ττττττ

11/5/2017. Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

12 Νοε 2012

11/11/2012: 10η Ανάβαση Αιγείρας

Διαδρομή 10ης Ανάβασης
42 ...ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ;
Σχεδόν "απαρατήρητη" -τουλάχιστον στην ανατολική Αιγιάλεια- πέρασε η 10η διοργάνωση τής ανάβασης Αιγείρας, που ολοκληρώθηκε νωρίς το μεσημέρι τής Κυριακής 11/11/12. Αν δεν διέκοπταν τη πρωινή ησυχία, των πέριξ τού Κριού ποταμού κατοίκων, οι θορυβώδεις κινητήρες των περίπου 40 αγωνιστικών αυτοκινήτων, κανείς δεν θα είχε καταλάβει ότι έγινε αγώνας εκεί στη 17η Περιφερειακή Οδό. Ούτε κάποια αφίσα δεν διαμήνυε το γεγονός. ούτε καν ένα πανό στη γέφυρα του Κριού ποταμού... 
Όσον αφορά, πάντως το αγωνιστικό μέρος το ρεπορτάζ τού Άγγελου Σταθακόπουλου αναφέρει τα εξής: 
Η πραγματοποίηση της Ανάβασης Αιγείρας, που επέστρεψε στο αγωνιστικό ημερολόγιο, τον Νοέμβριο αντί του Ιουνίου, δεν προβλημάτισε καθόλου αγωνιζόμενους και θεατές. Με ήλιο και ευχάριστη θερμοκρασία ολοκληρώθηκαν οι δοκιμές του Σαββάτου αλλά και ο αγώνας της Κυριακής. Η διοργάνωση, όπως πάντα, ήταν εξαιρετική από τη ΦΙΛ.Μ.ΠΑ. Το 1ο σκέλος ολοκληρώθηκε πολύ γρήγορα, ενώ στο 2ο υπήρχαν κάποιες μικροδιακοπές λόγω εγκαταλείψεων.
Στη μικρότερη κλάση της Ν, την Ν1/ΕΝ1 ο Πολύδωρος Φούντας επιβεβαίωσε αυτό που έδειξε στις δοκιμές, ότι δύσκολα θα έχανε τη νίκη. Κέρδισε και τα 2 σκέλη του αγώνα κάνοντας μάλιστα στο 2ο σκέλος το ταχύτερο πέρασμα του διημέρου για την κλάση. Τον ακολούθησε ο Κώστας Πάρρας που ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τον απειλήσει και την τριάδα συμπλήρωσε ο Άγγελος Τσάμης. Στην Ν2/ΕΝ2 ο Χρήστος Βασιλείου ήταν ο μοναδικός συμμετέχων μετά την εγκατάλειψη του Σταύρου Κρέτσα, κάτι που δεν τον εμπόδισε όμως από το να βελτιώσει τις επιδόσεις που έκανε στις δοκιμές του Σαββάτου. Στην Ν4/ΕΝ4 ο Κώστας Πατσουρέας κέρδισε το 1ο σκέλος. Όμως στο 2ο σκέλος έχασε σημαντικό χρόνο κι έτσι ο Στέφανος Σπάρταλης κάνοντας τον χρόνο που έκανε ο Πατσουρέας στο 1ο σκέλος, κέρδισε τον αγώνα. Καθώς η μοναδική κλάση της Ν που προσμετρούσε ήταν η Ν1, ο Σπάρταλης ήταν ο νικητής της κατηγορίας Ν με 2ο τον Πατσουρέα και 3ο τον Βασιλείου που ήταν και ο νικητής της Ν έως 2000cc.
Στην Α5/ΕΑ5 ο Θανάσης Μπάτρης ήταν ο ταχύτερος το Σάββατο αλλά και στο 1ο σκέλος του αγώνα. Όμως εγκατέλειψε στο 2ο σκέλος κι έτσι η νίκη πέρασε στα χέρια του επίσης ταχύτατου Μανώλη Στιβακτάκη. Εκπληκτική ήταν η εμφάνιση της Βάσως Κουρτίδου που τερμάτισε 2η ενώ ο Βαγγέλης Μπουγιούκος συμπλήρωσε την πρώτη τριάδα. Στην Α8/ΕΑ8 ο Μιχάλης Ευθυμίου είχε εύκολο έργο αφήνοντας στη 2η θέση τον Αργύρη Τσούλο και στην 3η τον Τάσο Πέττα. Νικητής της κατηγορίας Α ήταν βέβαια ο Μιχάλης Ευθυμίου με 2ο τον Τσούλο και 3ο τον Μάντεση που ήταν και ο νικητής της Α έως 2000cc.
Στη μικρή κλάση της Ε, την Ε9, ο Χαράλαμπος Ροιδόπουλος κέρδισε εύκολα τον Κωνσταντίνο Καπουρελάκο. Στην Ε10 ο Κώστας Κουνιάκης ήταν σταθερά ταχύτερος των αντιπάλων του και κέρδισε εύκολα την κλάση του. Στην Ε11 η μάχη που περιμέναμε δεν έγινε. Ο Παντελής Βασιλειάδης στον πρώτο του αγώνα με Ford Escort της Ε11 έδειξε στις δοκιμές του Σαββάτου ότι μπορούσε να διεκδικήσει τη νίκη. Όμως, εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη στην εκκίνηση του πρώτου σκέλους. Νικητής αναδείχθηκε ο Θανάσης Κουρνιάτης που όμως δεν έκανε το χρόνο που έκανε ο Βασιλειάδης το Σάββατο. Στη μεγάλη κλάση της Ε, στα δικίνητα της Ε12 τη νίκη πήρε ο Παναγιώτης Ευθυμίου που κέρδισε και τα δύο σκέλη του αγώνα. Νικητής της κατηγορίας Ε κάνοντας και την καλύτερη επίδοση της μέρας στο 1ο σκέλος του αγώνα αλλά και συνολικά, ο Λεωνίδας Κύρκος. Στο 2ο σκέλος ο Γιώργος Καιτατζής ήταν ταχύτερος αλλά η νίκη πήγε στον Κύρκο αφήνοντας στη 2η θέση τον Καιτατζή και στην 3η τον Παναγιώτη Λιώρη."
------------------------------
Ιστορικό: Η 1η Α­νά­βα­ση Αρ­χαί­ας Αι­γεί­ρας» έγινε στις 24 Ιουνί­ου 2001, με 97 συμ­με­το­χές και την πα­ρα­κο­λού­θη­σαν 8.000 θε­α­τές. Η 8η Α­νά­βα­ση έγι­νε στις 29 Ιου­νί­ου 2008 με 120 συμ­με­το­χές και την πα­ρα­κο­λού­θη­σαν 20.000 θε­α­τές. Η 9η ανάβαση έγινε στις 21/6/2009 με 86 συμμετοχές.
----------------------------------------------
12/11/2012
Μετά από έγκριση της ΟΜΑΕ – ΕΠ.Α/ΕΘ.Ε.Α  η Φ.Ι.Λ.Μ.Π.Α διοργανώνει την 10η ΑΝΑΒΑΣΗ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΕΙΡΑΣ που θα διεξαχθεί στις 10-11 Νοεμβρίου 2012 στο δρόμο από Λαμπινό (Αιγές) προς Αρχαίο Θέατρο.
Όπως είχαμε αναφέρει τον Μάιο, η διοργάνωση για διάφορους λόγους (κυρίως οικονομικούς) είχε αναβληθεί (βλ παρακάτω), λόγοι που σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του συλλόγου «Φίλοι Μηχανοκίνητου Αθλητισμού Πάτρας», ξεπεράστηκαν με μειώσεις των παραβόλων συμμετοχής και με εκπτώσεις των τοπικών ξενοδόχω
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΕΛΟΥΣ της ΦΙΛΜΠΑ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΑΓΓΑΡΑ και ΠΟΣΟ ΠΕΝΤΕ (5) ΕΥΡΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΘΑ ΔΟΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΕ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.
Η Οργανωτική Επιτροπή της 1Οη ΑΝΑΒΑΣΗ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΕΙΡΑΣ, ανακοίνωσε και τα εξής: στα πλαίσια της Οικονομικής δυσπραγίας της χώρας μας και για βοήθεια στους φίλους Αγωνιζόμενους, μετά πολύ προσπάθεια κατάφερε να πετύχει  Μείωση στις τιμές των ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΩΝ και ΞΕΝΩΝΩΝ μέχρι και 30% για τους Συμμετέχοντες στην 1Οη ΑΝΑΒΑΣΗ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΕΙΡΑΣ. Επίσης, μειώνει το ΠΑΡΑΒΟΛΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ για όσους ΔΗΛΩΣΟΥΝ: Έως 1600 cc  το παράβολο Συμμετοχής γίνεται 200 € και άνω των 1600 cc το παράβολο Συμμετοχής γίνεται 220 € 
Ονομασία: 10η ΑΝΑΒΑΣΗ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΕΙΡΑΣ (ΜΙΧ. ΤΣΑΓΓΑΡΑΣ)
Οργανωτής: ΦΙΛ.Μ.Π.Α 
Οι αγώνες θα γίνουν σύμφωνα με τις διατάξεις :
Του Διεθνούς Αθλητικού Κώδικα ( ΔΑΚ ) και των παραρτημάτων του .
Του Εθνικού Αγωνιστικού Κανονισμού .
Της Προκήρυξης Πρωταθλημάτων της ΟΜΑΕ –ΕΠ.Α/ΕΘ.Ε.Α και των εγκυκλίων της .
Του Γενικού Κανονισμού Αναβάσεων .
Του Ειδικού Κανονισμού, που αποτελεί συμπλήρωμα του Γενικού κανονισμού και των παραρτημάτων του .
Aνάβαση ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΕΙΡΑΣ περιλαμβάνεται σε όλα τα  προκηρυγμένα Πρωταθλήματα και Κύπελλα για το 2012.
Η Ανάβαση θα γίνει  σε σύνολο διαδρομής μήκους  3.150 μέτρων και θα  διεξαχθεί σε δύο σκέλη, πριν από την Αφετηρία υπάρχει διαδρομή 900μ. για προθέρμανση. 
ΔΕΚΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ
1   Αυτοκίνητα των ομάδων Ν και Α που είναι Αναγνωρισμένα μέχρι την ημερομηνία του ελέγχου εξακρίβωσης, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ΔΑΚ.
2  Αυτοκίνητα των ομάδων Ε, σύμφωνα με τους αντίστοιχους Τεχνικούς Κανονισμούς
3  Αυτοκίνητα  οποιασδήποτε  ομάδος που έχει προταθεί και εγκριθεί από την ΕΠΑ/ΕΘΕΑ
4  Ιστορικά Αυτοκίνητα σύμφωνα με το Παράρτημα Κ.
5  Αυτοκίνητα της Κατηγορίας FORMULA SALOON.
Tα Aυτοκίνητα των παραπάνω ομάδων Ν, Α, Ε, Ιστορικά, θα χωριστούν σε Κλάσεις, ανάλογα με τον κυβισμό τους.
1 Αυτοκίνητα της Ομάδας  Ν υποδιαιρούνται σε 4 κλάσεις
                Ν1 κλάση:  έως  1400 cc
                N2 κλάση:  από 1400 cc έως 1600 cc
                N3 κλάση:  από 1600 cc έως 2000 cc
                N4 κλάση:  πάνω από 2000 cc
2 Αυτοκίνητα της Ομάδας  Α υποδιαιρούνται σε 4 κλάσεις
                A5 κλάση:  έως 1400 cc
                Α6 plus κλάση: πάνω από 1400cc έως 1600cc και Α6 kit car και R2
                A7 κλάση:  από 1600 cc έως 2000 cc και R3 και S1600.
                A8 κλάση:  πάνω από 2000 cc και Α7 kit car , R4 και WRC
3  Αυτοκίνητα της Ομάδας  ΕΕ υποδιαιρούνται σε 4 κλάσεις
                EΕ  9 κλάση: έως 1400 cc
                EΕ 10 κλάση: από 1400 cc έως 1600 cc
                EΕ 11 κλάση: από 1600 cc έως 2000 cc
                EΕ 12 κλάση: πάνω από 2000cc δικίνητα
Τα Αυτοκίνητα ΕΑ και ΕΝ κατατάσσονται και βαθμολογούνται μαζί με την Αντίστοιχη  Κλάση της Α ή της Ν(π.χ. ΕΑ5 μαζί με Α5, ΕΝ1 μαζί με Ν1)
4   Αυτοκίνητα της Ομάδας Ιστορικών σε 4 Κατηγορίες και 4 Κλάσεις
                 Κατηγορία Ι  (έως και 1969) Ιστορικών Αυτοκινήτων
                 Κατηγορία 2  (1970 έως και 1975) Ιστορικών Αυτοκινήτων 
                 Κατηγορία 3  (1976 έως και 1981) Ιστορικών Αυτοκινήτων
                 Κατηγορία 4  (1982 έως και 1985) Ιστορικών Αυτοκινήτων
                 Κλάση Β1-Β2-Β3-C1-C2 έως 1600cc Ιστορικών Αυτοκινήτων
                 Κλάση D1-D2-E1&E3 έως 1600cc Ιστορικών Αυτοκινήτων
                 Κλάση Β4-Β5-C3-C4-C5 πάνω απο 1600cc Ιστορικών Αυτοκινήτων
                 Κλάση D3-D4-E2 & E4 πάνω απο 1600cc Ιστορικών Αυτοκινήτων
Αυτοκίνητα Αγώνων και Πρωτότυπα Εποχής Gr.5 & Gr.6 (έως 1981)   
Τα Αυτοκίνητα της Κατηγορίας FORMULA SALOON χωρίζονται σε 2 κλάσεις:
              Κλάση Ατμοσφαιρικά.
              Κλάση Turbo.      
ΚΑΝΕΙΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΩΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΣΕ ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΚΛΑΣΕΙΣ.
Αν ο διαγωνιζόμενος δεν επιβαίνει του Αυτοκινήτου μπορεί να Δηλώσει μέχρι Δύο (2) οδηγούς ανά Αυτοκίνητο, με την υποχρέωση να Δηλώσει αυτόν που θα Συμμετάσχει στον έλεγχο εξακρίβωσης.
ΤΟ ΝΤΟΥΜΠΛΑΡΙΣΜΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ
Αγωνιζόμενος που δεν τερμάτισε το πρώτο σκέλος του Αγώνα ,μπορεί να συμμετέχει στο δεύτερο σκέλος εκτός συναγωνισμού και κατάταξης, εφόσον κριθεί από τους Τεχνικούς Εφόρους το Αυτοκίνητό του κατάλληλο.
---------------------------------------
Ιούνιος 2012
ΑΝΑΒΑΣΗ ΑΙΓΕΙΡΑΣ " ΓΙΟΚ "; ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ "ΑΝΑΒΑΛΟΥΝ" - Ο Πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής της 10ης Ανάβασης Αρχαίας Αιγείρας κ.Κυριάκος Καπετανάκης, έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της ΟΜΑΕ κ. Μανώλη Χαλιβελάκη, ζητώντας την αναβολή του αγώνα. Στην επιστολή αυτή αναφέρεται ότι μετά από μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλλαν τα στελέχη της διοργανώτριας, δε μπόρεσαν να ξεπεράσουν τους πιο κάτω, ουσιώδεις λόγους: «1. Την Οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα μας και οι Έλληνες πολίτες, με τα γνωστά αποτελέσματα. 2. Την άθλια αντιμετώπιση της διοργάνωσης από ελάχιστη ευτυχώς μερίδα …..δεν γνωρίζω πως πρέπει να αποκληθούν αυτοί, αλλά η ζημιά που έχουν κάνει στη Οργάνωση και στον Μηχανοκίνητο Αθλητισμό είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ, η δυσφήμιση του Αθλήματος είναι ότι χειρότερο. Αυτό βέβαια είναι θέμα για εξέταση κλπ. ενεργειών για μετά. 3. Συνημμένα σας υποβάλλω έγγραφο της Διοίκησης Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Νομού Αχαΐας, που λόγω αυξημένων υπηρεσιακών αναγκών για την αντιπυρική περίοδο από 01-06-2012 έως 31-10-2012, αδυνατεί να καλύψει Αγώνες . Παρά της όποιες ενέργειές μας δεν κατέστη δυνατή η σαφής δήλωση τους για βοήθεια και υποστήριξη με Πυροσβεστικό όχημα.
Για τους πιο πάνω σημαντικούς λόγους, παρακαλώ να δοθεί ΑΝΑΒΟΛΗ του Αγώνα του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος: 10η ΑΝΑΒΑΣΗ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΕΙΡΑΣ (ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΑΣ) για τις 11-11-2012 ή για όποια άλλη ημερομηνία μπορεί να διεξαχθεί, με βάσει το Αγωνιστικό Ημερολόγιο.»