα να συ­νε­χί­σει τη διή­γη­σή του.  
Ά­κρως εν­δια­φέ­ρου­σα η πε­ρι­γρα­φή για το πώς ο Πα­πα­για­βής έ­γι­νε Υ­φυ­πουρ­γός Γε­ωρ­γί­ας Στη συμ­μα­χι­κή Κυ­βέρ­νη­ση Ε­θνι­κής Ε­νό­τη­τας, του 1974. Το α­πό­γευ­μα της 25ης Ιου­λί­ου χτύ­πη­σε το τη­λέ­φω­νο στο σπί­τι του στην Πά­τρα. Μέ­σα στον α­πογευ­μα­τι­νό ύ­πνο ά­κου­σε τη γυ­ναί­κα του να του ψι­θυ­ρί­ζει  «Κά­ποιος που λέ­ει ότι εί­ναι ο Κα­ρα­μαν­λής θέ­λει να σου μι­λή­σει ο­πωσ­δή­πο­τε». Ως άν­θρω­πος του «Γέ­ρου» δεν εί­χε κα­μί­α ε­πα­φή με τον Κα­ρα­μαν­λή και α­γου­ρο­ξυπνη­μέ­νος μο­νο­λό­γη­σε: «Κά­ποιος μας κο­ρο­ϊ­δεύ­ει»! Με διά­θε­ση να …βρί­σει πιά­νει το τη­λέ­φω­νο και α­κού­ει στην άλ­λη άκρη της γραμ­μής: «Α­χιλ­λέ­ας Κα­ρα­μαν­λής, κ. Παπα­για­βή, σας παίρ­νω κατ’ ε­ντο­λή του Προ­έ­δρου να έρ­θε­τε α­πό­ψε στην Α­θή­να». «Δεν έ­χω αυ­το­κί­νη­το και δεν ξέ­ρω πό­τε έ­χει λε­ω­φο­ρεί­ο» α­πάντη­σε α­μή­χα­να. «Έ­στω και αρ­γά, να έρ­θε­τε στη Με­γά­λη Βρε­τά­νια, θα α­πο­τε­λέ­σετε μέ­λος του Υ­πουρ­γι­κού Συμ­βου­λί­ου...».
Πα­ρά το μι­κρό διά­ση­μα που δι­ήρ­κε­σε η θη­τεί­α στο εν λό­γω Υ­πουρ­γεί­ο ο κ. Πα­παγια­βής πι­στεύ­ει ό­τι ή­ταν ε­πι­τυ­χών και έ­λυ­σε πολ­λά προ­βλή­μα­τα που εκ­κρεμού­σαν.   
Οι πρώ­τες με­τα­πο­λι­τευ­τι­κές ε­κλο­γές βρή­καν τον Πα­πα­για­βή βου­λευ­τή Α­χα­ΐας με την Έ­νω­ση Κέ­ντρου, ε­κλε­γό­με­νο με ε­ντυ­πω­σια­κή ά­νε­ση και μέ­χρι το 1977 άσκη­σε το έρ­γο τής α­ντι­πο­λί­τευ­σης.
Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή ή­ταν και η πα­ρέμ­βα­ση στη βου­λή για τη δη­μο­τι­κή γλώσ­σα. Συγκε­κρι­μέ­να, με τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις του 1976 κα­θιε­ρώ­θη­κε «γλώσ­σα δι­δα­σκα­λί­ας,  η Νε­ο­ελλη­νι­κή». Α­πό τα πρα­κτι­κά τής Βου­λής, τον Α­πρί­λιο του 1976, και την ε­κτε­νή συ­ζή­τη­ση πά­νω στο σχε­τι­κό νο­μο­σχέ­διο, βρήκα­με το πα­ρα­κά­τω α­πό­σπα­σμα  της ο­μι­λί­ας του  Γ. Πα­πα­για­βή: «Ε­παι­νώ την κα­θιέ­ρω­ση της δη­μο­τι­κής γλώσ­σας, που ή­ταν μί­α κα­τάκτη­ση του Λα­ού, στην ο­ποί­α προ­σε­χώ­ρη­σε το Υ­πουρ­γεί­ο και η Κυ­βέρ­νη­ση και θα ή­θε­λα να πα­ρα­κα­λέ­σω να προ­χω­ρήσει πε­ραι­τέ­ρω στην κα­τάρ­γηση του α­χρή­στου πλέ­ον και δια­κο­σμη­τι­κού το­νι­κού συ­στή­μα­τος με τις βα­ρείες, τις ο­ξεί­ες κλπ»...
Στις Ε­κλο­γές του 1977 ο Πα­πα­για­βής για λί­γες ψή­φους έ­χα­σε την έ­δρα του. Το 1981 δεν έ­θε­σε υ­πο­ψη­φιό­τη­τα, α­φού ό­πως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ε­πι­ση­μαί­νει 26 χρό­νια αργό­τε­ρα, α­πο­σύρ­θη­κε α­πό τον πο­λι­τι­κό στί­βο α­φή­νο­ντας τό­πο στους νε­ώ­τε­ρους…
Ο Γε­ώρ­γιος Πα­πα­για­βής ό­μως πο­τέ δεν έ­πα­ψε να εί­ναι ε­νερ­γός πο­λί­της μέ­χρι σή­με­ρα, που δια­νύ­ει το 97ο έ­τος της ζω­ής του και με μια α­ξιο­θαύμα­στη διαύ­γεια πνεύ­μα­τος ε­ξα­κο­λου­θεί να δι­δά­σκει πο­λι­τι­κό ή­θος. 
Θέ­λω να τον ευ­χα­ρι­στή­σω θερ­μά για τον χρό­νο που μου διέ­θε­σε, κα­τα­θέ­το­ντας τις τό­σο ση­μα­ντι­κές πο­λι­τι­κές του α­να­μνή­σεις στο α­να­γνω­στι­κό κοι­νό τής ε­φη­με­ρί­δας «Φ».
Κώ­στας Ρό­ζος
 ΣΗΜ 1: Δύ­ο α­πα­νω­τά δυ­σά­ρε­στα γε­γο­νό­τα για τον κ. Πα­πα­γιαβή, ο θά­να­τος τής α­δελ­φής του και της α­γα­πη­μέ­νης του συ­ζύ­γου τον πε­ρα­σμέ­νο Ια­νουά­ριο, ε­πέ­βα­λαν για με­ρι­κούς μή­νες την α­να­βο­λή τής πα­ρουσί­α­σης αυ­τής.

ΣΗΜ 2: Τα πα­ρα­πά­νω α­πο­τε­λούν μό­νο έ­να μι­κρό από­σπα­σμα των α­τε­λεί­ω­των δι­η­γή­σε­ών του. 

ΕπιδοτούμενΟ πρόγραμμα απασχόλησης

Ο Σύλλογος Εμπορικής & Τουριστικής Ανάπτυξης Ανατολικής Αιγιάλειας σε συνεργασία με το Κ.Α.Ε.Λ.Ε., προτίθεται να υλοποιήσει επιδοτούμενο πρόγραμμα ΛΑΕΚ 1-30 έτους 2017 για εργαζόμενους επιχειρήσεων που απασχολούν 1-30 άτομα (μαζί με τα υποκαταστήματα), για τους οποίους οι συμμετέχουσες επιχειρήσεις-μέλη του συλλόγου μας έχουν καταβάλει στο ΙΚΑ την εργοδοτική εισϕορά ΛΑΕΚ 0,24% για το έτος 2017 (H επιχείρηση δεν επιβαρύνεται με κανένα κόστος για την υλοποίηση του προγράμματος). · Οι εργαζόμενοι θα επιδοτηθούν με 160€ (5€ για κάθε εκπαιδευτική ώρα) · Η διάρκεια του προγράμματος είναι 32 ώρες και η παρακολούθησή του υποχρεωτική · Θα τους χορηγηθεί πιστοποιητικό παρακολούθησης του προγράμματος · Αιτήσεις γίνονται δεκτές έως και τις 8 Σεπτεμβρίου. (Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας καθώς ορίζεται μέγιστος αριθμός καταρτιζομένων) Δικαίωμα συμμετοχής έχουν και ανεξάρτητοι ενδιαϕερόμενοι μέσω του εργατικού κέντρου. Για περισσότερες πληροϕορίες και υποβολή των αιτήσεων μπορείτε να απευθύνεστε στο γραϕείο του Συλλόγου (πρώην κτίριο ΟΣΕ) καθημερινά και ώρες 10:00π.μ.-2:00μ.μ. Τηλέϕωνο επικοινωνίας: 2696032422, e-mail: emporikosakr@gmail.com