ττττττ

  • ΕΡΓΟΣΕ
  • Ολύμπια Οδός
  • Διάβρωση ακτών
  • Σχέδιο πόλεως
  • Αποχετευτικό Αιγιαλείας
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 1
  • Αρχαίο θέατρο Αιγείρας 2
  • Αρθρογραφία
  • Βιολογικός Ακράτας
  • Αποχετευτικό
  • ΣΧΟΑΠ Αιγείρας...
  • Θολοπόταμος...
  • 17η Επαρχιακή οδός
  • Γυμνάσιο Αιγείρας
  • Δημοτικό Σχ. Αιγείρας
  • XYTA «Αίγειρας»...
  • Τι θα γινει, θα παρετε κανενα σκουπιδι στην Αιγειρα και από την Πατρα

    1 ΙΟΥΛ 2011. Όταν το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών είναι λίγο πιο μακριά από το οπτικο-πολιτικό μας πεδίο !… Πριν μερικούς μήνες ευρισκόμενος σε εκδήλωση φορέα Ειδικών αναγκών στην Αχαϊκή πρωτεύουσα, είχα την ευκαιρία στο περιθώριο της εκδήλωσης να συνομιλήσω με αρκετούς Αχαιούς πολιτικούς - βουλευτές, περιφερειακούς και δημοτικούς συμβούλους (κυρίως Πατρινούς). Και ενώ η κουβέντα περιστρεφόταν στο τι μέλλει γενέσθαι με τα βαλτωμένα οδικά και σιδηροδρομικά έργα, γνωστός μου Πατρινός (τέως δημοτικός σύμβουλος) με ρώτησε χωρίς περιστροφές: Τι θα γίνει, θα πάρετε κανένα σκουπίδι στην Αιγείρα και από την Πάτρα που έχει σοβαρότατο πρόβλημα… τόσα λεφτά σάς έδωσε το κράτος για ΧΥΤΑ και τον θέλετε μόνο για την πάρτη σας… Φανερά ενοχλημένος και νομίζοντας ότι μου κάνει πλάκα, απευθύνθηκα στη μικρή “πολιτική” παρέα λέγοντάς τους: -Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για την περιοχή τής Αιγείρας, σας προσκαλώ σε μία επίσκεψη στον ΧΥΤΑ στην Κακή Χούνη, αφού πρώτα με ξεναγήσετε εσείς στον ΧΥΤΑ τής Ωλενίας… -Τι είναι η Κακή Χούνη με ρώτησε κάποιος διπλανός (μη πολιτικός) με απορία… - Μια περιοχή στη απέναντι βουνοκορφή από το αρχαίο Θέατρο, του απάντησα… -Δεν γνώριζα ότι εκεί υπάρχει θέατρο, θα περάσω καμιά φορά να το δω, πού ακριβώς είναι η Αιγείρα, μετά την Ακράτα και πριν το Ξυλόκαστρο νομίζω... -Έχεις δει που κατασκευάζονται οι σήραγγες της Ακράτας τού Αυτοκινητόδρομο, εκεί ακριβώς ευρίσκεται η Αιγείρα, του είπα, κλείνοντας τη συζήτηση… Από τότε, κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα ο “σκουπιδοπόλεμος” της Αιγιαλείας, ο οποίος όντως έχει αγγίξει τους ευαισθητοποιημένους περιβαλλοντικά συντοπίτες ώστε να μη γίνει η Κακή Χούνη τα “Λιόσια” τής Βόρειας Πελοποννήσου, έρχεται στη μνήμη και η παραπάνω “ενοχλητική” Πατρινή συζήτηση. Τα ερωτήματα είναι πολλά και ενδεχομένως αναπάντητα… Αξίζει για την Αιγείρα και την ευρύτερη περιοχή της, το κύριο σημείο “κοινωνικοπολιτιστικού” προσδιορισμού της να είναι “η "σκουπιδιάρα" της παραλιακής Αχαΐας”, τη στιγμή που έχουμε άκρως σημαντικές αρχαιολογικές περιοχές, όμορφες παραλίες, καταπληκτικούς ορεινούς όγκους, μια πολύ ενδιαφέρουσα -προς περιπατητική εξερεύνηση- κοίτη του Κριού κ.ο.κ. Γιατί,λοιπόν, αφήσαμε την περιβαλλοντική μας ευαισθησία να εκφράζεται μόνο μέσα από τα σκουπίδια, αφήνοντας κοντινούς και μακρινούς γείτονες να θεωρούν ότι το μόνο που είναι άξιο λόγου στην περιοχή τού τέως Δήμου Αιγείρας είναι ένας "υπερσύγχρονος" Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων; Δεν είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητο το Πρόβλημα της διάσωσης, από τη φθορά τού χρόνου, του Θεάτρου τής Αρχαίας Αιγείρας; Δεν είδαμε όμως καμία "διαδήλωση" διαμαρτυρίας εδώ και δεκαετίες… Ούτε στην περίπτωση της σιδηροδρομικής χάραξης μάς βγήκε το περιβαλλοντικό μας αισθητήριο, αφού τον Απρίλιο του 2004 δεν άνοιξε "στόμα" διαμαρτυρίας κατά όλων των Πολιτικών Παρατάξεων που (από άγνοια ή αδιαφορία) μετείχαν στην Ομόφωνη ψήφιση της διχοτόμησης της Αιγείρας, πιστεύοντας ότι διχοτομούσαν το Δερβένι! Βέβαια, ούτε στον Τρικούπη τράβηξαν το αυτί οι πρόγονοί μας, όταν το 1883 έκοψε στη μέση τα χειμαδιά τής περιοχής… Θα μπορούσαμε επίσης όλοι εμείς (οι περιβαλλοντικά ευαίσθητοι) να είχαμε (έστω) ρωτήσει γιατί σε μια μέρα κόπηκαν δεκάδες ευκάλυπτοι στις εκβολές του Κριού, που είχαν φυτευτεί από τους νεολαίους του Πολιτιστικού Συλλόγου Αιγείρας στα τέλη τής 10ετίας του '70. Κόπηκαν, φυσικά, για την ανάγκη επέκτασης του Δημοτικού Σταδίου Αιγείρας. Μήπως όμως θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, έστω μερικοί, αν υπήρχε κάποια τεκμηριωμένη αντίδραση; Βέβαια, εκεί που εκτονώσαμε όλη την περιβαλλοντική μας “αγάπη” για την περιοχή, ήταν το θέμα τής διάβρωσης των ακτών. Πάμπολλες εκδηλώσεις ενημέρωσης και κλήση ειδικών επιστημόνων θα μπορούσαν… να είχαν γίνει στην Αιγείρα, ώστε να είχε σωθεί τουλάχιστον οπτικά η -μοναδικής ομορφιάς- παραλία μας και φυσικά να μην ήμασταν απόντες κατά την -χωρίς επιστημονική μελέτη- ρίψη ογκόλιθων στη θάλασσα. Τουλάχιστον, ας μας το επέβαλε η αισθητική μας, εφόσον δεν χτύπησε το καμπανάκι τής οικολογικής μας ευαισθησίας… Εν κατακλείδι, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το εύρος των περιβαλλοντικών μας ευαισθησιών λίγο πιο μακριά από το οπτικό-πολιτικό μας πεδίο…; Κ.Ρ....

    2 Δεκ 2008

    Δεκ. 2008: Η δια­χρο­νι­κό­τη­τα και το «τέ­λος;» του Α­με­ρι­κα­νι­κού ο­νεί­ρου


    Η πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μι­κή κρί­ση έ­χει δώ­σει α­φορ­μή για α­τε­λεί­ω­τες και πολ­λά­κις αλ­λη­λο­συ­γκρουό­με­νες συ­ζη­τή­σεις, για τη θε­ω­ρί­α τού «Αμε­ρι­κα­νι­κού ο­νεί­ρου». Αν δηλ. βρι­σκό­μα­στε στο τέ­λος του οι­κο­νο­μι­κού η­γεμο­νι­σμού και της «ευ­δαι­μο­νί­ας» των Η­νω­μέ­νων Πο­λι­τειών τής Α­με­ρι­κής ή μια α­κό­μα κρί­ση ό­πως ε­κεί­νη του 1929 με το με­γά­λο «Κραχ», οι ε­πιπτώ­σεις του ο­ποί­ου για τις Η­ΠΑ ή­ταν: 12.000.000 άνερ­γοι. 12.000 έ­χα­ναν τη δου­λειά τους κά­θε μέ­ρα. 20.000 ε­πι­χει­ρή­σεις κή­ρυ­ξαν πτώ­χευ­ση. 1.616 τρά­πε­ζες πτώ­χευ­σαν. 1 στους 20 γε­ωρ­γούς ξε­σπι­τώ­θη­καν. 23.000 αυ­το­κτο­νίες ση­μειώ­θη­καν σ’ έ­να χρό­νο, α­ριθ­μός ρε­κόρ!  Στις γραμ­μές που α­κο­λου­θούν ε­πι­χει­ρεί­ται μί­α προ­σέγ­γι­ση τού «ο­νεί­ρου» κα­τά τα χρό­νια της μα­ζι­κής με­τα­νά­στευ­σης των αρχών τού 20ου αιώ­να ό­πως αυ­τή κα­τα­γρά­φε­ται στο βι­βλί­ο τού Κώ­στα Ρό­ζου «Αρ­με­νί­ζο­ντας προς το Α­με­ρι­κα­νι­κό ό­νει­ρο…»

    Έ­να ό­νει­ρο βα­θιά ­ρι­ζω­μέ­νο...
    Ε­κα­το­ντά­δες ή­ταν οι συ­μπα­τριώ­τες μας, που, πριν 100 χρό­νια πε­ρί­που, ξε­κί­νη­σαν έ­να με­γά­λο τα­ξί­δι σχε­δόν προς το ά­γνω­στο, α­να­ζη­τώ­ντας έ­να κα­λύ­τε­ρο αύ­ριο γι’ αυ­τούς και τις οι­κο­γέ­νειές τους, ε­κεί­να τα δύ­σκο­λα χρό­νια.
    Η α­πό­φα­ση για το ξε­νι­τε­μό ή­ταν δύ­σκο­λη, αλ­λά η α­νά­γκη ξε­περ­νού­σε το φό­βο του α­γνώ­στου. Η οι­κο­γέ­νεια, ύ­στε­ρα α­πό με­γά­λη σκέ­ψη εί­χε α­πο­φα­σί­σει. Το χω­ριό, εί­χε α­πο­φα­σί­σει. Την άλ­λη μέ­ρα το πρω­ί μια πα­ρέ­α, άλ­λο­τε μι­κρή, άλ­λο­τε με­γα­λύ­τε­ρη, θα ξε­κι­νού­σε για τη “γη της ε­παγ­γε­λί­ας”. Έ­τσι του­λά­χι­στον τους έ­λε­γαν κά­ποιοι που …ή­ξε­ραν την Α­με­ρι­κή. Άλ­λω­στε δεν εί­χαν δια­φο­ρε­τι­κή ε­πι­λο­γή.
    Μια - δυο ώ­ρες πο­δα­ρό­δρο­μο α­πό το χω­ριό και σε λί­γο α­νέ­βαι­ναν στο τρέ­νο. Πολ­λοί α­πό αυ­τούς για πρώ­τη φο­ρά έ­μπαι­ναν σ’ έ­να τέ­τοιο “ό­χη­μα”. Οι γνω­στές σκη­νές του α­πο­χαι­ρε­τι­σμού στους σταθ­μούς της Αι­γεί­ρας και της Α­κρά­τας, τα δά­κρυα, έ­να φευ­γα­λέο βλέμ­μα σε γνώ­ρι­μα πρό­σω­πα, μέ­χρι το το­πί­ο να κα­λυ­φθεί α­πό τον πυ­κνό κα­πνό της α­τμο­μη­χα­νής, που τρα­βού­σε για την Πά­τρα. Tα­ξι­δεύ­ο­ντας, μέ­σα α­πό τους μι­κρούς παρ­α­λια­κούς οι­κι­σμούς της Α­χα­ΐ­ας, εί­χαν αρ­κε­τή ώ­ρα στη διά­θε­σή τους για να πλά­σουν με τη φα­ντα­σί­α τους την ά­γνω­στη νέ­α πα­τρί­δα, που θα τους υ­πο­δε­χό­ταν σε τρεις – τέσ­σα­ρες βδο­μά­δες.
    Εί­χαν α­κού­σει για την πλού­σια χώ­ρα πέ­ρα α­πό τον Α­τλα­ντι­κό. Όμως, οι ει­κό­νες που προ­σπα­θού­σε να δη­μιουρ­γή­σει το μυα­λό τους ή­ταν πο­λύ φτω­χές, ώ­στε να μπο­ρέ­σουν να “δουν” τι θα συ­να­ντού­σαν ε­κεί. Η Πά­τρα, με το λι­μά­νι της, φά­ντα­ζε με­γα­λού­πο­λη και σε συν­δυα­σμό με τη θέ­α των “γι­γα­ντιαί­ων” α­τμό­πλοιων, που πε­ρί­με­ναν το με­γά­λο ε­κεί­νο αν­θρώ­πι­νο πο­τά­μι, τους έ­κα­νε να ο­νει­ρεύ­ο­νται πράγ­μα­τα, που δεν τα χώ­ρα­γε ο νους.
    Κα­νείς φυ­σι­κά α­πό αυ­τούς τους κα­λο­προ­αί­ρε­τους “τυ­χο­διώ­κτες” της ευ­τυ­χί­ας δε γνώ­ρι­ζε την έν­νοια και τη ση­μα­σί­α του λε­γό­με­νου “Α­με­ρι­κα­νι­κού ο­νεί­ρου”, α­φού το μό­νο που λα­χτα­ρού­σαν ή­ταν ν’ α­πο­κτή­σουν ό­σα εί­χαν στε­ρη­θεί. Χρή­μα­τα, πλού­σιο φα­γη­τό, σπί­τι με α­νέ­σεις, ό­μορ­φα ρού­χα, “κοι­νω­νι­κή” κα­τα­ξί­ω­ση. Αυ­τό α­κρι­βώς, δη­λα­δή, που σή­μαι­νε στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυ­τή η φρά­ση. 
    Το “Α­με­ρι­κα­νι­κό ό­νει­ρο” ή­ταν η ευ­ρέ­ως δια­δε­δο­μέ­νη στις Η­νω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες της Α­με­ρι­κής “φι­λο­σο­φί­α”, που θε­ω­ρού­σε ό­τι μέ­σω της σκλη­ρής ερ­γα­σί­ας, του θάρ­ρους και της α­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τας, ο ο­ποιοσ­δή­πο­τε μπο­ρεί να “α­πο­κτή­σει” την ευ­η­με­ρί­α (ο ο­ρι­σμός αυ­τός συν­δέ­ε­ται συ­χνά με την η­θι­κή των Δια­μαρ­τυ­ρο­μέ­νων – Προ­τε­στα­ντών). Με άλ­λα λό­για, αυ­τές ή­ταν οι α­ξί­ες των πρω­το­πό­ρων με­τα­να­στών, που διέ­σχι­σαν πρώ­τοι τις α­με­ρι­κα­νι­κές πε­διά­δες προ­ερ­χό­με­νοι α­πό τη γη­ραιά ή­πει­ρο.
    Το τι ση­μαί­νει τε­λι­κά το “Α­με­ρι­κα­νι­κό ό­νει­ρο” εί­ναι έ­να ε­ρώ­τη­μα, που ση­κώ­νει με­γά­λη συ­ζή­τη­ση. Η ι­στο­ρί­α του και η προ­έ­λευ­σή του ξε­κι­νά α­πό τη ρι­ζι­κή αλ­λα­γή στα μο­ντέ­λα δια­κυ­βέρ­νη­σης και της οι­κο­νο­μί­ας και γε­νι­κά τη δια­φο­ρο­ποί­η­ση α­πό τα πρό­τυ­πα που υ­πήρ­χαν μέ­χρι τό­τε στον “πα­λαιό κό­σμο”.
    Η πρω­τό­γνω­ρη ε­λευ­θε­ρί­α α­φε­νός και η δυ­να­τό­τη­τα για τα­χύ­τα­τη οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κα­τα­ξί­ω­ση του ερ­γα­ζό­με­νου α­φε­τέ­ρου, προσ­διό­ρι­ζαν έ­να νέ­ο κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κό μο­ντέ­λο στην πο­λι­τι­κή δο­μή του νέ­ου κρά­τους, που προ­ήλ­θε α­πό τη συ­νέ­νω­ση δε­κά­δων μι­κρών κρα­τι­δί­ων.
    Ου­σια­στι­κή συμ­βο­λή στη δια­μόρ­φω­ση της κρα­τι­κής ο­ντό­τη­τας των Η­νω­μέ­νων Πο­λι­τειών και κατ’ ε­πέ­κτα­ση του “ο­νεί­ρου”, α­πό την πλευ­ρά της πο­λι­τι­κής ε­πι­στή­μης, εί­χαν οι θε­ω­ρί­ες του άγ­γλου φι­λό­σο­φου Τζον Λοκ (1632-1704), ι­δρυ­τή της βρε­τα­νι­κής ε­μπει­ριο­κρα­τί­ας. O Λοκ συ­νό­ψι­σε το Δια­φω­τι­σμό στο εν­δια­φέ­ρον του για τη με­σαί­α τά­ξη, το δι­καί­ω­μα­ στην ε­λευ­θε­ρί­α της συ­νεί­δη­σης και στην ι­διο­κτη­σί­α, στη­ρι­ζό­με­νος στην πί­στη του προς την ε­πι­στή­μη και την ε­μπι­στο­σύ­νη στην “έμ­φυ­τη” κα­λο­σύ­νη της αν­θρω­πό­τη­τας.
    Η πο­λι­τι­κή των κυ­βερ­νη­τι­κών ελέγ­χων και των ι­σορ­ρο­πιών, που σκια­γρα­φή­θη­κε στο σύ­νταγ­μα των Η­νω­μέ­νων Πο­λι­τειών, κα­θο­ρί­στη­κε α­πό τα δι­δάγ­μα­τα του Άγ­γλου φι­λό­σο­φου, ό­πως η α­να­φο­ρά στο δόγ­μα ό­τι “η ε­πα­νά­στα­ση σε με­ρι­κές πε­ρι­στά­σεις εί­ναι ό­χι μό­νο δι­καί­ω­μα αλ­λά και υ­πο­χρέ­ω­ση”. Σύμ­φω­να με τον Λοκ, η α­να­πό­φευ­κτη α­να­ζή­τη­ση της ευ­τυ­χί­ας και της ευ­χα­ρί­στη­σης ό­ταν κα­τευ­θύ­νε­ται λο­γι­κά ο­δη­γεί στη συ­νερ­γα­σί­α, με μα­κρο­πρό­θε­σμο α­πο­τέ­λε­σμα να συ­μπί­πτει η προ­σω­πι­κή ευ­τυ­χί­α και η κοι­νω­νι­κή ευ­η­με­ρία.
    Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση, η ε­πιρ­ρο­ή του Λοκ στη φι­λο­σο­φί­α και την πο­λι­τι­κή θε­ω­ρί­α ή­ταν ση­μα­ντι­κό­τα­τη.
    Πέ­ραν ό­μως α­πό τη θε­ω­ρί­α, οι α­να­ξιο­ποί­η­τοι τε­ρά­στιοι φυ­σι­κοί πό­ροι της Α­με­ρι­κής ε­πέ­τρε­ψαν – πά­ντα με λί­γη τύ­χη – τη δη­μιουρ­γί­α ε­πι­κερ­δών ε­πι­χει­ρή­σε­ων.
    Η βιο­μη­χα­νι­κή ε­πα­νά­στα­ση έ­φε­ρε τε­ρά­στια κέρ­δη α­πό την εκ­με­τάλ­λευ­ση των με­ταλ­λευ­μά­των, με α­νυ­πο­λό­γι­στο κό­στος για το πε­ρι­βάλ­λον μειώ­νο­ντας δρα­μα­τι­κά, τα με­γά­λα κο­πά­δια α­πό βί­σο­νες, τα δά­ση, αλ­λά και τους ι­θα­γε­νείς Α­με­ρι­κα­νούς (Ιν­διά­νους).
    Ε­πί­σης, το κυ­νή­γι του χρυ­σού στην “ά­γρια δύ­ση” έ­λα­βε ε­πι­κές και μυ­θι­κές δια­στά­σεις. Ή­ταν έ­να ση­μα­ντι­κό μέ­ρος του “ο­νεί­ρου”, που συ­νέ­βα­λε στην κα­τά με­γά­λα κύ­μα­τα εί­σο­δο ε­πί­δο­ξων ευ­ρω­παί­ων χρυ­σο­θή­ρων, οι ο­ποί­οι κα­τέ­κλυ­σαν τη χώ­ρα το 18ο και το 19ο αιώ­να.
    Σε κά­θε πε­ρί­πτω­ση, οι Ευ­ρω­παί­οι ήρ­θαν στην Α­με­ρι­κή για να ξε­φύ­γουν α­πό μια ά­σχη­μη ζω­ή με δύ­σκο­λες οι­κο­γε­νεια­κές συν­θή­κες δια­βί­ω­σης. Θέ­λη­σαν ν’ α­γκα­λιά­σουν την υ­πό­σχε­ση της οι­κο­νο­μι­κής α­σφά­λειας και της συ­νταγ­μα­τι­κής ε­λευ­θε­ρί­ας, που εί­χαν α­κού­σει ό­τι τό­σο “α­πλό­χε­ρα” τους πα­ρεί­χε το “υ­περ­κρά­τος” των Η­νω­μέ­νων Πο­λι­τειών.
    Μια άλ­λη ο­πτι­κή γω­νί­α της με­τα­να­στευ­τι­κής φι­λο­σο­φί­ας, ή­ταν και το γε­γο­νός, ό­τι στις αρ­χές του 20ου αιώ­να ση­μα­ντι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες βιο­μη­χά­νων έ­γι­ναν το νέ­ο πρό­τυ­πο του “ο­νεί­ρου”. Για πα­ρά­δειγ­μα, πρό­τυ­πο έ­γι­ναν οι με­γά­λοι α­με­ρι­κα­νι­κοί κε­φα­λαιο­κρά­τες της ε­πο­χής, Andrew Carnegie, John D. Rockefeller κ.α. Αυ­τή η γρή­γο­ρη α­πό­κτη­ση με­γά­λου πλού­του έ­δει­χνε το δρό­μο. Το τα­λέ­ντο, η ε­ξυ­πνά­δα, η προ­θυ­μί­α για ε­ξαι­ρε­τι­κά σκλη­ρή ερ­γα­σί­α ή­ταν η εγ­γύ­η­ση, του­λά­χι­στον, για μια μέ­τρια ε­πι­τυ­χί­α.
    Η νέ­α πα­τρί­δα έ­δει­χνε τη βα­σι­κή δια­φο­ρά α­πό την πα­λαιά πα­γκό­σμια κοι­νω­νι­κή δο­μή των α­παρ­χαιω­μέ­νων μο­ναρ­χιών και των με­τα­φε­ου­δαρ­χι­κών οι­κο­νο­μιών της Ευ­ρώ­πης, οι ο­ποί­ες κα­τα­πί­ε­ζαν σκλη­ρά την τά­ξη των α­γρο­τών με τα υ­ψη­λά ε­πί­πε­δα φο­ρο­λο­γί­ας α­κρω­τη­ριά­ζο­ντας κά­θε προ­σπά­θεια για α­νά­πτυ­ξη.
    Η Α­με­ρι­κή, λοι­πόν, “χτί­στη­κε” α­πό τους κα­τα­πιε­σμέ­νους Ευ­ρω­παί­ους, που ή­σαν συ­νει­δη­τά α­ντί­θε­τοι σε τέ­τοιους πε­ριο­ρι­σμούς. Ε­κεί, θε­ώ­ρη­σαν ό­τι υ­πήρ­χε μια ελ­πί­δα, θο­λή έ­στω, για ι­σό­τη­τα.
    Ο Μάρ­τιν Λού­θερ Κιν­γκ μι­λώ­ντας για το α­με­ρι­κα­νι­κό ό­νει­ρο στην πιο ση­μα­ντι­κή ο­μι­λί­α του, εί­χε πει: “Ας μην συ­γκι­νού­μα­στε α­πό την α­πελ­πι­σί­α, φί­λοι μου. Και αν εί­μα­στε α­ντι­μέ­τω­ποι τώ­ρα με τις δυ­σκο­λί­ες του σή­με­ρα και του αύ­ριο, ε­γώ πά­ντα έ­χω έ­να ό­νει­ρο. Εί­ναι έ­να ό­νει­ρο βα­θιά ­ρι­ζω­μέ­νο μέ­σα στο α­με­ρι­κα­νι­κό ό­νει­ρο...”

    Ανατολική Αιγείρα... Drone !