ττττττ

11/5/2017. Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

28 Οκτ 2011

28-10-2011- Γεώργιος Παπαγιαβής - Ο γηραιότερος Αχαιός Πολιτικός καταθέτει στον “Φ” τις αναμνήσεις μιας πολυτάραχης περιόδου…

Ο Γεώργιος Παπαγιαβής τη δεκαετία του '70
Απεβίωσε στις 28/10/2011. H KHΔEIA TOY EΓINE ΣΤΙΣ 31 OKTΩBPIOY ΑΠΟ ΤΟΝ I. N. AΓIOY ANΔPEA, ΣTHN ΠATPA.
Την Παρασκευή 25/11/2011 και ώρα 7.30 μμ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση - πολιτικό μνημόσυνο του Γεωργίου Παπαγιαβή, δικηγόρου, Βουλευτή και Υφυπουργού. Την εκδήλωση οργάνωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Πατρών, του οποίου ο Γεώργιος Παπαγιαβής υπήρξε μέλος, μαζί με τους παλαιούς του φίλους. Ομιλητές: ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών κ. Παπάκος και οι παλαιοί συνάδελφοί του στη Βουλή κ.κ. Βασίλης Μπεκίρης, Γρηγόρης Σολωμός, Δημήτρης Κατσικόπουλος και ο Δημήτρης Γεωργόπουλος. 

ΜΑΪΟΣ 2007 - Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΒΗ ΣΤΟΝ "Φ"
Πριν αρ­κε­τό και­ρό ο «Φ» εί­χε α­πο­φα­σί­σει να πα­ρου­σιά­σει με μια α­πο­κλει­στι­κή συ­νέ­ντευ­ξη τον γηραιό­τε­ρο Α­χαιό Πο­λι­τι­κό, τον γνω­στό σε ό­λους μας Γε­ώρ­γιο Πα­πα­για­βή.
Η α­ναζή­τη­ση ό­μως της κα­τάλ­λη­λης α­φορ­μής α­νέ­βα­λε την ο­ρι­στι­κο­ποί­η­ση αυ­τής της συ­νέ­ντευ­ξης.
Και η α­φορ­μή ήρ­θε τον πε­ρα­σμέ­νο Νο­έμ­βριο, ό­ταν το Πα­νε­πι­στή­μιο της Πά­τρας α­πο­φά­σι­σε κα­τά την ε­πέ­τειο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου τη διορ­γά­νω­ση μιας εκ­δή­λωσης, ό­που ο Γε­ώρ­γιος Πα­πα­για­βής, ο Πέ­τρος Κομ­μα­τάς, ο Δη­μή­τρης Κώ­ης, ο Γιάννης Κού­κος, ο Κώ­στας Γε­ωρ­γά­κης και ο Γε­ώρ­γιος Σα­μού­ρης, ή­σαν τα πρό­σω­πα που – εί­τε εν ζω­ή εί­τε θα­νό­ντα – τι­μή­θη­καν, κα­τά την διάρ­κεια ει­δι­κής εκ­δήλω­ση του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Πα­τρών, για την προ­σφο­ρά τους στον α­ντι­δι­κτα­το­ρικό α­γώ­να στην Πά­τρα και για τους α­γώ­νες τους για την δη­μο­κρα­τί­α. Σε μια συγκι­νη­σια­κά φορ­τι­σμέ­νη α­τμό­σφαι­ρα στην αί­θου­σα τε­λε­τών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου, 4 εν ζω­ή Πα­τρι­νοί, ξε­δί­πλω­σαν το «κου­βά­ρι» των α­να­μνή­σε­ών…
Α­μέ­σως με­τά την εκ­δή­λω­ση αυ­τή, η ε­πι­κοι­νω­νί­α με τον κ. Πα­πα­για­βή α­πέ­δω­σε καρ­πούς, ο ο­ποί­ος με χα­ρά α­πο­δέ­χθη­κε να μι­λή­σει στην ε­φη­με­ρί­δα μας.
Ο προ­βλη­μα­τι­σμός μου α­πό ε­κεί και πέ­ρα ή­ταν, ποιο θα εί­ναι το πλαί­σιο τής συ­νέ­ντευ­ξης, ποιες ε­ρω­τή­σεις θα θέ­σω στον πο­λι­τι­κό του ο­ποί­ου οι «πο­λι­τικές» α­να­μνή­σεις μι­σού και πλέ­ον αιώ­να, εί­ναι σί­γου­ρα έ­να α­νε­πα­νά­λη­πτο ι­στο­ρι­κό ντο­κου­μέ­ντο. Και πράγ­μα­τι αυ­τή εί­ναι η α­λή­θεια. Στον γη­ραιό­τε­ρο Αχαιό πο­λι­τι­κό δεν χρειά­ζο­νται ε­ρω­τή­σεις. Αρ­κεί μό­νο να α­κούς με προ­σο­χή τις γλα­φυ­ρές δι­η­γή­σεις του για την πο­λυ­κύ­μα­ντη ι­στο­ρί­α τής πο­λι­τι­κής του δια­δρο­μής και εί­ναι σί­γου­ρο ό­τι η ε­πι­βλη­τι­κή και στε­ντό­ρεια φω­νή του θα σε κα­θη­λώ­σει στο να θέ­λεις να μά­θεις ό­σο πιο πολ­λές ση­μα­ντι­κές λε­πτο­μέ­ρειες α­πό την νε­ό­τε­ρη Ελ­λη­νι­κή ι­στο­ρί­α...
Οι δι­η­γή­σεις του δεν έ­χουν τε­λειω­μό και η ση­μα­σί­α τους εί­ναι τε­ρά­στια, αν α­να­λο­γι­στού­με ό­τι ο Γε­ώρ­γιος Πα­πα­για­βής γεν­νή­θη­κε το 1911 στο Δρα­κο­βού­νι της Γορ­τυ­νί­ας. Εί­ναι γό­νος οι­κο­γέ­νειας που συν­δέ­ε­ται στε­νά με την ε­πα­νά­στα­ση του 1821. Ο πρό­γο­νός του Γε­ώρ­γιος Για­βής ή­ταν α­πό τα ε­πι­φα­νή μέ­λη της Φι­λι­κής Ε­ται­ρί­ας.
Γιος δα­σκά­λου, έ­γι­νε και ο ί­διος εκ­παι­δευ­τι­κός για αρ­κε­τά χρό­νια. Αλ­λά ε­πε­δί­ω­ξε ευ­ρύ­τε­ρους ο­ρί­ζο­ντες δρά­σε­ως και πέ­ρα­σε στο στί­βο της μα­χό­με­νης δι­κη­γο­ρί­ας και στη συ­νέ­χεια της πο­λι­τι­κής.   
Α­να­δεί­χθη­κε τρεις φο­ρές βου­λευ­τής Α­χα­ΐ­ας με συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φί­α. Στον πό­λε­μο του 1940 πο­λέ­μη­σε στη «ζώ­νη των πρό­σω». Έ­λα­βε μέ­ρος σε πολ­λές μά­χες και τραυ­μα­τί­στη­κε στα υ­ψώ­μα­τα του Τε­πε­λε­νί­ου.
Στην κα­το­χι­κή πε­ρί­ο­δο μπή­κε στην Ε­θνι­κή Α­ντί­στα­ση α­πό τους πρώ­τους με το Ε­ΑΜ. Για τη συμ­με­το­χή του στην α­ντί­στα­ση κα­τά της Ι­τα­λο­γερ­μα­νικής κα­το­χής ’41 -’44 έ­λα­βε τι­μη­τι­κό δί­πλω­μα και με­τάλ­λιο.
Αλ­λά ας πά­ρου­με τα πράγ­μα­τα α­πό την αρ­χή. Με υ­πε­ρη­φά­νεια ο Γ. Πα­πα­για­βής εξα­κο­λου­θεί να δι­η­γεί­ται μια ι­στο­ρί­α των φοι­τη­τι­κών του χρό­νων. Ό­ταν το 1932 ο πρω­θυ­πουρ­γός Ε­λευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος ε­πι­σκέ­φτη­κε την Α­κα­δη­μί­α συ­νο­δευόμε­νος α­πό τον τό­τε Υ­πουρ­γό Παι­δεί­ας Γε­ώρ­γιο Πα­παν­δρέ­ου, ή­ταν αυ­τός που ανέ­λα­βε τη βα­ριά ευ­θύ­νη του κα­λω­σο­ρί­σμα­τος του με­γά­λου Έλ­λη­να Πρω­θυ­πουρ­γού. Α­κό­μα η­χούν στα αυ­τιά του τα λό­για τού Βε­νι­ζέ­λου που α­κολού­θη­σαν τη θερ­μή χει­ρα­ψί­α με τον νε­α­ρό τό­τε φοι­τη­τή «Δεν πρέ­πει να φεισθώ­μεν ου­δε­νός μέ­σου δια την ά­θλη­σην της νε­ό­τη­τας…».
Το 1951 συμ­με­τεί­χε για πρώ­τη φο­ρά στο ψη­φο­δέλ­τιο Α­χα­ΐ­ας του Ν. Πλα­στή­ρα, έ­λαβε την τέ­ταρ­τη θέ­ση και δεν ε­ξε­λέ­γη.
Το 1963 ε­ξε­λέ­γη Βου­λευ­τής με την Έ­νω­ση Κέ­ντρου. Ή­ταν τό­τε που ο Γε­ώρ­γιος Πα­πανδρέ­ου τον εί­χε κα­λέ­σει στο πρω­θυ­πουρ­γι­κό γρα­φεί­ο λέ­γο­ντάς του: «Γιώρ­γη σε θέ­λω μα­ζί μου για­τί πιά­νεις τον παλ­μό του λα­ού, θα φέ­ρω και τον Αν­δρέ­α στη Βου­λή και τον Κα­τσι­κό­που­λο, διό­τι τι να πε­ρι­μέ­νω α­πό τους πα­λιούς…» Δώσα­νε τα χέ­ρια φι­λη­θή­κα­νε και φω­το­γρα­φή­θη­καν όρ­θιοι. Και α­πό τό­τε ο Πα­παγια­βής έ­γι­νε άν­θρω­πος του «Γέ­ρου». Ε­πα­νε­ξε­λέ­γη το 1964.
«Θυ­μά­μαι τό­τε, που το κυ­νή­γι του σταυ­ρού με έ­φερ­νε και στην Αι­γεί­ρα, ε­πι­ση­μαί­νει ο Γ. Πα­πα­για­βής, τα συ­νε­χή τα­ξί­δια α­πό χω­ριό σε χω­ριό τής Α­να­το­λι­κής Αι­για­λεί­ας με τον αγα­πη­τό φί­λο μου, τον πα­τέ­ρα σου τον Νί­κο. Τι ε­πο­χές κι αυ­τές!».
Η προ­σω­πι­κή φι­λί­α τού Πα­πα­για­βή με τον Γε­ώρ­γιο Πα­παν­δρέ­ου ή­ταν πο­λύ ισχυ­ρή, και κα­τά την «α­πο­στα­σί­α» ή­ταν ο μό­νος από τους Αχαιούς -μα­ζί με τον Αν­δρέ­α Πα­παν­δρέ­ου - που δεν πρό­δω­σαν τον Πρω­θυ­πουρ­γό.
Η ε­κτί­μη­ση που έ­τρε­φε ο «Γέ­ρος» στο πρόσωπό του διε­φά­νη και κα­τά τη διάρ­κεια της χού­ντας, ό­ταν στις 10 Δε­κεμ­βρί­ου του 1967 τον κά­λε­σε στο Κα­στρί λέ­γο­ντάς του: «Για να σου δεί­ξω πό­σο σε α­γα­πώ και πό­σο ε­ξε­τί­μη­σα τη στά­ση σου και την α­φο­σί­ω­σή σου στο πρό­σω­πό μου, θα σου ε­μπι­στευ­θώ έ­να με­γά­λο μυ­στι­κό. Αλλά προς Θε­ού, προ­σο­χή, ού­τε στη γυ­ναί­κα σου. Ε­ντός των η­με­ρών, το πο­λύ μέ­χρι τα Χρι­στού­γεν­να θα εί­μαι Πρω­θυ­πουρ­γός. Μην εκ­πλήσ­σε­σαι. Τα εί­πα­με με το βα­σι­λιά και με τον Κα­νελ­λό­που­λο. Θα τους ρί­ξει ο βα­σι­λιάς και θα κά­νου­με μια κυ­βέρ­νη­ση δύ­ο ε­τών στην ο­ποί­α θα εί­σαι ο­πωσ­δή­πο­τε βα­σι­κό στέ­λε­χος». Ήταν η υ­πό­θε­ση του α­πο­τυ­χη­μέ­νου εν τη γε­νέ­σει του (13 Δεκ.) «κι­νή­μα­τος» του Βασι­λιά.
Στα χρό­νια της χού­ντας η α­ντι­στα­σια­κή του δρά­ση ή­ταν τέ­τοια, ώ­στε να θε­ω­ρεί­ται κα­τά ε­πί­ση­μη έγ­γρα­φη γνω­μά­τευ­ση της Γεν. Α­σφά­λειας Πα­τρών ως εκ των φα­να­τι­κό­τε­ρων και ε­πι­κίν­δυ­νων ε­χθρών του κα­θε­στώ­τος στο Ν. Α­χα­ΐ­ας. Συ­νε­λή­φθη και κρα­τή­θη­κε σε αυ­στη­ρή α­πο­μό­νω­ση ε­πί αρ­κε­τές η­μέ­ρες τρεις φο­ρές. Την τε­λευ­ταί­α ο­δη­γή­θη­κε με την α­στυ­νο­μι­κή κλού­βα στο Στρα­το­δι­κεί­ο με την κα­τη­γο­ρί­α ό­τι έ­βρι­ζε δη­μό­σια την «Ε­θνο­σω­τή­ριο Κυ­βέρ­νη­ση» και υ­πο­κί­νη­σε τις έ­ντο­νες φοι­τη­τι­κές α­ντι­δι­κτα­το­ρι­κές εκ­δη­λώ­σεις στην Πά­τρα.
Ε­πρό­κει­το να ει­σα­χθεί σε δί­κη στο Στρα­το­δι­κεί­ο Α­θη­νών ό­ταν κα­τέρ­ρευ­σε η χού­ντα και α­ντί να ο­δη­γη­θεί στο Στρα­το­δι­κεί­ο κλή­θη­κε να λά­βει μέ­ρος στο Υ­πουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο.
Θα σου δι­η­γη­θώ και έ­να ω­ραί­ο α­κό­μη για τη χού­ντα, μου λέ­ει ο κ. Παπα­για­βής, ε­κεί στο γρα­φεί­ο μου που εί­χε πορ­το­πα­ρά­θυ­ρα προς την ο­δό Κο­ρίν­θου αρ. 319 εί­χα α­ναρ­τή­σει με­γά­λη φω­το­γρα­φί­α του Γ. Πα­παν­δρέ­ου, η ο­ποί­α φαι­νότα­νε α­πό την α­κρι­βώς α­πέ­να­ντι στά­ση των Α­στι­κών Λε­ω­φο­ρεί­ων (ή­ταν αμ­φί­δρομος τό­τε η Κο­ρίν­θου) ό­που συ­γκε­ντρω­νό­ταν πο­λί­τες με α­φορ­μή τη στά­ση και σχο­λί­α­ζαν χα­ρού­με­νοι τη φω­το­γρα­φί­α.
Μια ω­ραί­α πρω­ί­α δέ­χτη­κα την ε­πί­σκε­ψη δύ­ο α­στυ­νο­μι­κών με ε­ντο­λή να α­πο­σύρω τη φω­το­γρα­φί­α. Ε­γώ βέ­βαια αρ­νή­θη­κα, έ­γι­νε έ­να μι­κρο­ε­πει­σό­διο και οι α­στυ­νο­μι­κοί α­πο­χώ­ρι­σαν. Στη συ­νέ­χεια ε­νώ α­νέ­με­να τις πε­ραι­τέ­ρω δυ­να­μι­κές ενέρ­γειες της χού­ντας εις βά­ρος μου, συ­νέ­βη ε­ντε­λώς το α­ντί­θε­το, α­ντί να απο­συρ­θεί η φω­το­γρα­φί­α α­πε­σύρ­θη η στά­ση των λε­ω­φο­ρεί­ων 100 μ. πά­ρα πέ­ρα με­τά τα Δι­κα­στή­ρια!
Στο ση­μεί­ο ε­κεί­νο του ε­πε­σή­μα­να και μια παι­δι­κή μου α­νά­μνη­ση. Με­σού­σης της δι­κτα­το­ρί­ας βρε­θή­κα­με οι­κο­γε­νεια­κώς στην Πά­τρα. Πά­με να πού­με έ­να γεια στο φί­λο μου το Γιώρ­γη, εί­πε ο πα­τέ­ρας μου. Ο Πα­πα­για­βής, κα­θι­σμέ­νος ε­ντελώς μό­νος μέ­σα στο δι­κη­γο­ρι­κό του γρα­φεί­ο, χά­ρη­κε πο­λύ που τον εί­δε. «Τι θες ε­δώ Νί­κο, του εί­πε, δε βλέ­πεις ό­τι δεν πα­τά­ει άν­θρω­πος στο γρα­φεί­ο μου; Εδώ μέ­σα πλέ­ον ό­ποιος μπαί­νει κιν­δυ­νεύ­ει να φα­κε­λω­θεί. Δεν σου α­ρέ­σει η ή­ρεμη ζω­ή στην Αι­γεί­ρα…». Έ­νοιω­σα τη συ­γκί­νη­ση του συ­νο­μι­λη­τή μου για την ανά­μνη­ση ε­κεί­νου του μα­κρι­νού πα­ρελ­θό­ντος και τον ά­φη­σα να συ­νε­χί­σει τη διή­γη­σή του.  
Ά­κρως εν­δια­φέ­ρου­σα η πε­ρι­γρα­φή για το πώς ο Πα­πα­για­βής έ­γι­νε Υ­φυ­πουρ­γός Γε­ωρ­γί­ας Στη συμ­μα­χι­κή Κυ­βέρ­νη­ση Ε­θνι­κής Ε­νό­τη­τας, του 1974. Το α­πό­γευ­μα της 25ης Ιου­λί­ου χτύ­πη­σε το τη­λέ­φω­νο στο σπί­τι του στην Πά­τρα. Μέ­σα στον α­πογευ­μα­τι­νό ύ­πνο ά­κου­σε τη γυ­ναί­κα του να του ψι­θυ­ρί­ζει  «Κά­ποιος που λέ­ει ότι εί­ναι ο Κα­ρα­μαν­λής θέ­λει να σου μι­λή­σει ο­πωσ­δή­πο­τε». Ως άν­θρω­πος του «Γέ­ρου» δεν εί­χε κα­μί­α ε­πα­φή με τον Κα­ρα­μαν­λή και α­γου­ρο­ξυπνη­μέ­νος μο­νο­λό­γη­σε: «Κά­ποιος μας κο­ρο­ϊ­δεύ­ει»! Με διά­θε­ση να …βρί­σει πιά­νει το τη­λέ­φω­νο και α­κού­ει στην άλ­λη άκρη της γραμ­μής: «Α­χιλ­λέ­ας Κα­ρα­μαν­λής, κ. Παπα­για­βή, σας παίρ­νω κατ’ ε­ντο­λή του Προ­έ­δρου να έρ­θε­τε α­πό­ψε στην Α­θή­να». «Δεν έ­χω αυ­το­κί­νη­το και δεν ξέ­ρω πό­τε έ­χει λε­ω­φο­ρεί­ο» α­πάντη­σε α­μή­χα­να. «Έ­στω και αρ­γά, να έρ­θε­τε στη Με­γά­λη Βρε­τά­νια, θα α­πο­τε­λέ­σετε μέ­λος του Υ­πουρ­γι­κού Συμ­βου­λί­ου...».
Πα­ρά το μι­κρό διά­ση­μα που δι­ήρ­κε­σε η θη­τεί­α στο εν λό­γω Υ­πουρ­γεί­ο ο κ. Πα­παγια­βής πι­στεύ­ει ό­τι ή­ταν ε­πι­τυ­χών και έ­λυ­σε πολ­λά προ­βλή­μα­τα που εκ­κρεμού­σαν.   
Οι πρώ­τες με­τα­πο­λι­τευ­τι­κές ε­κλο­γές βρή­καν τον Πα­πα­για­βή βου­λευ­τή Α­χα­ΐας με την Έ­νω­ση Κέ­ντρου, ε­κλε­γό­με­νο με ε­ντυ­πω­σια­κή ά­νε­ση και μέ­χρι το 1977 άσκη­σε το έρ­γο τής α­ντι­πο­λί­τευ­σης.
Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή ή­ταν και η πα­ρέμ­βα­ση στη βου­λή για τη δη­μο­τι­κή γλώσ­σα. Συγκε­κρι­μέ­να, με τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις του 1976 κα­θιε­ρώ­θη­κε «γλώσ­σα δι­δα­σκα­λί­ας,  η Νε­ο­ελλη­νι­κή». Α­πό τα πρα­κτι­κά τής Βου­λής, τον Α­πρί­λιο του 1976, και την ε­κτε­νή συ­ζή­τη­ση πά­νω στο σχε­τι­κό νο­μο­σχέ­διο, βρήκα­με το πα­ρα­κά­τω α­πό­σπα­σμα  της ο­μι­λί­ας του  Γ. Πα­πα­για­βή: «Ε­παι­νώ την κα­θιέ­ρω­ση της δη­μο­τι­κής γλώσ­σας, που ή­ταν μί­α κα­τάκτη­ση του Λα­ού, στην ο­ποί­α προ­σε­χώ­ρη­σε το Υ­πουρ­γεί­ο και η Κυ­βέρ­νη­ση και θα ή­θε­λα να πα­ρα­κα­λέ­σω να προ­χω­ρήσει πε­ραι­τέ­ρω στην κα­τάρ­γηση του α­χρή­στου πλέ­ον και δια­κο­σμη­τι­κού το­νι­κού συ­στή­μα­τος με τις βα­ρείες, τις ο­ξεί­ες κλπ»...
Στις Ε­κλο­γές του 1977 ο Πα­πα­για­βής για λί­γες ψή­φους έ­χα­σε την έ­δρα του. Το 1981 δεν έ­θε­σε υ­πο­ψη­φιό­τη­τα, α­φού ό­πως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ε­πι­ση­μαί­νει 26 χρό­νια αργό­τε­ρα, α­πο­σύρ­θη­κε α­πό τον πο­λι­τι­κό στί­βο α­φή­νο­ντας τό­πο στους νε­ώ­τε­ρους…
Ο Γε­ώρ­γιος Πα­πα­για­βής ό­μως πο­τέ δεν έ­πα­ψε να εί­ναι ε­νερ­γός πο­λί­της μέ­χρι σή­με­ρα, που δια­νύ­ει το 97ο έ­τος της ζω­ής του και με μια α­ξιο­θαύμα­στη διαύ­γεια πνεύ­μα­τος ε­ξα­κο­λου­θεί να δι­δά­σκει πο­λι­τι­κό ή­θος. 
Θέ­λω να τον ευ­χα­ρι­στή­σω θερ­μά για τον χρό­νο που μου διέ­θε­σε, κα­τα­θέ­το­ντας τις τό­σο ση­μα­ντι­κές πο­λι­τι­κές του α­να­μνή­σεις στο α­να­γνω­στι­κό κοι­νό τής ε­φη­με­ρί­δας «Φ».
Κώ­στας Ρό­ζος
 ΣΗΜ 1: Δύ­ο α­πα­νω­τά δυ­σά­ρε­στα γε­γο­νό­τα για τον κ. Πα­πα­γιαβή, ο θά­να­τος τής α­δελ­φής του και της α­γα­πη­μέ­νης του συ­ζύ­γου τον πε­ρα­σμέ­νο Ια­νουά­ριο, ε­πέ­βα­λαν για με­ρι­κούς μή­νες την α­να­βο­λή τής πα­ρουσί­α­σης αυ­τής.

ΣΗΜ 2: Τα πα­ρα­πά­νω α­πο­τε­λούν μό­νο έ­να μι­κρό από­σπα­σμα των α­τε­λεί­ω­των δι­η­γή­σε­ών του.