διαχρονικά επίκαιρα

Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου - 05-03-2015 Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

ΝΕΟ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Άρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Δασικοί χάρτες
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Θολοπόταμος...
  • 17η Επαρχιακή οδός
  • Γυμνάσιο Αιγείρας
  • Δημοτικό Σχ. Αιγείρας
  • Κορινθιακός
  • Δημοτικές εκλογές 2014
  • 6 Μαΐ 2018

    Σημαντικό αφιέρωμα, στη “δική μας” Ειρήνη Παγώνη, με αφορμή τη νέα έκθεσή της

    ΠΗΓΗ:
    nuxtoskopio.blogspot.gr
     (αποσπάσματα)
    Έχοντας ήδη παρουσιάσει πολλές ατομικές εκθέσεις, έχοντας ήδη συμμετάσχει σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις κι έχοντας ήδη αποσπάσει διεθνή βραβεία, η εικαστικός Ειρήνη Παγώνη – Λούτη, παρουσιάζει στη Dépôt Αrt gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι) την ατομική της έκθεση με θέμα «η τυχαιότητα, η σύμπτωση και τα σημεία».
    Η ίδια η εικαστικός σχετικά με το θέμα της έκθεσής της σημειώνει:
    «Η πρώτη γνωστή πρόταση για την θεώρηση της τυχαιότητας με όρους πολυπλοκότητας έγινε γνωστή από τον Λάιμπνιτς σε ένα ασαφές έγγραφο του 17ου αιώνα που αποκαλύφθηκε μετά τον θάνατό του. Ο Λάιμπνιτς αναρωτήθηκε πως μπορεί κανείς να γνωρίζει αν ένα σύνολο σημείων σε ένα χαρτί επιλέχθηκαν τυχαία.(π.χ. πιτσιλώντας)
       ...αναζητώ την γνώση και όχι την πίστη. Όλα τα άνωθεν, είναι ένα μικρό κομμάτι αυτού που είμαι-σκέπτομαι, που ερευνώ, που αναρωτιέμαι, που αμφισβητώ, που με γοητεύουν, που μου δίνουν την δύναμη να εργάζομαι. Η πίστη μου πηγάζει από την ανακάλυψη και όχι από την αποκάλυψη, αν και πολλές φορές ακροβατώ ανάμεσα στην επιστήμη και την μεταφυσική προσπαθώντας να συνταιριάξω αυτά τα δύο «παράλληλα σύμπαντα» στην προσπάθειά μου να μετατρέψω τις εξισώσεις σε ποιητικές μεταφορές….
    Στο κείμενό του ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΙΔΟΠΛΑΣΙΕΣ ο Μανώλης Πεταλάς γράφει περί Ειρήνης Παγώνη:
    «Κορίτσι με αρετές ανδρός και σφριγηλή εικαστική φυσιογνωμία. Χέρια επινοητικά-επιδέξια. Ανάσα βαθειά-ευχερής. Εργατικότητα υψηλόβαθμη. Συνείδηση καθαρή, μακριά από θηλυμανείς έξεις και ερωτοφανείς αναθυμιάσεις. Λογική πολεμιστή και φαντασία πειθήνεια, πειθαρχημένη. Την γοητεύει η αστροφυσική και η θεωρία των κοσμικών υψιπέδων. Υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος είναι «ζώον που επιθυμεί την γνώση» κατά Αριστοτέλη, και όχι «ζώον που επιθυμεί την πίστη, την βεβαιότητα της πίστης» κατά Καστοριάδη και κατ’ εμέ. Τηρεί σχολαστικά τα εφευρήματα της Τεχνολογικής επιστήμης. Το εικαστικό της όμως σύμπαν, κυρίως ζωγραφικό, επεκτείνεται και σε μορφές τέχνης περισσότερο σύνθετες, σε κατασκευές και είδη μικτά. Και σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία εντάσσεται και η δουλειά της με τίτλο ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΙΔΟΠΛΑΣΙΕΣ.
     Μια εργασία απόλυτα προσωπική, με εικαστικά επεξεργασμένες μεταλλικές ύλες, με βαθειές απόμακρες χρωματικές ανταύγειες, με φόρμες απλές, ευπρόσδεκτες. Εποπτεύοντας συνολικά την έκθεση αυτή της Ειρήνης Παγώνη για την οποία πολύ θα μπορούσαμε να φλυαρήσουμε, προσυπογράφουμε την αίσθηση μιάς αξιοθαύμαστης χρωστικής και μορφικής πληθωρικότητας, μιάς θελητικής ευαισθησίας, με ευοίωνα νεύματα και κρυφές εκμηστηρεύσεις.»
    Στο κείμενό της ΘΕΟΓΟΝΙΑ η ιστορικός τέχνης Αθηνά Σχινά σημειώνει μεταξύ άλλων:
    «…Η Ειρήνη Παγώνη δημιουργεί ένα τελετουργικά φαντασιωτικό «περιβάλλον» εικαστικών καταθέσεων και δρωμένων, αφαιρώντας όμως από την ίδια την θέαση και την μύηση στα «τεκταινόμενα» ή τα «υποδεικνυόμενα» όπως ονόμαζαν τα «γεγονότα» της Ελευσίνας οι αρχαίοι μύστες των Μυστηρίων της. Φαινόμενα, νομοτέλειες, μέθοδοι, κώδικες, στο εικαστικό «περιβάλλον» της Ειρήνης Παγώνη, ταυτίζονται με την μετεξελικτική γλώσσα και διαδικασία παραγωγής της μορφικής ιδέας, σε μορφοποιητική πράξη.
    …Θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι η Ειρήνη Παγώνη μορφοποιεί φυσικομαθηματικούς συσχετισμούς μέσα από φαντασιωτικές και αρκούντως θεαματικές πρωτοβάθμιες αλληγορίες. Η καλλιτέχνης, σ’ αυτήν της την έκθεση, βάζει ένα αρκετά σοβαρό στοίχημα με τον εαυτό της και τα εκφραστικά της μέσα. Το στοίχημά της, κατά βάσιν έγκειται στον αλυσιδωτό τρόπο μετουσιωτικής πλοκής: α) της πρόθεσης επικοινωνίας σε δημιουργική διαδικασία μέσω της παραγωγής ενέργειας, β) της ενέργειας σε δραματουργική πράξη, γ) της πράξης στα παράγωγα της τροποποιούμενης εικαστικής ύλης, δ) της ύλης σε μετασχηματιζόμενη φαντασιακή εικόνα, ε) της εικόνας σε μορφοπιοητική γλώσσα, ενός ανασυντακτικού μύθου της αλήθειας.»
    Σχετικά με την εικαστικό Ειρήνη Παγώνη – Λούτη:
    Σπουδές:
    Ζωγραφική, Χρώματα Ιστορία της Τέχνης και θεατρικά κοστούμια
    •          Ατελιέ του Θεόδωρου Πάντου και Σπύρου Κουκουλομάτη
    •          “School of Visual Arts”, New York University
    •          “New York  Fashion Institute of Technology”, για θεατρικά κοστούμια
    •          “Esmode”, Παρίσι συνέχιση των σπουδών για κοστούμια
    Μετά την επιστροφή στην Ελλάδα το 1984, γίνεται μέλος στο Κέντρο Καλλιτεχνικής Δραστηριότητας ΣΥΝ.
    ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ
    1984  ΣΥΝ
    1986  Μαντείον
    1988  Όψεις με τον Μανώλη Πεταλά
    1990  Η Τέχνη της Ανεξαρτησίας
    1992  Ersis  Gallery  
    1993  Titanium 
    1993  Μαρία Γκούμα  ΑΓ 
    1994  ΣΥΝ 
    1996  Titanium,“ΘΕΟΓΩΝΙΑ” Multi  Art  Work,
             (Ζωγραφική, Μεταλλική Εγκατάσταση, Μουσική, Βίντεο, Δραματικός Χορός)
    1997  Αιγείρα Καλλιτεχνικό Κέντρο
    1999  Σελήνη, “Εικονικές Παιδοπλασίες” ( Μεταλλικές Εγκαταστάσεις)
    2000  Τεχνόπολις Πειραιώς, Εγκατάσταση, “Tin Preservation of  Cereals”   
    2001  Το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο στη Aix En  Provence, Γαλία,
             “Από τους μύθους του Fontaine” (Μεταλλικές Εγκαταστάσεις)
    2003-2004    Πετρούπολις Φεστιβάλ με ‘Ηχόδραση’, Νίκος Τουλιάτος,
                       “Sound  Genesis”, (Μεταλλικές Εγκαταστάσεις–Μουσικό Όργανο).
    2005  ARTISTIC ENCOUNTER  GREECE – ΚΙΝΑ, Πεκίνο,“Seeds of the Future”(Elaborated Metals).
    2007  LIQUID BLUE , καλλιτεχνικές δραστηριότητες στην Λίμνη Τριχωνίδα, με την Τζένη Τσουμπρή, Art Productions.
    2009  ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΗΝ QUERNICA του Πάμπλο Πικάσσο, Κέντρο Φυσικών Επιστημών.
    2010  LOVING, DANCING , USED THE RECYCLE BAR
    2010  NOT THE OLD, NOT THE NEW, BUT THE  NECESSARY CHILL. ART GALLERY
    2017 42 ΜΙΛΛΙΑ ΔΡΟΜΟΣ, Gallery ΣΥΝ
    2018 Η ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ, Η ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ, DEPOT ART GALLERY
    ΔΙΕΘΝΗ ΒΡΑΒΕΙΑ
    Το 1996, παρουσίαση του 3D βίντεο “ΘΕΟΓΟΝΙΑ”, και το 1996 & 1997, διπλή βράβευση, παίρνοντας μέρος σε δυο διεθνή φεστιβάλ, in Ars Electronica  στο Lintz, Αυστρία, και στο Ars  Digitalis στο Βερολίνο.
    ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
    Καλλιτεχνική διεύθυνση, Décor  & costumes, για τα δραματοποιημένα ντοκυμαντέρ, για το Ελληνικό Εθνικό Δίκτυο Τηλεόρασης
    1989-1991  “Έλα στο φώς”
    1991-1992    “Μητέρα ενός Θεού”
    1992      “Iscandar el Akbar”
    1993      “Bazaars της Ανατολής”
    1994-1995    “Εννέα Μούσσες”.
    Καλλιτεχνική διεύθυνση, décor, θεατρικά κοστούμια,  παίρνοντας μέρος στο Διεθνές Φιλμ Φέστιβαλ της Δράμας, και για τα ακόλουθα Θεατρικά Έργα.
    1996  “Ο Γρηγόρης”
    1997    “Διαδρομή”
    1998    “Terra Incognita” Θεσσαλονίκη Φιλμ Φεστιβάλ Θεάτρου.
    1998   “The  can  opener” Θεατρική Σκηνή, Αντώνης Αντωνίου.
    1999   “The  Big Game” Θεατρική Σκηνή, Αντώνης Αντωνίου.
    2000   “The  Line” Θεατρική Σκηνή, Αντώνης Αντωνίου.
    2001-2002  “Anonymous  Ode”  Fuga, Διεθνές Βραβείο Θεάτρου.
    2003   “Τα παιδιά του λύκου” Fuga.
    2006-2007  “Τα παιδιά του λύκου”   &  “Γυναίκες στο Χρόνο” Fuga.
    2007    “The  can  opener”  Art Café
    2008    “The song  of the water” με τους SAOLIN από την Κίνα.
    2008    “CAVEMAN”  Mogul – Coronet
    2008    “ΗΛΕΚΤΡΑ” για τον Δήμο της Αθήνας
    2009    “ΜΗΔΕΙΑ” για τον Δήμο της Αθήνας
    2009    “WHATEVER HAPPENED TO BABY JANE”  Fuga
    2011    ‘THYLI ANIMA DEVI’ Artefact
    2012    ‘ΤΑ ΤΡΙΑ K’ Θέατρο της Ημέρας
    2012    ‘ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗ – HOME DESIGN
    2013    ‘Η ΖΑΚΥΝΘΟΣ ΟΜΙΛΕΙ’ Fuga
    2013    ‘ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΦΡΑΝΚΦΟΥΡΤΗ – HOME DESIGN
    2013    ‘ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΛΕΑΡ’ Λαϊκό Θέατρο Λάκης Καραλής
    2013    ‘ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ’ Artefact
    2014    ‘ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ 3ou ΡΑΙΧ’ Brecht, Λαϊκό Θέατρο Ζάκυνθος
    Founder Member of ACADEMY OF INSTITUTIONS & CULTURE.
    Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
    Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !