Στα όρια της Αιγείρας δεν λειτουργεί κανένας ΧΥΤΑ.- Το «πρόβλημα», φυσικά, δεν είναι τωρινό... Περί τα μέσα της δεκαετίας τού 1990, ξεκίνησαν οι διεργασίες μέσω του Συμβουλίου Περιοχής για τη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή ΚΑΚΗ ΧΟΥΝΗ Αμπελοκήπων της κοινότητας Χρυσαμπέλων. Κατόπιν ήρθε ο «Καποδίστριας» και στο νέο αυτοδιοικητικό περιβάλλον της Αχαΐας, άρχισε ο συντονισμός του μεγαλόπνοου(!) προγράμματος «διαχείρισης απορριμμάτων»… Τέσσερις ΧΥΤΑ στην Αχαΐα… Κακή Χούνη, Παπανικολού, Ξερόλακα, Φλόκα. Μα που είναι αυτές οι περιοχές, θα αναρωτηθεί κάποιος. Μόνο στην Κακή Χούνη γνωρίζω ότι είναι ο ΧΥΤΑ Αιγείρας… Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί σε αυτό, είναι ότι η τότε Δημοτική αρχή θεώρησε ότι η ονομασία «ΧΥΤΑ Αιγείρας» θα είναι ένα ισχυρό "brand name" για την αναγνωρισιμότητα της περιοχής – ισχυρότερο ίσως και από αυτό του Αρχαίου θεάτρου Αιγείρας...! Φυσικά, κανείς άλλος στην Αχαΐα, δεν ακολούθησε το σκεπτικό αυτό, αφού η Παπανικολού δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Συμπολιτείας (Ροδοδάφνης), η Ξερόλακα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Πατρών, του Φλόκα δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Ωλενίας, ο ΧΥΤΑ Φυλής δεν ονομάστηκε ΧΥΤΑ Αθηνών κλπ κλπ...11 ΜΑΪΟΥ 2017

ττττττ

05-03-2015 / 25 χρονια, για «στρωσιμο» σιδηροτροχιων…

05-03-2015. Αθήνα - Πάτρα, με τρένο: 25 χρόνια, για «στρώσιμο» σιδηροτροχιών… Του Κώστα Ρόζου- Η ανυπαρξία ενιαίας στρατηγικής των τοπικών φορέων και η "σαλαμοποίηση" τού έργου από το φορέα υλοποίησης, οδήγησαν στον χρονικό «εκτροχιασμό» τού σιδηροδρομικού δικτύου τής Βόρειας Πελοποννήσου... Είναι γεγονός, ότι η υπόθεση της κατασκευής του νέου σιδηροδρομικού δικτύου, δεν ευρίσκεται αυτό το διάστημα στην ημερήσια (πολιτική) διάταξη. Το θέμα, μάλλον, «ξεθώριασε» και δημοσιογραφικά… Κούρασε, απογοήτευσε, ξεχάστηκε…; Ίσως όλα αυτά μαζί. «Και πολύ ασχοληθήκαμε», θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. «Και της Άρτας το γιοφύρι, γρηγορότερα τελείωσε. Επί δύο - τρεις δεκαετίες, τρένο ακούμε και τρένο δεν βλέπουμε…» Ουδέποτε, πάντως, το στρατηγικής σημασίας έργο της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αθήνας – Πάτρας, ήταν σε υψηλό βαθμό πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, αφού η διαχρονική διαχείρισή του, ήταν τουλάχιστον περιπτωσιολογική και αποσπασματική. Το γνωστό, «βλέποντας και κάνοντας» Έτσι, και εν έτι 1993, ούτε καν στα «ψιλά» πέρασε μια σημαντική μελέτη και ασυζητητί πετάχτηκε στα «σκουπίδια», η οποία αν είχε αξιοποιηθεί σωστά, σήμερα δεν θα αναρωτιόμαστε, ούτε πότε το τρένο θα φτάσει στην Πάτρα, ούτε θα υπήρχε δυσανασχέτηση στις τοπικές κοινωνίες με τη διαφορετική αντιμετώπιση των παραλιακών οικισμών σε Κορινθία και Αχαΐα (αλλού εγκρίθηκαν υπογειοποιήσεις, αλλού εγκρίθηκαν παρακάμψεις, αλλού παρέμειναν διχοτομήσεις)… Και ενώ σήμερα η συζήτηση -περί σύγχρονου τρένου- έπρεπε να είναι σε άλλο επίπεδο, στο πόσες δηλ. εμπορικές αμαξοστοιχίες θα μπορούσαν να διακινούνται απευθείας από το λιμάνι της Πάτρας με κατεύθυνση τον ευρωπαϊκό βορά, και πόσες εκφορτώσεις πλοίων θα μπορούσαν να γίνονταν σε ελληνικά τρένα από τα λιμάνια Αιγίου, Κιάτου, Κορίνθου, αντ’ αυτής επί μία δεκαπενταετία τουλάχιστον ανακυκλώνεται η ίδια συζήτηση: Υπομονή, το τρένο έφτασε στο Κιάτο. Υπομονή, σύντομα θα φτάσει στο Ξυλόκαστρο. Υπομονή, σύντομα θα το δούμε στη Ακράτα. Υπομονή, η υπογειοποίηση του Διακοπτού τελείωσε. Υπομονή, οι σταθμοί και οι στάσεις είναι έτοιμοι από το 2012. Υπομονή, τα τούνελ και η παράκαμψη του Αιγίου εδώ και χρόνια είναι έτοιμα. Υπομονή, η Παναγοπούλα είναι (σχεδόν) έτοιμη. Υπομονή, μέσα στο 2015 θα δημοπρατηθούν άλλα 10 χλμ… Και τα χρόνια περνάνε, με αλλεπάλληλες ανανεώσεις χρόνου. Αρχικός σχεδιασμός: Κιάτο – Αίγιο, ολοκλήρωση το 2009. Άντε το 2010, γιατί φταίξανε ενστάσεις τοπικών κοινωνιών. Άντε το 2011, γιατί φταίξανε τα οικονομικά προβλήματα των κατασκευαστών. Άντε το 2012, γιατί φταίξανε οι ενστάσεις «αντιπάλων» κατασκευαστών. Άντε το 2013, γιατί φταίξανε τα έργα στο Θολοπόταμο που πνίξανε την Αιγείρα. Άντε το 2014, γιατί εμποδίζανε τα αρχαιολογικά ευρήματα. Άντε το 2015, γιατί φταίξανε οι καθυστερημένες απαλλοτριώσεις. Άντε το 2016, γιατί φταίξανε προβλήματα χρηματοδότησης. Άντε το 2017 γιατί… κλπ. κλπ. κλπ. Σε γενικές γραμμές, πάντοτε κάτι φταίει. Είτε αυτό ονομάζεται έλλειψη εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, είτε ατολμία αντιμετώπισης μιας καταστροφικής «τριτοκοσμικής» γραφειοκρατίας, είτε σύγχυση αρμοδιοτήτων, είτε έλλειψη ενημέρωσης των τοπικών κοινωνιών… είτε, είτε… Θα μπορούσε, βέβαια, όλες οι παραπάνω διαπιστώσεις να ενσωματωθούν στο εξής ρητορικό ερώτημα: «Τελικά, το έργο τού νέου σιδηροδρομικού δικτύου Κορίνθου - Πατρών, είναι έργο που υλοποιεί η κεντρική εξουσία ή έργο που το διαχειρίστηκαν οι κατά τόπους παράγοντες εξουσίας…;» Με άλλα λόγια «Υπήρξε και πόσο επηρέασε, ένα αόρατο πολιτικό «μπρα ντε φερ» μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης, χρησιμοποιώντας δίκαια τοπικά αιτήματα, αναλόγως εκλογικών σκοπιμοτήτων ;» Όμως, σε κάθε περίπτωση, το θέμα είναι πολύ πιο περίπλοκο. Για να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το «τις πταίει» στο σχεδιασμό τού σύγχρονου σιδηροδρόμου, θα πρέπει όσοι ενεπλάκησαν τις περασμένες δεκαετίες με την περιφερειακή – πολιτική διαχείρισή του, να ερωτηθούν, αν ασχολήθηκαν σε βάθος με την διερεύνηση της τοπικής ιστορίας, της γεωμορφολογίας, τους τουριστικούς και αρχαιολογικούς προορισμούς, τους περιφερειακούς συγκοινωνιακούς κόμβους, τους υπάρχοντες και μελλοντικούς χωροταξικούς σχεδιασμούς, τις ιδιαιτερότητες κάθε περιοχής κατά μήκος της παραλιακής βόρειας Πελοποννήσου. Πασιφανές, ότι το εν λόγω ερώτημα θα μείνει στο διηνεκές αναπάντητο… Με το σκεπτικό αυτό, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τη φράση «τις πταίει» τού Τρικούπη, ο οποίος σε πέντε χρόνια -δανειζόμενος 250 εκατομ. φράγκα- ένωσε την Πάτρα και την Αθήνα με γραμμή μικρότερη των τότε διεθνών σιδηροδρομικών προδιαγραφών, τονίζοντας ότι λόγω μεγάλου κόστους η μεγαλύτερη γραμμή θα κατασκευαζόταν αργότερα… Τότε κατασκευάσθηκαν και οι δεκάδες σταθμοί - στάσεις κατά μήκος των παραλίων του νότιου Κορινθιακού σε σημεία που, είτε ήταν κωμοπόλεις, είτε ήταν μικρά εμπορικά επίνεια της πυκνοκατοικημένης τότε ενδοχώρας. Με απλά λόγια, η σημερινή οικιστική μορφή της βόρειας Πελοποννήσου οφείλεται κατά πολύ στη μελέτη - κατασκευή του σιδηροδρόμου στα τέλη του 19ου αιώνα. Βέβαια, το «αργότερα» του Τρικούπη, ήρθε (ως σκέψη) με καθυστέρηση ενός αιώνα ! Αισίως, λοιπόν, φτάσαμε στο 1993. Τη χρονιά εκείνη, οι δεκάδες παραθαλάσσιες Κοινότητες εκατέρωθεν του Κορινθιακού Κόλπου, έγιναν αποδέκτες ενός ογκωδέστατου βιβλίου, με το συνοδευτικό έγγραφο του αρμόδιου Υπουργείου που ζητούσε να ενημερωθούν οι δημότες και οι τοπικοί φορείς επί του περιεχομένου και να αποσταλούν τυχόν προτάσεις ή ενστάσεις... Ουσιαστικά, τότε εισήχθη -με πλάγιο τρόπο- στην ελληνική πραγματικότητα μια «νέα» λέξη, αυτή της ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ, με την έννοια ότι το κράτος προτείνει στον πολίτη και ο πολίτης αντιπροτείνει… Τη μελέτη, που είχε παραγγελθεί και πληρωθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, υπέγραφε το γνωστό γραφείο τού Θύμιου Παπαγιάννη. Τι περιείχε αυτό το βιβλίο; Ξεκινούσε με μία ...άγνωστη φράση: «Ειδική χωροταξική μελέτη Κορινθιακού κόλπου» και με μια λεπτομερέστατη περιγραφή, σπιθαμή προς σπιθαμή σκιαγραφούσε το πώς θα μπορούσε να προχωρήσει η μελλοντική αναπτυξιακή πορεία των παράλιων περιοχών περιμετρικά του Κορινθιακού… -Σήραγγες και κοιλαδογέφυρες, με τις οποίες θα παρακάμπτονταν οι Εθνικοί Άξονες (Αυτοκινητόδρομος, Σιδηρόδρομος) για να μην διχοτομούν τους ασφυχτικά δομημένους παράλιους οικισμούς. -Αυστηρές προδιαγραφές πολεοδόμησης. -Ζώνες πρασίνου, αγροτικές, ήπιας δόμησης. -Ζώνες προστασίας θαλάσσιου περιβάλλοντος. -Αρχαιολογικές ζώνες, με πλήρη απαγόρευση οικιστικής δραστηριότητας. κλπ… Πόσοι, όμως, ενημερώθηκαν για εκείνη την μελέτη; Με σιγουριά, μπορεί να δοθεί η εξής απάντηση: Λίγοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξή της, λιγότεροι την «έπιασαν» στα χέρια τους, ελάχιστοι τη διάβασαν και την αξιολόγησαν. Πολλοί από αυτούς, που απλώς την «άγγιξαν», άρχισαν τη γκρίνια: «Μα είναι δυνατόν το Κράτος να πληρώνει μελέτες που περιγράφουν …παραμύθια. Άκου, λέει, να περάσουν το τρένο και την Εθνική Οδό με τρία τούνελ κάτω από τα Μάρμαρα (Αιγείρα). Δεν γίνονται αυτά στη σεισμογενή Ελλάδα…» Φυσικά, όλοι και χωρίς δεύτερη κουβέντα την απέρριψαν μετά βδελυγμίας. Όχι, επειδή φοβήθηκαν μη γυρίσει η γη …ανάποδα, αλλά για έναν πολύ - πολύ σοβαρό λόγο. Οι φραγμοί, που θα έμπαιναν στους όρους δόμησης και επέκτασης των οικιστικών ιστών, έγιναν το «κόκκινο πανί». Κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει «φρένο» στη νέα «belle epoque» -αντιπαροχής εξοχικής κατοικίας- στις ανερχόμενες Ριβιέρες του Κορινθιακού… Και έτσι, η ειδική χωροταξική μελέτη, ενταφιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες!...

Όταν το εύρος των περιβαλλοντικων μας ευαισθησιών είναι οσο το οπτικο μας πεδιο !

1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

ΔΕΚ. 2001 ...Τα χέρια ψηλά στη σύγχρονη πολιτική άποψη

ΔΕΚ. 2001 - "Τα χέρια ψηλά… στη σύγχρονη πολιτική άποψη"… Του Κώστα Ρόζου. Πρόσφατα, έτυχε να συμ­με­τέ­χω σε μί­α “θυελ­λώ­δη” συ­ζή­τη­ση γύ­ρω α­πό τα το­πι­κά πο­λι­τι­κά δρώ­με­να. Στην προ­σπά­θεια των συ­νο­μι­λη­τών να α­να­λύ­σουν τη τρέ­χου­σα κα­τά­στα­ση, α­κού­στη­καν πολ­λές και α­ντι­κρουό­με­νες α­πό­ψεις. Τη στιγμή εκείνην θυ­μήθη­κα κάτι που είχα μάθει στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’70 ως δευ­τερο­ε­τής φοιτητής του Τμήματος Πο­λι­τι­κών Ε­πι­στη­μών της Νομικής Σχο­λής Αθηνών και α­φο­ρού­σε το μάθημα της Πο­λι­τι­κής Ε­πι­κοι­νω­νί­ας (της κατ’ ε­ξο­χήν ε­πι­στή­μης που α­να­λύ­ει τη σχέ­ση ε­ξου­σί­ας – πο­λί­τη και πολί­τη – ε­ξου­σί­ας. Η έννοια της ε­ξου­σί­ας περιέχει όλα τα είδη: Κεντρική – Πε­ρι­φε­ρεια­κή και στο προ­κεί­με­νο την Τοπική). Όταν όμως άρχισα να τους α­φη­γού­μαι την ε­πι­στη­μο­νι­κή ά­πο­ψη που είχε κα­τα­γρα­φεί πριν 25 πε­ρί­που χρό­νια (για το πώς δηλ. α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ε­πι­κοι­νω­νί­α με­τα­ξύ διοι­κού­ντων και διοι­κού­με­νων σή­με­ρα), με διέ­κοψαν λέ­γο­ντάς μου ό­τι τα πράγ­μα­τα έ­χουν αλ­λά­ξει και η ε­πι­κοι­νω­νί­α της ε­ξου­σί­ας με τον πο­λί­τη γί­νε­ται πλέ­ον σε άλ­λες δια­στά­σεις α­φού δια­νύ­ου­με τον αιώ­να της πα­γκό­σμιας πλη­ρο­φό­ρη­σης και ο κα­θέ­νας μας έ­χει ά­με­ση (ε­λεγ­χό­με­νη;) γνώ­ση για το τι γί­νε­ται αυ­τή τη στιγ­μή στη πιο α­πό­μα­κρη γω­νιά του πλα­νή­τη. Αρ­χι­κά συμ­φώνη­σα μα­ζί τους, τους πα­ρε­κά­λε­σα ό­μως να α­πορ­ρί­ψουν τα λε­γό­με­νά μου, ε­φό­σον δεν τα α­σπά­ζο­νται, με­τά το τέ­λος της σύ­ντο­μης το­πο­θέ­τη­σής μου. Τους “πή­γα” λοι­πόν στο πα­νε­πι­στη­μια­κό έ­τος 1978 – 1979 και τους πε­ριέ­γρα­ψα έ­να μο­ντέ­λο διοί­κη­σης που α­φο­ρού­σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες σε μί­α υ­πό α­νά­πτυ­ξη υ­πο­θε­τι­κή χώ­ρα με γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρό­μοια με το χώ­ρο που ζού­με, λέγοντάς τους τα ε­ξής: Πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ό­τι σε χω­ριά με κά­τω α­πό 5.000 κα­τοί­κους οι άν­θρω­ποι ζουν μέ­σα σε έ­να σύ­στη­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο “κοι­νο­τι­κό” πα­ρά “κοι­νω­νια­κό”, όπου η ο­ρια­κή α­νω­νυ­μί­α δεν υ­πάρ­χει για να ε­ξα­σφα­λί­σει στον κα­θέ­να μια σχετι­κά αυ­τό­νο­μη ζω­ή. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυ­τές ο έ­λεγ­χος της το­πι­κής ε­ξου­σί­ας εί­ναι α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος α­πό ό,τι σε πό­λεις ά­νω των 10.000 κα­τοί­κων. Η εκ­με­τάλ­λευση αυ­τής της ι­διαι­τε­ρό­τη­τας α­πό τους διοι­κού­ντες συ­νί­στα­ται στο να δη­μιουρ­γούν το­πι­κούς μη­χα­νι­σμούς πρα­κτό­ρευ­σης και ε­πο­πτεί­ας των πο­λι­τών ε­νώ κά­θε πρω­το­βου­λί­α της α­ντι­πο­λί­τευ­σης γί­νεται α­μέ­σως α­ντι­λη­πτή, ε­πι­ση­μαί­νε­ται και έμ­με­σα α­πο­θαρ­ρύ­νε­ται. Με αυ­τόν τον τρό­πο α­ντι­λαμ­βα­νό­μα­στε για­τί κά­τω α­πό τέ­τοιες συν­θή­κες η “κα­τεύ­θυν­ση” της πο­λι­τι­κής ε­πι­κοι­νω­νί­ας ε­νι­σχύ­ει πε­ρισ­σό­τερο την υ­φι­στά­με­νη πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση (συ­μπο­λί­τευ­ση) πα­ρά την α­ντι­τι­θέ­με­νη σε αυ­τή πο­λιτι­κή το­πο­θέ­τη­ση (α­ντι­πο­λί­τευ­ση). Σε ο­ρι­σμέ­νες μά­λι­στα πε­ρι­πτώ­σεις που ο α­πο­κλει­σμός των πο­λι­τι­κών α­ντι­πά­λων α­πό το διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό εί­ναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο γε­νι­κός οι το­πι­κοί διοι­κη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες θε­ω­ρού­νται α­πό τους δη­μό­τες ως φορείς πραγ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής ε­ξου­σί­ας. Αυ­τό μπο­ρεί να έ­χει κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες στην ε­ξέ­λι­ξη μιας πε­ριοχής, με την πα­θη­τι­κή α­πο­δο­χή α­πό την πλευ­ρά των διοι­κού­με­νων “πα­ντός κρα­τού­ντος” (Πλή­ρης α­δια­φο­ρί­α για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις!) Και αυ­τό για να μη δυ­σα­ρε­στού­νται οι πα­ρά­γο­ντες και να διεκ­πε­ραιώ­νο­νται οι μι­κρο­ϋ­πο­θέ­σεις (ρου­σφέ­τια)!... Ε­δώ, με διέ­κοψε α­πό­το­μα έ­νας α­πό τους συ­νο­μι­λη­τές μου, που μάλ­λον θε­ώ­ρη­σε ό­τι ο ο­ρι­σμός “πα­ρά­γο­ντες - ρου­σφέ­τια” ί­σως α­φο­ρούσε και αυ­τόν, λέ­γο­ντάς μου: Τι εί­ναι αυ­τά που λες, δεν βρι­σκό­μα­στε στη δε­κα­ε­τί­α του 1930! Σε λί­γες μέ­ρες πα­τά­με το 2002 και τί­πο­τα α­πό τα πα­ρα­πά­νω δεν ι­σχύ­ει σή­με­ρα ε­δώ... Πα­ρα­δέ­χτη­κα τη “λαν­θα­σμέ­νη” το­πο­θέ­τη­σή μου, α­φή­νο­ντας τους υ­πολοί­πους να συ­νε­χί­σουν την πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση της το­πι­κής κα­τά­στα­σης, α­φού πεί­στη­κα ό­τι η το­πο­θέ­τη­σή μου εί­ναι(;) ε­κτός τόπου και χρό­νου, μη έ­χοντας κα­μί­α σχέ­ση με τη ση­με­ρι­νή “ε­ξου­σί­α”... Με λί­γα λό­για σή­κω­σα τα χέ­ρια ψη­λά α­πέ­να­ντι στη σύγ­χρο­νη πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τικό­τη­τα, α­να­λο­γι­ζό­με­νος την “λαν­θα­σμέ­νη γνώ­ση” που μας δί­δα­σκε ο γνω­στός Κα­θη­γη­τής Πο­λι­τι­κής Ε­πι­στή­μης κ. Με­τα­ξάς! Το μό­νο που δεν ξέ­ρω πά­ντως, εί­ναι αν έ­χουν πει­στεί και οι υ­πό­λοιποι...

1 Απρ 2009

ΑΠΡ. 2009: Πάντα στην Αιγείρα ασχολούμαστε με τα «μικράκοματικά» και αδιαφορούμε για τα σημαντικά!

Ε­πι­τέ­λους “ξύ­πνη­μα” Α­χαιών για τη διά­βρω­ση «Βρι­σκό­μα­στε ή­δη στο κόκ­κι­νο» πα­ρα­δέ­χτη­κε ο Νο­μάρ­χης 
Πρω­το­βου­λί­α για την ά­με­ση α­ντι­με­τώ­πι­ση του φαι­νο­μέ­νου διά­βρωσης των α­κτών στο Νο­μό, α­να­λαμ­βά­νει η Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Α­χα­ΐ­ας, η οποί­α ε­πι­διώ­κει τη «συ­γκέ­ντρω­ση» ό­λων των με­λε­τών που έ­χουν εκ­πο­νη­θεί μέχρι σή­με­ρα με σκο­πό να α­να­κο­πεί η θά­λασ­σα και να σω­θούν οι­κι­σμοί και πε­ριου­σί­ες.
Το πρω­ί της Πέ­μπτης 12 Μαρ­τί­ου, στο γρα­φεί­ο του Νο­μάρ­χη Α­χα­ΐ­ας Δημή­τρη Κα­τσι­κό­που­λου πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε ευ­ρεί­α σύ­σκε­ψη, ό­που συ­ζη­τή­θη­κε διε­ξο­δι­κά το φλέ­γον θέ­μα της διά­βρω­σης των α­κτών. Στη σύ­σκε­ψη, που συ­γκά­λεσε ο ί­διος ο κ. Κα­τσι­κό­που­λος, με­τεί­χαν ο αρ­μό­διος Α­ντι­νο­μάρ­χης, Γιώρ­γος Αθα­να­σό­που­λος , ο Πρό­ε­δρος της ΝΕ­Α, Δη­μή­τρης Φι­λιπ­πά­τος, οι Δή­μαρ­χοι Δύ­μης, Βρα­χνε­ΐ­κων, Ρί­ου, Πα­ρα­λί­ας, Λα­ρί­σου και  Δια­κο­πτού, εκ­πρό­σω­ποι των Δή­μων Πα­τρέ­ων, Ε­ρι­νε­ού  και ο αρ­μό­διος α­ντι­δή­μαρ­χος Α­κρά­τας κα­θώς και υ­πη­ρε­σιακοί πα­ρά­γο­ντες της Νο­μαρ­χί­ας Α­χα­ΐ­ας. 
Η σύ­σκε­ψη πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με α­φορ­μή τις πρω­το­βου­λί­ες που α­να­λαμ­βά­νει το προ­σε­χές χρο­νι­κό διά­στη­μα η Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Α­χα­ΐ­ας  και α­φορούν τη διά­βρω­ση των α­κτών που προ­έρ­χε­ται, α­φε­νός α­πό τις αν­θρώ­πι­νες πα­ρεμβά­σεις κι α­φε­τέ­ρου, α­πό τα και­ρι­κά φαι­νό­με­να (αύ­ξη­ση θερ­μο­κρα­σί­ας του πλα­νή­τη) τα ο­ποί­α στο μέλ­λον θα ε­ντα­θούν, ό­πως υ­πο­στη­ρί­ζει η πα­γκό­σμια ε­πιστη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα. «Η Α­χα­ΐ­α ο­φεί­λει να προ­ε­τοι­μα­στεί και έ­γκαι­ρα να λά­βει μέ­τρα στο πρό­βλη­μα της διά­βρω­σης των α­κτών μας, α­φού αυ­τή κυ­μαί­νε­ται σή­με­ρα α­πό 50 έ­ως 150 μέ­τρα στα ό­ρια του νο­μού μας, με αυ­ξη­τι­κές μά­λι­στα τά­σεις.
Βρι­σκό­μα­στε ή­δη στο κόκ­κι­νο, κα­τά τους ε­πι­στή­μο­νες», υ­πο­στή­ρι­ξε ο κ. Κα­τσι­κό­που­λος  και α­να­κοί­νω­σε την α­πό­φα­ση της Νο­μαρ­χί­ας Α­χα­ΐ­ας για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση, του­λά­χι­στον δυο, ε­πι­στη­μο­νι­κών η­με­ρί­δων, με τη συμ­με­το­χή ε­πι­στη­μό­νων κύ­ρους, με την πρώ­τη να πραγ­μα­το­ποιεί­ται προς το τέ­λος Μα­ΐ­ου. Κα­τά τις η­με­ρί­δες αυ­τές θα λη­φθούν υ­πό­ψη ό­λες οι υ­πάρ­χου­σες με­λέ­τες για την κα­τα­πο­λέ­μη­ση του φαι­νο­μέ­νου, ε­νώ εί­ναι προσ­δο­κώ­με­νο πως οι ε­πι­στή­μονες θα κα­τα­λή­ξουν στο κα­ταλ­λη­λό­τε­ρο  μο­ντέ­λο δρά­σης για την ε­ξά­λει­ψη της διά­βρω­σης, που α­πει­λεί ο­λό­κλη­ρους οι­κι­σμούς, δρό­μους  αλ­λά και πε­ριουσί­ες πο­λι­τών. Οι Δή­μαρ­χοι με την σει­ρά τους ζή­τη­σαν να τε­θεί, στις ει­δι­κές αυ­τές ε­πι­στη­μο­νι­κές η­με­ρί­δες, το πρό­βλη­μα του μη κα­θο­ρι­σμού, μέ­χρι και σήμε­ρα, των πα­ρα­λιών και του αι­για­λού, κά­τι που δυ­σκο­λεύ­ει την κα­τα­πο­λέ­μηση του φαι­νο­μέ­νου, ε­νώ ε­ξή­ραν την πρω­το­βου­λί­α της Νο­μαρ­χί­ας για την ε­πί­λυση ε­νός προ­βλή­μα­τος, που α­παι­τεί συ­νο­λι­κή δρά­ση για την α­ντι­με­τώ­πι­σή του.
Αι­γεί­ρα: “Ου­δε­μί­α αρ­μο­διό­τη­τα ε­πί του θέ­μα­τος” (όχι θα σκάσουνε με τα ρομαντικά προβληματάκια των "αδιάφορων" Αιγειρατών!)Το πρό­βλη­μα, ήρ­θε και στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Αι­γεί­ρας κα­τά την πρώτη συ­ζή­τη­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού (κα­τα­ψή­φι­ση), ό­ταν ο α­ντι­πο­λί­τευ­ση διά του Πάν. Γιαν­νού­λη ζή­τη­σε να μπει κον­δύ­λι 50.000 Ευ­ρώ για α­ντι­δια­βρω­τική με­λέ­τη τής πα­ρα­λια­κής Αι­γεί­ρας. Ο Δή­μαρ­χος Δημ. Μυ­λω­νάς α­πή­ντη­σε ό­τι υ­πάρ­χει με­λέ­τη τής Νο­μαρ­χί­ας α­πό το 1995 που έ­κα­νε το Πα­νε­πι­στή­μιο της Πά­τρας και η ο­ποί­α προ­βλέ­πει υ­πο­θα­λάσ­σια τοι­χί­α α­ντιστή­ρι­ξης ε­νώ τό­νι­σε ό­τι δεν εί­ναι στη δι­καιο­δο­σί­α του Δή­μου η κα­τα­σκευ­ή τέ­τοιων έρ­γων.
Ο «Φ» ύ­στε­ρα α­πό αυ­τό το δε­δο­μέ­νο α­πευ­θύν­θη­κε στις 27 Μαρ­τί­ου στον αρ­μό­διο Α­ντι­νο­μάρ­χη κ. Αγ­γε­λό­που­λο, ζη­τώ­ντας α­πα­ντή­σεις στα πα­ρακά­τω ε­ρω­τή­μα­τα: «Υ­πάρ­χει στη Νο­μαρ­χί­α ε­γκε­κρι­μέ­νη με­λέτη που α­φο­ρά τις α­κτές στην Αι­γεί­ρα και την Α­κρά­τα; Ε­άν ΝΑΙ τι αυ­τή πε­ρι­λαμ­βά­νει; Ε­άν Ο­ΧΙ ποιος εί­ναι ο αρ­μό­διος φο­ρέας εκ­πό­νη­σης;
Εί­ναι αρ­μο­διό­τη­τα της Ν.Α. η προ­ώ­θη­ση των με­λε­τών αυ­τών για υ­λο­ποί­η­ση; Ε­άν ΝΑΙ για­τί το Υ­ΠΕ­ΧΩ προ­ώ­θη­σε μό­νο αυ­τή του Δή­μου Α­κρά­τας;».
Δυ­στυ­χώς, ό­μως, 11 μέ­ρες αρ­γό­τε­ρα και ε­νώ η ε­φη­με­ρί­δα βρί­σκε­ται στο στά­διο ε­κτύ­πω­σης ου­δε­μί­α α­πά­ντη­ση έ­χου­με λά­βει.
Πα­ράλ­λη­λα, ό­ποιος α­να­τρέ­ξει στο η­λε­κτρο­νι­κό αρ­χείο ει­δή­σε­ων της ε­φη­μερί­δας μας http://froyros.blogspot.com θα βρει στην αρ­θρογρα­φί­α του Φε­βρουα­ρί­ου 1997 και το πα­ρα­κά­τω κεί­με­νό μας:
“Ει­δι­κό­τερα στην Αι­γιά­λεια το πρό­βλη­μα ε­πι­τά­θη­κε με­τά τον σει­σμό του Αι­γί­ου και το πα­λιρ­ροια­κό κύ­μα της Πρω­το­χρο­νιάς του ’96. Η Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Α­χαΐ­ας ζή­τη­σε α­πό το Ερ­γα­στή­ριο θα­λάσ­σιας Γε­ω­λο­γί­ας του Πα­νε­πι­στη­μί­ου της Πά­τρας την εκ­πό­νη­ση με­λέ­της. Οι έ­ρευ­νες ε­κτεί­νο­νται α­πό τα Νι­κο­λέ­ϊ­κα έ­ως την Αι­γεί­ρα και πε­ρι­λαμ­βά­νουν μια σει­ρά γε­ω­τρή­σε­ων στον θα­λάσ­σιο χώ­ρο. Ο κα­θη­γη­τής κ. Φε­ρε­ντί­νος σε πα­λαιό­τε­ρες δη­λώ­σεις του στον το­πι­κό τύ­πο επι­ση­μαί­νει την δι­καιο­λο­γη­μέ­νη α­νη­συ­χί­α των κα­τοί­κων πα­ρα­λια­κών πε­ριοχών και ε­κτι­μά ό­τι η κα­τα­σκευ­ή προ­βό­λων (μπα­στου­νιών), που ζη­τούν Πρό­ε­δροι πα­ρα­λια­κών κοι­νο­τή­των, θα ε­πι­φέ­ρουν λά­θος α­πο­τε­λέ­σμα­τα δη­μιουρ­γώ­ντας προ­βλή­μα­τα στις α­πέ­να­ντι α­κτές.”
Για μια α­κό­μα φο­ρά, λοι­πόν, ε­πι­βε­βαιώ­νε­ται πλή­ρως ο «Φ», α­φού δώ­δε­κα χρό­νια πριν εί­χε κα­τα­γρά­ψει και για με­λέ­τες που πο­τέ δεν προ­χώ­ρη­σαν και για ε­πι­στη­μο­νι­κές «α­πα­γο­ρεύ­σεις» μπα­στου­νιών, πράγ­μα­τα που δεν τη­ρή­θηκαν πο­τέ και α­πό κα­νέ­ναν…
 Πολιτικό σταυρόλεξο για «δυνατούς λύτες» οι δύο συνεδριάσεις για τον Προϋπολογισμό…
Καταψηφίστηκε, διορθώθηκε, επανήλθε και ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία με απόντα τον Δήμαρχο 
Το ζή­σα­με και αυ­τό στην Αιγεί­ρα. Μπή­κε ο Α­πρί­λης και τό­τε μό­νο α­πό­κτη­σε προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό ο Δή­μος, αλ­λά το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο εί­ναι η κα­τα­ψή­φι­σή του στη συ­νε­δρί­α­ση της 20ής Μαρ­τί­ου - γε­γο­νός που ί­σως εί­ναι α­πό τα μο­να­δι­κά στην πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή των ελ­λη­νι­κών Ορ­γα­νι­σμών Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης. Πά­ντο­τε δηλ. ο συν­δυα­σμός τής Πλειο­ψη­φί­ας ει­σα­γά­γει και ψη­φί­ζει τον ε­τή­σιο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και σχε­δόν πά­ντο­τε η α­ντι­πο­λί­τευ­ση τον κα­τα­ψη­φί­ζει εν μέ­ρει ή στο σύ­νο­λό του.
Δύ­ο συ­νε­δριά­σεις λοι­πόν χρειά­στη­καν προ­κει­μέ­νου ο Δή­μος να α­πο­κτή­σει προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό για το 2009, και κα­τά τη τε­τρά­ω­ρη σχε­δόν συ­νο­λι­κή διάρ­κεια των ο­ποί­ων λέ­χτη­καν αρ­κε­τά α­πό ό­λες τις πλευ­ρές για των κα­τα­γρα­φή των ο­ποί­ων α­παι­τού­νται πολ­λές σε­λί­δες.
Οι ή­πιοι τό­νοι, αλ­λά με αιχ­μη­ρές φρά­σεις και έντο­να φορ­τι­σμέ­νη η πε­ρι­ρέ­ου­σα ατμό­σφαι­ρα με­τα­ξύ των συμ­βού­λων, εί­ναι μια πρώ­τη κα­τα­γρα­φή ε­ντυ­πώ­σε­ων.
Κα­τά την συ­νε­δρί­α­ση της 20ης Μαρ­τί­ου ο αρ­χη­γός της α­ντι­πολί­τευ­σης Πά­νος Γιαν­νού­λης κα­τέ­θε­σε πρό­τα­ση να προ­στε­θούν ο­ρι­σμέ­να έρ­γα και να α­φαι­ρε­θούν διά­φο­ροι κω­δι­κοί α­πό τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό με κύ­ριο βά­ρος σε αυ­τούς που α­φο­ρούν τον ΧΥ­ΤΑ Αι­γεί­ρας με αι­τιο­λο­γι­κό την πο­λυ­μέ­τω­πη ε­πί­θε­ση που δέ­χε­ται η Αι­γεί­ρα για να δε­χθεί τα σκου­πί­δια της 3ης ε­νό­τη­τας (Αι­γί­ου κλπ).
Ο Δή­μαρ­χος τό­νι­σε ό­τι τα κον­δύ­λια για το ΧΥΤΑ πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στις συμ­βα­τι­κές υ­πο­χρε­ώ­σεις του Δή­μου και σε κα­μί­α περί­πτω­ση δεν μπο­ρούν να α­φαι­ρε­θούν.
Α­πό την πλευ­ρά τής πλειο­ψη­φί­ας τό­σο ο Δη­μο­τι­κός Σύμ­βου­λος Άγ­γε­λος Κούρ­της ό­σο και ο Πρό­ε­δρος του Δ.Σ. Χρή­στος Λυ­μπε­ρό­που­λος ζή­τη­σαν α­πό το σώ­μα να κά­νει δε­κτές τις τρο­πο­ποι­ή­σεις που ζη­τά η Α­ντι­πο­λί­τευ­ση και κυ­ρί­ως αυ­τές για τον ΧΥ­ΤΑ, ε­νώ στη δια­φαι­νό­με­νη κα­τα­ψή­φι­ση α­πό την πλειο­ψη­φί­α των πα­ρό­ντων Συμ­βού­λων πρό­τει­ναν να υπάρ­ξει ολι­γο­ή­με­ρη δια­κο­πή τής συ­νε­δρί­α­σης ώ­στε να γί­νουν ο­ρι­σμέ­νες διορ­θώσεις και να ψη­φι­στεί για πρώ­τη φο­ρά ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός του Δή­μου με τη με­γαλύ­τε­ρη δυ­να­τή συ­ναί­νε­ση.
Κά­τι τέ­τοιο ό­μως δεν έ­γι­νε α­πο­δε­κτό και έ­τσι κατά τη δια­δι­κα­σί­α της ψη­φο­φο­ρί­ας, τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό κα­τα­ψή­φι­σαν ε­πτά σύμ­βου­λοι (Χρή­στος Λυ­μπε­ρό­που­λος, Άγ­γε­λος Κούρ­της, Πά­νος Γιαν­νού­λης, Α­θη­νά Οι­κο­νό­μου, Φά­νης Σταυ­ρό­που­λος, Πά­νος Δη­μό­που­λος, Χρή­στος Ρό­ζος). Υ­πέρ ψή­φησαν πέ­ντε σύμ­βου­λοι (Φά­νης Νι­κο­λά­ου, Πά­νος Κα­ρα­μπά­σης, Σω­τή­ρης Δια­μα­ντόπου­λος, Βα­σί­λης Το­μα­ράς, Σπύ­ρος Σπυ­ρό­που­λος) και έ­νας (Γιώρ­γος Κορ­δού­λης) δή­λω­σε ό­τι ψη­φί­ζει τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό αλ­λά και τα έρ­γα που προ­τεί­νει ο Πάνος Γιαν­νού­λης.
Την Δευ­τέ­ρα 6 Α­πρι­λί­ου ήρ­θε σε νέ­α συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου η ψή­φι­ση του διορ­θω­μέ­νου προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού κα­τά την ο­ποί­α δεν προ­σήλ­θε ο Δήμαρ­χος Δη­μή­τρης Μυ­λω­νάς και ή­σαν α­πό­ντες δύ­ο Σύμ­βου­λοι της πλειο­ψη­φί­ας (Γιώρ­γος Κορ­δού­λης, Σπύ­ρος Σπυ­ρό­που­λος).
Στη συ­ζή­τη­ση που προ­η­γή­θη­κε έ­γι­ναν αρ­κε­τοί λε­κτι­κοί δια­ξι­φι­σμοί και αιχ­μη­ρές βο­λές με­τα­ξύ των συμ­βού­λων της πλειο­ψη­φί­ας, Λυ­με­ρό­που­λου - Κούρ­τη α­πό τη μί­α πλευ­ρά, Δια­μα­ντό­που­λου - Το­μα­ρά και λοι­πών α­πό την άλ­λη που ε­ξέ­φρα­ζαν τη δια­φω­νί­α τους για τους χειρισμούς που έ­γι­ναν στο θέμα του προ­ϋ­πολο­γι­σμού.
Η τε­λι­κή ψή­φι­ση του “διορ­θω­μέ­νου” προ­ϋ­πολο­γι­σμού εί­χε ως ε­ξής: Υ­περ: Φά­νης Νι­κο­λά­ου, Σω­τή­ρης Δια­μα­ντό­που­λος, Χρή­στος Λυ­μπε­ρό­που­λος, Άγ­γε­λος Κούρ­της, Πά­νος Γιαν­νού­λης, Α­θη­νά Οι­κο­νό­μου, Φά­νης Σταυ­ρό­που­λος, Πάνος Δη­μό­που­λος, Χρή­στος Ρό­ζος. Λευ­κό: Πά­νος Κα­ρα­μπά­σης, Βα­σί­λης Το­μα­ράς.